Tag Archives: Individualisme

Kerk met toekomst

Ongelofelijk hoe bepaalde kerken zijn blijven vasthouden aan kerkdiensten waarbij hun gelovigen mee samen kwamen in het kerkgebouw, in plaats van zich te houden aan de coronamaatregelen en gewoon hun diensten via het net te laten verlopen.

Ook via het net kan men verbondenheid tonen, daar zijn de online diensten van de Broeders in Christus of de wereldwijde geloofsgemeenschap van de Christadelphians een goed voorbeeld van. Al sinds maart 2020 hebben zij al hun diensten, vergaderingen en bijbelklassen on-line laten verlopen.

De verbondenheid met de geloofsgemeenschap kon zelfs nog beter gevoeld worden met een veel hogere opkomst van gelovigen dan in de eigenlijke ‘lijfelijke’ kerkdienst, die trouwens bij vele van de Christadelphian gemeenschappen ook al werd uitgezonden voor die leden die niet aanwezig konden zijn.

Als men de vraag stelt wat de kern van de geloofsgemeenschap is en welke kernwaarden er bij horen, duiden wij op het één zijn in Christus en de verbondenheid met zijn God.
Het getuigen van liefde voor een ander houdt ook in het beschermen van de ander en daartoe werden persoonlijke of lijfelijke contacten vermeden, ook al werden de hulpverleningen niet gestopt, maar steeds met de voorzichtige coronamaatregelingen in acht genomen.

Het besef van het “samen bidden tot God” is mede een belangrijke verbindingsfactor. Hierbij beseffen wij ook dat deze isolatievoorwaarden van beperkte duur zijn, ook al kunnen ze gerust tot september 2021 of nog later duren. In de eerste eeuwen hebben de eerste volgers van Christus heel wat meer isolaties moeten mee maken en diensten in eigen huis, maar dan ongeweten door anderen, moeten meemaken. Nu kunnen onze huisdiensten kenbaar gemaakt worden en dankzij de moderne techniek ook met anderen gedeeld worden.

Laten wij dus elkaar beschermen en enkel in onze kleine bubbel God dienen, wetende dat wij verbonden zijn mét Christus en mét medegelovigen van over de gehele wereld.

In vele Katholieke en protestantse kerken zijn de gelovigen slechts aanzitters en niet echt actieve mede deelnemers van de dienst. Bij de Christadelphians stelt daar geen probleem voor de activiteit van de gelovigen daar er steeds een deelname in de dienst wordt verwacht. We zien echter wel in vele Katholieke kerken dat zij door afwezigheid van betrekking van de gelovigen hierdoor het enthousiasme van die gelovigen om naar de kerk te gaan enorm gedaald is.

Veel geloofsgemeenschappen zijn al jaren bezig om vooral op de winkel te passen en hebben geen gehoor gegeven aan de wensen van diegenen die nog naar de dienst kwamen. Het besef dat het eigenlijk gaat om een relatie of huishouden is bij vele gemeenschappen niet aanwezig. Hierdoor ontbreekt ook de gebondenheid met elkaar of het familiaal gevoel.

De trauma-dominee Alexander Veerman schrijft

Het gaat met name om relaties: we zijn als geloofsgemeenschap het Lichaam van Christus. Het betekent dat relaties op de eerste plaats komen.

en dat is wat een groot deel van geestelijken of kerkleiders de laatste jaren over het hoofd hebben gezien of vergeten.

Hij merkte ook hoe het coronavirus razendsnel om zich heen greep en op 12 maart 2020 hen gespannen bracht  te luisteren naar de persconferentie van premier Rutte en minister Bruins.  Voor zijn kerkgemeenschap was het zoals bij de Christadelphians duidelijk dat men  beter kon stoppen met fysieke samenkomsten en activiteiten.

Met Pinksteren 2020 waren de diensten nog steeds digitaal. In juli kwamen voorzichtige versoepelingen. 30 mensen in de kerk. Activiteiten die schuchter werden opgepakt. 100 mensen in de kerk. Plannen maken voor het nieuwe seizoen. {Een God van levenden}

De schrijver voelde in die periode vanaf mei veel onrust. Hij vroeg zich dan ook af hoe het verder moest met de geloofsgemeenschap?

Hoe konden we elkaar bemoedigen en versterken in onze relatie met God en in onze onderlinge relaties?

