Category Archives: Nieuwsgebeurtenissen – Journaal

Mazelenepidemie in de Democratische Republiek Congo

Mazelenuitslag bij een Nigeriaans meisje. De meerderheid van de ziekten in de wereld is van invloed op het Afrikaanse continent.

In de Democratische Republiek Congo is op maandag 10 juni officieel een mazelenepidemie uitgeroepen. Deze uitbraak wordt naar alle waarschijnlijkheid de dodelijkste sinds de ziekte naar het land is teruggekeerd in 2011-2012: sinds januari hebben de mazelen in Congo al meer dan 1.500 levens geëist.

U kan helpen om deze epidemie in te dijken.

Mazelen is een uiterst besmettelijke ziekte die vooral kinderen onder vijf jaar treft. Enkel door vaccinatie kunnen we de verspreiding ervan een halt toeroepen. De teams van Artsen Zonder Grenzen (AZG-MSF) hebben sinds het begin van dit jaar in totaal al 361.079 kinderen ingeënt en 14.785 patiënten verzorgd. Maar dat is niet genoeg: veel meer kinderen moeten nog gevaccineerd worden.

Om een goede interventie te voorzien kan Congo niet zonder uw steun. Elke gift is belangrijk en stelt de medici in staat deze epidemie beter te bestrijden.

Ik doe een gift

Leave a comment

Filed under Aankondiging & Introductie, Activisme & Vredeswerk, Gezondheid, Nederlandse teksten - Dutch writings, Nieuwsgebeurtenissen - Journaal

Geen plaats voor Jezus volgende Joden in Nederlandse Kerk noch in Israël

Heel veel mensen nemen wel het woord ‘joods-christelijk’ in de mond zonder goed te weten waar ze het over hebben of zonder enige affiniteit te willen voelen met het Joodse volk of hun geloof.

Diverse politieke partijen, vaak juist niet-christelijke, willen nog weleens roepen dat de Europese beschaving joods-christelijke wortels heeft.

Die term ‘joods-christelijk’ mag ook nogal raar zijn wanneer men weet dat veel Christenen eeuwenlang Joden hebben onderdrukt, vervolgd en verketterd. Ook zijn er heel wat joden die niet veel van Christus en christenen moeten hebben. Ook voor de ware volgers van Jeshua of Jezus Christus (zoals hij door velen is gekend) is het dikwijls moeilijk om zich te vereenzelvigen met christenen of om zich er maar mee verwant te voelen, daar zij vinden dat de meerderheid van christenen Jezus verloochend door zijn ongelofelijke daad van overgave niet te willen erkennen en hem tot hun god te maken.

Men kan echter niet ontkennen dat Jeshua een bijzonder figuur was die van een enorme invloed is geweest op het gebeuren in Europa. Het valt niet te ontkennen dat de christelijke godsdienst de Europese geschiedenis diepgaand heeft beïnvloed. Hoe men het draait of keert is er ook heel wat gediscussieerd, gepalaverd maar ook gevochten rond die persoon Jeshua of Jezus, die ook de Christus wordt genoemd.

Ook al werd door de eeuwen heen er heel wat gedaan om het jodendom de mond te snoeren of te vernietigen, is het de enige geloofsgroep die zich als enige de repressie van andere godsdiensten heeft weten te overleven. Ontegensprekelijk moet men in dat Joodse geloof de wortels zien van het christendom en christenheid. De aartsvader Abraham, koning David uit wiens geslacht Jezus voortkwam, de schrijvers van de boekrollen en de vele profeten waren Joden. Zelfs het Nieuwe testament werd geschreven door Joden. De eerste volgelingen van Jeshua (de Jood Jezus) waren zoals hij ook Joden. Zonder hen was de beweging “De Weg” niet op gang gekomen en zou het Christendom niet ontstaan zijn.

Nederlandse kerkvaders zien echter niet graag een verbintenis met het Joodse geslacht. Er zijn ook meerdere Nederlanders die er iets op tegen hebben om te wijzen naar de term  ‘joods-christelijk’ omdat de twee onderdelen van de term namelijk ongelijk zijn. Voor hen slaat het woord ‘joods’ op een periode voor pakweg 100 na Christus, de term ‘christelijk’ op de overige 1900 jaar.

Daarmee wordt ‘joods’ antiek verklaard – een neiging die door heel de kerkgeschiedenis te vinden is. De contemporaine jood wordt daarmee niet in zijn waarde gelaten: hij is antiek, ouderwets, aanhanger van een achterhaalde godsdienst. Hij zelf is geen onderdeel van de term ‘joods-christelijk’, terwijl zijn identiteit daar wel genoemd is.