De voorzichtige versoepelingen versterkten de onrust: een kerkdienst met 30 of 100 mensen op 1,5 meter, met verplichte looproutes, met een soort onzichtbare dans om maar niet in elkaars ruimte te komen, zonder gemeentezang en zonder ontmoetingsmoment na de dienst – is dat het nu?
Het miste de saamhorigheid van de tijd van voor de corona en het wekte ook niet het verlangen naar de toekomst. Voor alle duidelijkheid: ik heb bijzonder veel waardering en respect voor alle vrijwilligers die telkens activiteiten en samenkomsten mogelijk maakten en maken, en steeds weer adequaat reageren op nieuwe ontwikkelingen. En: de noodzaak van deze maatregelen staan voor mij niet ter discussie. {Een God van levenden}

schreef hij op 26 februari 2021 Voor hem was een jaar lang kerk-zijn met beperkende maatregelen onze eerste uitdaging. Hij gaat verder:

Maar er kwam en komt iets bij. Sinds het het coronavirus zich verspreidde in Nederland, is onze gemeente getroffen door een hevige golf van verlies. In het afgelopen kerkelijk jaar (van november 2019 – 22 november 2020) overleden er 19 gemeenteleden. Dat was voor onze gemeente een ingrijpend aantal. We vonden het ook moeilijk dat afscheid nemen van de overledenen en het troosten van nabestaanden door de coronamaatregelen vaak zo ingewikkeld was. In het nieuwe kerkelijk jaar nam de dood, het mis en het gedenken een steeds nadrukkelijker plaats in. Sinds 1 december zijn er 14 gemeenteleden overleden. Het slaat een gat in onze geloofsgemeenschap. {Een God van levenden}

en stelde de vraag:

Hoe kunnen we voorkomen dat de dood ook de grond onder onze voeten wegslaat?. {Een God van levenden}

Juist in deze tijd van rouw en schrik worden we opnieuw bepaalt bij de hoop die ons draagt en op ons toekomt. Halik (Niet zonder hoop) spreekt over hoop als de deur die naar de toekomst opengaat. Juist een crisis die je terugwerpt op je laatste houvast, doet de hoop ontvlammen. Dwars door ‘de donkere nacht van de ziel’ biedt de hoop nieuw perspectief. De christelijke hoop is verbonden met het lijden, sterven en de opstanding van Jezus Christus. God is een God van de levenden – niet de het duister, de chaos of de dood heeft het laatste woord, maar het eerste en is laatste woord is het scheppende woord van de Levende God. {Een God van levenden}

Deze dagen denken wij in het bijzonder aan die dagen dat Jezus zijn einde zag naderen en hoe hij zijn apostelen voorbereidde op het ‘hun eigen zijn’. Over enkele dagen, na dat laatste avondmaal, moesten zij hun eigen plan trekken en er toe komen om uit isolatie te stappen, want zij zouden de wijde wereld moeten intrekken om het Goede Nieuws van het evangelie te gaan verkondigen.

Kerken moeten zich bewust zijn van de kracht van de Heilige Geest. Deze kwam over de apostelen en kan heden nog steeds ons helpen om het Lichaam van Christus verder op te bouwen.

*

Ter herinnering

  • coronacrisis grijpt diep in in het kerkelijk leven.
  • meeste kerken snel digitaal gegaan => aanblik van lege kerkzalen + moeite om onderlinge verbondenheid vast te houden + stilvallen van kerkelijke activiteiten => moedeloosheid + apathie
  • kerken ondervinden invloed van individualisme + lossere onderlinge verbanden.
  • coronacrisis =>  andere crisis (secularisatie)= versnelt + verdiept.
  • crisis = tijd van verlies en zorg +  biedt ook kansen > geloofsgemeenschap uitgenodigd + uitgedaagd om na te denken over onze kernboodschap
  • meer inzetten op verschillende soorten vieringen binnen een geloofsgemeenschap.
  • toeschouwers liturgie eigen maken => zo deelnemer worden
  • vraag naar verbinding van belang

+

Voorgaand

Voor erediensten met Kerstmis

Een stille week

Tijden van gevangenschap, verbanning en verlossing

++

Lees ook

  1. Zij die de coronamaatregelen van de overheid een inbreuk op hun persoonlijke vrijheden vinden
  2. Nederlandse kerken willen te veel risico nemen
  3. Hans Maat roept onwijs mensen op om samen te komen
  4. Brave huisvaders
  5. Kerkdienst in openlucht tijdens vakantie
  6. Wanneer u een ware volger van Jezus wil zijn #1 Geestelijke ondersteuning
  7. Voorbeelden voor een te volgen weg
  8. Voorbeeld van hem die zijn leven gaf voor velen
  9. Normaal gesproken Openbare Samenkomsten
  10. Gods vergeten Woord 19 Het Lichaam van Christus 3 Gezamenlijke dienst
  11. Stille of Goede week
  12. Stilstaan of uitvliegen
  13. Kerk van eenzelfde lichaam levendig houden of laten groeien
  14. Zet het gehele pantser op van God