Ook wensen zij te benadrukken dat

Alles wat genoemd is aan joodse bronnen, Oude en Nieuwe Testament, worden in deze term door christenen geïnterpreteerd, ja zelfs van naam voorzien. Het Oude Testament heet alleen maar zo, omdat er een Nieuwe Testament bestaat in het christendom.

De Nederlandse gereformeerden vinden dat het jodendom hun Hebreeuwse geschriften op een geheel eigen wijze interpreteren en mits zij Jezus niet als God erkennen ook niet onder de zaligheid van God kunnen vallen. Door die typische Joodse interpretatie is in de term ‘joods-christelijk’ volgens hen dan ook geen ruimte.

Als dat namelijk wel zo zou zijn, zouden we in onze ‘joods-christelijke’ cultuur heel wat makkelijker omgaan met jongensbesnijdenis, met speciale voedingsvoorschriften, met het idee dat er geofferd zou kunnen worden, met sluiers of hoofddoekjes of pruiken, met noem maar op. Juist omdat het christendom het Oude Testament heel anders interpreteert en deze interpretatie al eeuwen als de enig geldende meeneemt, zijn deze joodse (en islamitische) instellingen vreemd aan de Europese cultuur. Kortom, ‘joods-christelijk’ is een term vanuit de macht, niet een term die gewaardeerd wordt door de minderheid. Het is een term die de werkelijkheid versluierd: het lijkt erop alsof ‘wij’ een meerderheid en een minderheid waarderen in Nederland, maar in werkelijkheid staan we op het standpunt van de meerderheid en sluiten we twee minderheden buiten. {Eveline van St}

De Messiaans Joodse theoloog Mark S. Kinzer vraagt aandacht voor wat hij noemt een ‘bipolaire ecclesiologie’. Dat wil zeggen dat er binnen de kerk als lichaam van Christus ruimte zou moeten zijn voor een kerk uit de besnijdenis, die zich kan houden aan de Joodse wetten. Hierop vinden de Nederlandse christelijke theologen dat wij helemaal niet meer aan oude voorschriften moeten houden en dat zulk een keuze voor Joodse wetten dan zou getuigen van een niet erkenning van Jezus Christus zijn godheid en zijn positie als vernietiger van de Mozaïsche wetten. Meerdere Joden die Jeshua als hun Verlosser hebben aanvaard vinden dan wel dat zij als Joden die Jezus als de Messias volgen niet moeten ophouden zich als Joden te gedragen. De vele Messias belijdende rabbijnen vinden ook dat wij ons aan de Thora moeten houden en dat wij volledig in ons recht zijn om ons te blijven onderscheiden van de heidenen in hun levenswandel. Zo is ook de stelling van Kinzer. Daarmee hebben volgen hem deze Messiaanse Joden een dubbele taak. Enerzijds verbinden zij het lichaam van Christus met het Joodse volk, anderzijds vormen zij binnen het Joodse volk een levende verbinding met Jeshua of Jezus die de Messias is en met de kerk als zijn lichaam.

Kinzer geeft toe dat de stem van Messiasbelijdende Joden tot nog toe nauwelijks gehoord is in het nadenken over het “Joods-Christelijk” gebeuren. Kinzer biedt een handreiking aan zij die geloven dat Christus de diepste grond is onder het specifieke verbond van God met Israël.
Volgens hem zijn Joden en heidenen binnen het lichaam van Christus verbonden, omdat zij horen één te zijn in hem. De Joodse volgelingen van Jeshua zijn één in Christus, maar daardoor niet hetzelfde geworden. Meerdere Christenen begrijpen die “eenheid” niet en denken dat die “eenheid van Jezus met God” inhoudt dat Jezus God zou zijn. Maar zulk een gedachte maakt de woorden van Christus Jezus die vraagt dat wij één zouden worden met hem zoals hij één is met de Vader, voor die vele trinitarische christen zeer moeilijk, want dan zouden wij ook Jezus worden maar eveneens God worden of zijn. Dat maakt het voor die theologen in het christendom even verwerpelijk als sommige farizeeën het verwerpelijk vonden toen Jezus over die eenheid sprak, en zich dan volgens hen gelijk stelde met God. Volgens dat denken zouden Messiaanse Joden Jesjoeanen (Jesjoeaansen) of Jeshuaisten zich dan ook gelijk stellen met God. Maar niets is minder waar. Jeshuaisten als volgers van Jeshua beseffen dat Jeshua niet God is en dat het volgen van Jeshua en één worden met Jeshua helemaal niet inhoudt dat men aan God gelijk zou kunnen worden.
Wel geloven Jeshuaisten dat zij die Jeshua als de Messias willen aanvaarden onder de gemeenschap van Christus vallen. Maar Jeshuaisten geloven ook dat Jeshua de weg heeft geopend naar goyim en dat zo heidenen ook mede-erfgenamen mogen zijn, of mede-leden en mede-deelgenoten. Dat is volgens ons namelijk het mysterie van het evangelie.

Wij geloven dat Israël Gods uitverkoren volk is en dat kan misschien moeilijk liggen in de harten van vele “Christenen” en zeker van bepaalde Katholieke en protestantse theologen, die vinden dat enkel ‘godsgeleerden‘ het Woord van God kunnen verduidelijken en beslissen wie tot het Christendom mag of kan behoren. Velen van de theologen schijnen te vergeten (of niet te willen zien) dat de christelijke kerk is voort gekomen vanuit de Joodse sekte die de eerste christelijke gemeente vormde en ondenkbaar is zonder Israël. Met de Joden die Jezus als Messias belijden zouden zij zich in het geloof verbonden moeten voelen als broeders en zusters.

In 2017 trokken spanningen tussen Israëls rabbinaat en de liberale stromen in het Judaïsme, zowel in Israël als in het buitenland de aandacht door geschillen over religieus pluralisme. Maar een andere groep, die van de Messiaanse Joden, werd voortdurend geboycot door zowel het hoofdstroom van het wereld-Jodendom als Israël.

Zo nu en dan bereikt een verhaal de media over iemand die zichzelf als Jood ziet, waarvan de immigratie-aanvraag naar Israël, oftewel alya, geweigerd werd op grond van het feit dat hij of zij een Messiaanse Jood of Jeshuaist is.

Dit was zo bijvoorbeeld het geval met de Zweedse psychologe Rebecca Floer (64) en de dochter van een Holocaust-overlevende, die in november 2017 uit Israël werd gedeporteerd. Hoewel ze zichzelf niet als een Messiaanse Jodin definieert, gelooft zij in Jeshua, de naam die door Messiaanse gelovigen en Jeshuaisten voor Jezus wordt gebruikt. Maar Jeshuaisten geven zich niet graag uit als Messiaanse Joden, omdat bij die groepen heel wat trinitarische gelovigen zitten of Joden die een andere Messias belijden dan Jeshua.

In Israël is het probleem dat Jesjoeanen of Jeshuaisten niet aangesloten zijn bij de Joodse gemeenschap waardoor zij uit de boot vallen voor immigratie, aldus een hoge ‘aliya’-ambtenaar van het Agentschap, Yehuda Scharf {aan The Jerusalem Post}.

“Als iemand verklaart dat hij in Jezus gelooft, dan is hij geen Jood – hij gelooft niet in ons geloof,”

voegt hij eraan toe.

“Het is simpel. Een Jood, die naar Israël wil emigreren, zal naar Israël verhuizen als hij zijn Judaïsme kan aantonen. Indien hij zijn Jodendom niet kan bewijzen, dan is het een ander verhaal.”

De Wet op het recht van Terugkeer was door de Knesset in 1950 tot wet verheven. Om die wet te omzeilen zijn er heel wat gelovigen in Jeshua die zich in Israël ook aansluiten bij een gewone Joodse synagoge en daardoor met hun geheimhouding van hun geloof in Jeshua toch hun geloof kunnen belijden maar ook aanvaard worden als Jood.

Opmerkelijk is dat Mevrouw Floer al drie jaar deels in het noorden van Israël had gewoond op een hernieuwd toeristenvisum, werd haar paspoort inmiddels op de zwarte lijst geplaatst en kon haar advocaat haar enkel waarschuwen dat het moeilijk, zo niet onmogelijk, voor haar zal zijn om naar het land terug te keren.

Zowel in Israël als in de Joodse wereld, is er een bijna algehele verwerping van Messiaanse Joden of Joden, die in Jezus geloven zoals Jeshuaisten (of Jesjoeanen). Zij komen niet in aanmerking voor aliya, want terwijl ze zichzelf als Joden beschouwen, wordt niet geaccepteerd dat een Jood in Jeshua of Jezus kan geloven. In 1970 werd Amendement 4A van de Wet op het recht van Terugkeer aangenomen, waarin staat:

“De rechten van een Jood in het kader van deze wet en de rechten van een oleh (immigrant) onder de Nationaliteitswetgeving, 5712-1952, evenals de rechten van een oleh krachtens enige andere wet, zijn ook van toepassing op een kind en een kleinkind van een Jood, de echtgenote van een Jood, de echtgenote van een kind van een Jood en de echtgenote van een kleinkind van een Jood, met uitzondering van iemand, die een Jood was en vrijwillig zijn/haar religie heeft veranderd.”

Aldus oordeelde de Hoge Raad in 1989 dat het geloof van Messiaanse Joden in Jezus hen Christenen maakt en dat ze dus niet in aanmerking komen voor automatisch Israëlisch burgerschap, maar die beslissing werd evenwel opengelaten voor toekomstige veranderingen.