+++

Gerelateerd

  1. Kerkdienst met poes
  2. Een kerkdienst zonder kerkgangers?
  3. Top 2000 kerkdienst gaat online door
  4. Van Goede Vrijdag naar Stille Zaterdag in tijden van pandemie
  5. Vaccinatiepaspoort en gele ster
  6. God, zingeving en verbondenheid
  7. Thema – krant 2, periode 1 – Thuisisolatie

Alexander Veerman

Toen de eerste coronagolf net over zijn hoogtepunt heen was, publiceerden Remmelt Meijer en Peter Wierenga hun boek Herkerken. De toekomst van geloofsgemeenschappen. De coronacrisis grijpt diep in in het kerkelijk leven. De meeste kerken zijn snel digitaal gegaan. Maar de aanblik van lege kerkzalen, de moeite om de onderlinge verbondenheid vast te houden en het stilvallen van kerkelijke activiteiten werken moedeloosheid en apathie in de hand. Volgens de auteurs laat de coronacrisis in de kerken zien wat al veel langere tijd al dan niet sluimerend aanwezig is. Al veel langer ondervinden kerken de invloed van individualisme en lossere onderlinge verbanden. door de coronacrisis wordt die andere crisis (secularisatie) versnelt en verdiept.

De crisis is niet alleen een tijd van verlies en zorg, maar biedt ook kansen. Ik betrek het maar op onze eigen geloofsgemeenschap: we worden uitgenodigd en uitgedaagd om na te denken over onze kernboodschap na te denken…

View original post 849 more words

Leave a comment

Filed under Geestelijke aangelegenheden, Levensstijl, Nederlandse teksten - Dutch writings, Re-Blogs and Great Blogs, Sociale Aangelegenheden, Voelen en Welzijn

Kwaad wint als goed niets doet

‘Niveau 4’ is nu een begrip.
De aanslagen in Brussel in maart waren ronduit laaghartig. Het was een tragedie, een drama, door iedereen ervaren als hoogst verwerpelijk. Iedereen zocht in zijn boosheid en ontreddering naar woorden, die ze niet vonden. Tegelijk was niets zeggen, niets doen geen optie. Duizenden kwamen bijeen op pleinen en andere publieke plaatsen. Ze stapten in stilte, zongen, schreven dingen uit, brandden kaarsjes of legden bloemen neer. Men wilde zich niet gewonnen geven en zo duidelijk mogelijk een teken stellen.

Dat gebeuren tussen mensen oversteeg ons evenzeer.
Als taal ontbreekt, grijpen we naar symbolen. Het symbool kan woordeloos uitdrukken wat er leeft in ons aan verontwaardiging, verdriet en mededogen.

Het symbool is echter meer dan louter ‘een teken’.

De symbolen die we gebruiken zijn wérkelijk, in de zin dat ze werken, hun uitwerking niet missen”,

schreef Han Fortmann ooit.

Een samenleving, die verweten wordt bol te staan van individualisme, maakte op 22 maart in haar solidariteit met slachtoffers en in haar medeleven met nabestaanden, een soort renaissance mee van ‘gedeelde waarden’. Die hergeboorte nam het onheil dat ons overkwam echter niet weg.

Het plaatste het in een nieuw perspectief.
Als terreur vernieling en chaos zoekt, dan roept ze tegelijkertijd haar tegengestelden op. Onder tranen, maar dwars doorheen de waanzin mobiliseerde het burgers, die vanuit een soort oer-vertrouwen scandeerden:

Wij hebben geen angst!”.

Het puin van de vernieling moest plaatsmaken voor opstandigheid, terwijl chaos zich direct transformeerde in betrokkenheid, samenhorigheid en solidariteit.

 “Wenen is de éérste profetische daad in de menselijke geschiedenis. Alleen als wij het vermogen hebben om mee te wenen met anderen, in mededogen, kunnen wij de cultuur van de dood veranderen in een cultuur van leven.

– Hyun Kyung ChungBZN Logo

+

Voorgaande

Onder­scheid maken – een repliek op Ayaan Hirsi Ali

Waarom doen we niets aan de oorzaak?

Geweld lokt geweld uit

Engelse versie / English version: Evil wins when the good does not act.