“De ‘seculaire test’ bestaat uit verschillende onderdelen en het is mogelijk om onderling de fundamenten van de Joodse godsdienst, de Hebreeuwse taal, de geschiedenis van het Joodse volk en de herbouw van de onafhankelijkheid in de staat, op te noemen. Het gewicht van deze elementen is in de loop van de tijd veranderd en zal in de toekomst veranderen. De seculier-liberale voorstelling is een dynamisch concept, dat verandert met het levenspad van het Joodse volk gedurende de geschiedenis,”

is er geschreven.

In april 2008 oordeelde het Hof dat verscheidene Messiaanse Joden in Israël recht hadden op Israëlisch burgerschap, omdat zij de afstammelingen waren van Joodse vaders of grootvaders, maar zelf nooit Joods geweest waren en zich dus niet hadden bekeerd.

“Je moet er een onderscheid tussen maken, of zij in aanmerking komen als Jood of als familielid van een Jood (amendement 4A),”

legt Prof. Barak Medina, hoogleraar staatsrecht van de Hebreeuwse Universiteit van Jeruzalem, uit. Medina merkt op, dat indien iemand zichzelf definieert als een Messiaanse Jood, hij niet verkiesbaar is op grond van zijn eigen verdienste, maar op grond van de verdienste van zijn Joodse familielid – zolang hij niet vrijwillig bekeerd is. Iemand die zich vrijwillig bekeerd heeft, benadrukt hij, wordt beschouwd als zijn recht op aliya te hebben opgegeven.

”Ik denk niet, dat deze benadering in de nabije toekomst gaat veranderen,”

zegt Medina.

Groot probleem bij de kijk naar Jeshua volgelingen of Messiaanse Joden is dat anderen bang zijn dat dit groepen zijn die anderen volstrekt willen bekeren tot hun geloof.

Rabbijn David Rosen, adviseur voor interreligieuze zaken bij het Opperrabbinaat van Israël, die tevens fungeert als de directeur van het Departement van Interreligieuze Zaken van het Amerikaans Joodse Comité bij het kijken naar Jeshua belijdende Joden gaat een enorme vergissing aan te denken dat zij mensen zijn die zouden geloven dat Jezus één van de personen van de drie-eenheid van God is. Ware volgers van Jeshua geloven namelijk niet in de valse doctrine van de Drie-eenheid. Het is juist om die reden dat In Nederland en België kerkleiders zulke gelovige niet onder het christendom willen aanvaarden. Ook al zegt rabbijn David Rosen

“Ze kunnen dus zichzelf identificeren als etnisch Joodse Christenen of Joodse Christenen, als ze dat willen. Maar ze zijn Christelijk”

Kerkvader Hieronymus zei over Messiasbelijdende Joden.

„Terwijl ze verlangen zowel Joden als christenen te zijn, zijn ze geen van beiden.”

In de Jules Isaac Stichting (opgericht in 2015) vernoemd naar de Franse Joodse historicus Jules Isaac doen ze een poging om de ontwikkeling te bevorderen van een volwaardige christelijke theologie die volgens hen werkelijk vrij is van vervangingsdenken. Zulke vervangingstheologie staat voor het idee dat de kerk de plaats van het volk Israël zou hebben ingenomen. Voor hen zijn Jeshua volgende Joden al 1500 jaar lang volkomen buiten beeld en daarom vroegen zij zich op 23 maart af wat de belangrijke Messiaans Joodse theologen als Mark Kinzer de kerk te bieden hebben en hoe het komt dat deze gelovigen nu meer in het openbaar beginnen te komen.

Hen valt het op dat de sterke opkomst van het Messiaans Jodendom sinds de jaren zestig van de afgelopen eeuw zonder meer tot de meest opmerkelijke ontwikkelingen behoort van de laatste vijftig jaar. Bewust zijnde dat Messiaans Jodendom (Messianic Judaism) staat voor de internationale beweging van Joden die het geloof in Jezus niet in strijd zien met hun Joodse identiteit kijken zij wel op naar de reden om zulk een beweging of groep niet in het christendom te aanvaarden.

Men moet nagaan waarom vanaf de vierde eeuw voor deze Joodse Jezus gelovigen geen plaats meer binnen de Kerk bleek te zijn. Vanaf toen werden zij alleen nog slechts getolereerd wanneer ze volledig afstand deden van hun Joodse identiteit.

Als gevolg van deze kerkelijke maatregel waren Messiaanse Joden 1500 jaar lang volledig van het toneel verdwenen. Maar sinds de afgelopen eeuw zijn ze terug van weggeweest. Hun aantal wordt intussen geschat op 150.00 – 200.000. En dat aantal groeit gestaag, vooral in Israël en de Verenigde Staten. Het is fascinerend te zien, hoe de beweging waarmee de kerk 2000 jaar geleden begon, juist in onze tijd opnieuw groeit en bloeit. Redenen genoeg om een studiedag te wijden aan deze fascinerende en belangrijke ontwikkeling.

vond de Jules Isaac Stichting.

Jeroen Bol, voorzitter van de Jules Isaac Stichting, gaf in zijn lezing een historisch overzicht van het Messiaans Jodendom. Zoals de periode vóór de Reformatie gekenmerkt werd door sterke anti-Joodse trekken in kerk en theologie, is er volgens hem kort ná de Reformatie, met name in Engeland, sprake van een trendbreuk.

Théodore de Bèze (Theodorus Beza) in 1577

Het zijn de Engelse puriteinen geweest die in toenemende mate afstand begonnen te nemen van het anti-judaïsme in de theologie van de middeleeuwse rooms-katholieke kerk. Was de klassieke theologie tot dan toe doortrokken van wat men later de ‘teaching of contempt’ (‘catechese der verguizing’) is gaan noemen, bij de Engelse puriteinen zien we rond 1600 een ‘teaching of esteem’ ontstaan. Het begin van deze omslag wordt doorgaans gezien bij de kanttekening die Beza rond 1560 in de Geneva Bible plaatste bij Romeinen 11:25-26. Contra Calvijn die hij zojuist in Geeve had opgevolgd stelde Beza dat Israël hier niet staat voor de kerk maar voor het Joodse volk. In diezelfde periode rond 1560 doceerden de grote theologen Martin Bucer en Peter Martyr op grond van Romeinen 11 dat de kerk nog een toekomstige massale bekering van het Joodse volk staat te wachten. Steeds meer puriteinse theologen na hen brachten met name op grond van hun exegese van Rom.11:12-15 die toekomstige massale bekering in verband met een eveneens te verwachten massale wereldwijde opwekking van ongekende proporties. Ook de latere Humble Attempt van Jonathan Edwards moet helemaal in deze traditie gezien worden. Het is een bij uitstek optimistische theologie waarin een positieve (toekomstige) rol voor het Joodse volk is weggelegd. Dit staat in scherp contrast met het Middeleeuws scenario waarin de Joden doorgaans het bij uitstek voor altijd verdoemde volk waren.

schrijft Bol, die verder betoogt

Grote namen uit de tijd rond 1600 waren o.a. de puriteinse theologen Thomas Brightman en Hugh Broughton. Broughton was een groot geleerde op het gebied van het Hebreeuws en de geschriften van de rabbijnen. Hij was de eerste Engelsman die het plan opvatte om als zendeling onder de Joden in het Nabije Oosten te gaan werken. Hij stond ook in nauw contact met rabbijn Abraham Ruben van Constantinopel. Deze rabbijn had contact gezocht met Broughton omdat hij zijn hulp wilde bij het vertalen van het Nieuwe Testament in het Hebreeuws. De hele 17e eeuw wordt overigens in zowel Engeland, Holland en Duitsland gekenmerkt door een enorme belangstelling onder protestante theologen voor de studie van het Hebreeuws en van Joodse geschriften als de Talmud en de Mishna. Het Joodse volk stond, anders dan in de Middeleeuwen, voor het eerst in de geschiedenis van de kerk veel positiever op de radar in protestant West Europa.

In de 18 eeuw valt die intense aandacht voor de plaats van Israël terug, ze is dan veel minder prominent aanwezig. Maar het oude kerkelijke antijudaïsme wint niet opnieuw terrein in Engeland. Het is of het nieuwe denken over Israël even pas op de plaats maakt. De 18e eeuw is de eeuw van de grote internationale evangelical awakening. Een opwekking van een geografische en getalsmatige orde van grootte die tot dan ongeëvenaard was. Engeland, Wales, Schotland, Noord Ierland, Scandinavië, Duitsland en niet te vergeten het toen nog Engelse Noord Amerika, in al die landen was sprake van opwekking en kerkgroei. het was de geboortetijd van evangelicaal christendom.