++

Aanvullende lectuur

  1. Rellen en Oude Geschriften
  2. Koran tegenover veel oudere Heilige Geschriften
  3. Breivik geen enkeling
  4. Virussen van onze maatschappij
  5. Fundamentalisme en religie #4 Verdrukking
  6. Fundamentalisme en religie #6 Versplintering
  7. Overzicht voor het jaar 2015 #1 Dreiging en angst
  8. 2015 het jaar dat ISIS duidelijk maakte dat het ook in Europa is
  9. Broeders in Christus 2015 in review
  10. Tegenstroom voor Terreur of omringende angst
  11. AD: Nederlander lichtgewond bij aanslag Brussel Airport
  12. De getuigen bij Pauw zijn bekende uit dezelfde hoek

+++

Verdere lectuur

  1. Frankrijk is oorlog verklaard
  2. La Douleur
  3. Waarschuwing
  4. Waarom jihadi’s niet onze eigen schuld zijn
  5. Minister Koen Geens: terreur
  6. Belangrijke onderbreking
  7. Bang
  8. Het lijkt zo lang geleden
  9. Imam Sulayman Van Ael over de gebeurtenissen in Brussel.
  10. ‘Streng Verboden Bang Te Zijn’
  11. 22/03. Black day in Belgium
  12. Terreuraanslagen zijn bewezen hoaxes
  13. Staats- en bedrijfsmoordenaars bestrijden begint met zeggen dat het nodig is
  14. Interview in Humo: ‘Liefde is het krachtigste wapen tegen de angst’
  15. Interview in OKRA: “Angst verlamt, liefde geeft energie.”
  16. Integratie of mensenrechten?
  17. (Anti-) Vluchtelingen
  18. Vluchtelingen, medemensen in nood: welkom!
  19. Gilles Kepel à Reims: Terreur dans L’Hexagone
  20. Et puis quoi encore
  21. Drame et solidarité franco-belge
  22. in belgium veritas
  23. Révolution française: barbarie
  24. Du droit de grève et de ses obligations…à propos de #loielkhomri
  25. Lâche=Daesh
  26. Sommes nous égoïstes ?
  27. Je Suis ISIS
  28. One love

2 Comments

Filed under Bond Zonder Naam, Misdaden & Wreedheden, Nederlandse teksten - Dutch writings, Nieuwsgebeurtenissen - Journaal, Voelen en Welzijn

Wie straalt, loopt nooit in het donker

De westerse wereld heeft haar heilige koe: de vrijemarkteconomie. BNP en welvaart zijn haar kroon- en slagader. Haar overtuiging is: hier, nu en onmiddellijk moet altijd alles, sneller en beter, terwijl haar adagium er een is van ‘altijd méér’. De gemiddelde westerling loopt zo van de vroege morgen tot de late avond z’n loon achterna. Zijn heilige koe heeft hem ondertussen met huid en haar opgegeten. Zo ook de aarde waar het dier uit voortkomt.

Dààr zit het probleem.

Kaju Putih tree in Ambon with leaves of Dischi...

Kaju Putih tree in Ambon with leaves of Dischidia species. (Photo credit: Wikipedia)

We zitten aan een grens. Het is moeilijk toe te geven dat we kromgegroeid zijn naar onszelf, weg van de ander; vervreemd zijn van het wezenlijke, weg van ons hart. We staren collectief naar de navel van ons individualisme, terwijl we met de kracht die ons rest zoeken naar nieuwe prikkels, die ons ‘t gevoel moeten geven dat we nog leven. In wezen zijn we uitgewrongen. Leeg. Uitgeput. Met al ons kennen en kunnen, zijn we als een reus op lemen voeten, die schreeuwt vanuit een niet te benoemen, maar diepe heimwee.

Heimwee: hét teken van onze tijd.‘Homesick’, zeggen de Engelsen, ‘Sehnsucht’ de Duitsers. De schreeuw van ons hart dat ‘wee’ heeft naar haar ‘heim’, wil ‘thuiskomen’ en ‘verlangt te zien’. We worden gestuurd door een niet te verwoorden verlangen dat ons voortdrijft en waarvan de Zen meester Hisamatsu zegt:

“dat het oprijst uit het hart van het bestaan zelf”.

Als wij ophouden van ons leven een pretpark te maken en ons bewust worden van onze leegte en gemis, komt er een-diepere-kracht-in-ons vrij. Tegen alle verwachtingen in wordt zij ervaren als ‘licht’. Licht zonder duisternis, hoop zonder wanhoop, volheid zonder leegte. Dit licht is niet aanwezig, maar in-wezig. Klein en bescheiden, maar stralend van leven. Wie in dit licht staat, loopt niet langer in ’t donker. Nooit meer.

In deze kersttijd wil Bond zonder Naam dit licht uitdragen. Wij doen dit dankzij uw steun. Uw bijdrage in deze gevoelige tijd is voor mensen in nood en voor ons van levensbelang. Wij wensen u en uw gezin een kerstfeest vol licht én leven.

– Bond Zonder Naam

+

Engelstalige versie / English version: He who beams never walks in the dark

++

Vindt ook om te lezen:

Oplichten in de duisternis

1 Comment

Filed under Bond Zonder Naam, Levensstijl, Nederlandse teksten - Dutch writings, Sociale Aangelegenheden, Voelen en Welzijn