De daarop volgende 19e eeuw wordt eveneens gekenmerkt door krachtige opwekkingen en verdere groei en ontwikkeling van de evangelicale beweging. Het is ook de eeuw van de grote doorbraken op het gebied van zending. Engeland is deze eeuw het brandpunt, maar ook piëtistisch Duitsland speelt een belangrijke rol. Het is in deze eeuw dat aandacht voor het Joodse volk weer volop in het middelpunt van de evangelicale agenda komt te staan. Zending onder de Joden en passie voor de in de Schrift voorzegde terugkeer van het Joodse volk naar Palestina, het was gemeengoed in het denken van vooral de calvinistische evangelicale christenen in het Engeland van de 19e eeuw. Sterk aanwezig was ook het bewustzijn dat de Joden met name van de hand van de Rooms Katholieke Kerk eeuwenlang onnoemelijk veel en verschrikkelijk onrecht was aangedaan. Deze evangelicale christenen wilden heel nadrukkelijk een heel ander gezicht van het christendom laten zien: werkelijke naastenliefde, daadwerkelijke hulp, opkomen voor gerechtigheid. In diezelfde 19e eeuw treffen we dit type opwekkingschristendom in Nederland aan in de kringen van het Reveil (Isaac Da Costa) en bij een beweging als het Heil des Volks (ds. Jan de Liefde). In Engeland was Lord Shaftesbury wel de bekendste onder hen. Andere bekende namen in Engeland zijn o.a. Charles Simeon en Robert Murray McCheyne. Uiteindelijk bleek dit geheel nieuwe protestante pro-Joodse christendom in Engeland zo sterk dat het zelfs in staat bleek de Balfour Declaration in het leven te roepen. En zo heeft het filosemitische Engelse evangelicale christendom aan de wieg gestaan van de huidige staat Israël

Als Jeroen Bol terugkijkt op vier eeuwen calvinistisch gestempeld opwekkingschristendom in de Engelstalige wereld valt er zijns inziens een lans te breken voor de idee dat deze grote opwekkingen mogelijk een bijzondere door God georkestreerde connectie hebben gehad met Gods plannen met het Joodse volk. Hij haalt aan

Zou het niet zo kunnen zijn dat de God van Israël de Reformatie en de daaruit voorkomende puriteinen en opwekkingsbewegingen mede in het leven heeft geroepen om een einde te maken aan de vreselijke dwaling van christelijk antijudaïsme en het lot van de Europese Joden positief te beïnvloeden?

En zou het niet zo kunnen zijn dat de God van Israël, die ook de Heer van de Kerk is, dit evangelicale christendom ook om die reden drie eeuwen lang zo onvoorstelbaar rijk heeft gezegend met enorme opwekkingen en doorbraken op het gebied van zending?

Hij vraagt zich af of God dit opwekkingschristendom destijds niet mede om die reden zo enorm sterk heeft gemaakt om zo een keer te brengen in het lot van Zijn uitverkoren volk Israël. Hij vraagt zich af

Sprak deze zelfde God al niet in Genesis 12 tot Abraham en over Abrahams hoofd ook tot de kerk der eeuwen:

“Ik zal zegenen wie u zegent en wie u vervloekt zal ik vervloeken”?

Bergt dit alles voor de kerk van vandaag niet zowel een belofte als een waarschuwing in zich ? Ligt er niet nog steeds, of wellicht juist nu, een belofte van grote zegen voor een kerk die het Joodse volk en Israël werkelijk tot zegen zoekt te zijn?

Maar vandaag zien wij juist dat meerdere kerken helemaal geen zegen zien in dat Joodse Volk noch in Joodse volgelingen van Jezus (zoals Jeshuaisten) of Messiaanse Joden.

Michael Mulder, universitair docent Nieuwe Testament en Judaïca aan de Theologische Universiteit in Apeldoorn die tevens Kerk en Israël aan de CHE in Ede doceert en directeur is van het Centrum voor Israël Studies, sprak over de identiteit van Messiaanse Joden in Nederland en Israël,en vond dat zij helemaal niet thuis horen in de kerk in Nederland heel eenvoudig weg omdat zij noch Christen noch Jood zijn volgens hem.

Leave a comment

Filed under Geestelijke aangelegenheden, Juridische aangelegenheden, Levensstijl, Nederlandse teksten - Dutch writings, Nieuwsgebeurtenissen - Journaal, Politieke aangelegenheden, Religieuze aangelegenheden, Wereld aangelegenheden

Joodse begraafplaatsen in Litouwen en Stolpersteine in München

Te onthouden:

initiatiefneemster en kunstenares Ellis Berlijn > Erdemuseum in Berlijn-Neukölln foto-installatie expositie Joodse begraafplaatsen in Litouwen.

coöperatie met de Aktion Sühnezeichen Friedensdienste + kleine ngo organisatie Maceva in Litouwen.

Stolpersteine – project van Keulse kunstenaar Gunter Demnig > in heel Duitsland + in 23 Europese landen meer dan 69.000 Stolpersteine.

Charlotte Knobloch, vond het “onverdraaglijk” namen van vermoordde Joden op plaatjes te lezen die op de grond worden geplaatst + waar met voeten “op getrapt” wordt => Beierse hoofdstad München, voormalige NSDAP-centrale + in 2015 een museum over de nazitijd geopend > tegen Stolpersteine

individuele herdenkingstekens voor slachtoffers van het nationaalsocialisme vormgegeven als stèle of muurplaat > Ontworpen zijn ze door ontwerper Kilian Stauss >  extra mogelijkheid: gerasterde foto + extra informatie tonen.

+

Vindt ook om te lezen

  1. Holocaust memorial cobblestones laid around Europe – and beyond
  2. Herdenkingsstenen die doen buigen voor de slachtoffers
  3. Herdenking Antwerpse Joodse slachtoffers WOII
  4. Stolpersteine voor Antwerpen en een nieuwe naam voor een groot dok
  5. Pavé de mémoire en Belgique
  6. Stolpersteine and necessity of a monument to remember

Blog Allard van Gent

Ellis Berlijn geeft tekst en uitleg bij de foto’s.

Gisteren opende in het Erdemuseum in Berlijn-Neukölln de expositie Joodse begraafplaatsen in Litouwen. “Een werk voor de toekomst en de huidige tijd – in dit geval Litouwen – door ambachtelijk bezig te zijn met het verleden”, aldus de Nederlandse initiatiefneemster en kunstenares Ellis Berlijn. De getoonde foto-installatie ontstond tijdens de twee keren dat ze deelnam aan een zomerkamp op de Joodse begraafplaatsen in Litouwen, in coöperatie met de Aktion Sühnezeichen Friedensdienste en de kleine ngo organisatie Maceva in Litouwen.

Gunter Demnig
Precies tachtig jaar vóór de dag van de vernissage vond de Kristallnacht plaats, een door de nazi’s georganiseerde actie (pogrom) gericht tegen de Joodse bevolking in Duitsland. In de loop van de avond sprak ik met de kunstenares, de Nederlandse kunstenares en galeriehoudster Li Koelan en enkele bezoekers over de zogenaamde Stolpersteine. Dit project van de…

View original post 430 more words

Leave a comment

Filed under Culturele aangelegenheden, Geschiedenis, Misdaden & Wreedheden, Nederlandse teksten - Dutch writings, Nieuwsgebeurtenissen - Journaal, Politieke aangelegenheden, Re-Blogs and Great Blogs, Wereld aangelegenheden

Stolpersteine voor Antwerpen en een nieuwe naam voor een groot dok

De stad aarzelde lang om het toe te staan omdat er bij sommige Joodse groepen bezwaar werd gemaakt, maar uiteindelijk zijn ze er gekomen, de beruchte “Stolpersteine”. Volgens sommige Joden kon het niet dat er kon gestapt of getrapt worden op een gedenksteen voor een Jood. Voor sommigen waren de gedenkstenen te oneerbiedig, maar na “wetenschappelijk advies” zette het stadsbestuur het licht toch op groen. Na een aantal clandestien geplaatste stenen legde de stad in oktober vorig jaar de eerste officiële ‘Stolperstein’. Hij kwam op de stoep voor het huis waar in 1942 Rosa Marinower en haar twee kinderen werden opgepakt. Ze overleefden Auschwitz niet. Rosa was de tante van Antwerps schepen Claude Marinower (Open Vld).

Vorige dinsdag plaatste de Duitse kunstenaar Gunter Demnig (71) in de Boomgaardstraat, de Lange Kievitstraat, op het Tramplein en het Moorkensplein enkele “Struikelstenen”.

De twee Joodse broers Léon en Simon Helfgott bekochten hun verzet tegen de nazi’s met de dood.

De twee Joodse broers Léon en Simon Helfgott bekochten hun verzet tegen de nazi’s met de dood.

Het verhaal achter de twee tegels voor de Joodse broers Simon en Léon Helfgott toont volgens Borgerhouts districtsschepen Ben Van Duppen (PVDA) aan dat fascisme geen diversiteit verdraagt.

“Joodse mensen, homoseksuelen, zigeuners, mensen met een handicap, politieke tegenstanders, verzetsstrijders: ze waren allemaal slachtoffers van de nazi’s. Simon Helfgott was een Antwerpse jongen van 23 jaar met Poolse roots. Hij was arbeider in de diamant en lid van de communistische partij. In 1943 stierf hij als verzetsman tijdens een actie nabij het Sportpaleis. Zijn broer Léon werd gedeporteerd naar Litouwen en daar vermoord.”

In de Boomgaardstraat in Antwerpen werden gedenkstenen ingewijd voor de vroegere woning van Wolf en Sura Szpigielmann. Ze werden in 1942 gedeporteerd en vermoord.

“Het is belangrijk om een plaats te hebben waar we onze grootouders écht kunnen herinneren”,

zei kleinzoon Alain Adler.

Vanuit de Verenigde Staten van Amerika waren familieleden gekomen om dit ogenblik van in herinnering neming mee te maken.

Rector Herman Van Goethem blijft het wel vreemd vinden dat de Eerste Wereldoorlog in Antwerpen beter bekend is dan de Tweede Wereldoorlog.

“Terwijl we toch de stad zijn van de V-bommen, de deportaties van Joden en heel veel politieke gevangenen. Het hoogste aantal oorlogsslachtoffers viel in Antwerpen. Dat proberen we meer ruimte te geven in de straten van onze stad.”

Ook de huidige burgemeester wil wat van het vroegere collaboratie verleden van de stad opkuisen. Zo werd voorzien in een naamsverandering van het Delwaid dok. Uit onderzoek was gebleken dat Antwerps oorlogsburgemeester Leo Delwaide “een actieve rol” in de Jodenrazzia’s heeft gespeeld tijdens de Tweede Wereldoorlog.

Herman Van Goethem, historicus en rector van de Universiteit Antwerpen heeft een onderzoek geleverd dat leert dat de christendemocratische oorlogsburgemeester Delwaide een “actieve rol” speelde in de organisatie en uitvoering van de Jodendeportaties vanuit Antwerpen in 1942. Tot nu toe werd aangenomen dat hij enkel had toegekeken, maar er zijn nu genoeg bewijzen gevonden dat hij er ook wel een rol in gespeeld heeft. Onder het bewind van oorlogsburgemeester Leo Delwaide werden Duitsgezinde agenten ingezet om razzia’s te houden in de Joodse wijken van de stad.

Schepen Claude Marinower (Open VLD), zelf van Joodse afkomst, stelt dat ‘1942’ geen volledig nieuw verhaal vertelt, maar wel ‘elke nog mogelijke twijfel wegneemt’ en de verschillende verantwoordelijkheden voor de Jodenvervolging in Antwerpen duidelijk maakt.

‘Het is ook geen roman, maar een wetenschappelijk werk op basis van zeer veel betrouwbare bronnen. Het is dus goed om daar snel het juiste gevolg aan te geven’,

zegt hij.

“Als de stad een havendok naar iemand vernoemt, dan is dat een bijzonder grote eer. We moeten ons afvragen of dat nog gepast is voor een oud-burgemeester die volgens historici actief heeft meegewerkt met de nazi’s om Antwerpse Joden te deporteren”,

zegt Wouter Van Besien van Groen in De Morgen.

“Na lectuur van het boek was de zaak duidelijk: de naam is niet houdbaar”,

zegt burgemeester Bart De Wever (N-VA).

Volgend jaar viert de stad Antwerpen 75 jaar bevrijding. Volgens Bart De Wever ontvallen ons de getuigen die het nog hebben meegemaakt een na een in ijltempo.

“Daarom is de urgentie om zo’n naamsverandering snel door te voeren, nog groter.”

Michael Freilich:

“Enerzijds is het niet haalbaar dat tientallen straten en monumenten in dit land van naam veranderen, anderzijds moeten we respect betonen voor de slachtoffers van de Holocaust en hun nazaten hier bij ons. Mijn eigen grootvader werd in de straten van Antwerpen opgepakt door de politie en de Gestapo, ik weet dus uit eerste hand waar het over gaat.”

Het Delwaidedok krijgt een andere naam

Haven van Antwerpen – Delwaide dok dat andere naam zal krijgen

+

Vindt ook om te lezen

  1. Herdenkingsstenen die doen buigen voor de slachtoffers
  2. Herdenking Antwerpse Joodse slachtoffers WOII
  3. Holocaust memorial cobblestones laid around Europe – and beyond

+++

Aanvullend

  1. Struikelstenen
  2. Ä hiubä hinech, i Gedankä bini binech
  3. Stolpersteine
  4. Stolpersteine in Haarlem
  5. On Holocaust Memorial Day, 2019: Torn from Home
  6. Could it happen again?
  7. SP: Kindertransport 80

1 Comment

Filed under Nederlandse teksten - Dutch writings, Nieuwsgebeurtenissen - Journaal

Opmerkelijk: Resolutie van Franse parlementsleden ‘antisemitisme = ‘anti-Zionisme’

Niets nieuws onder de zon maar wel verpakt in een nieuw kleedje, waarbij politici weer eens de weg van het populisme kiezen en blij zijn dat zij mee met de vinger naar een zondebok mogen wijzen.

*

Te onthouden:

anti-Zionisme of anti-Israëlisme = moderne uitdrukking voor aloude barbaarse antisemitisme teruggaand tot ver voorbij de Duistere Middeleeuwen.

Midden-Oosten = decennialang bonton om Jood, Israëli, Israëliet en Zionist door elkaar te gebruiken => Voor moslims + Arabieren > antisemitisme + anti-Zionisme = twee kanten van dezelfde munt.

anti-Zionistische + antisemitische kreten = “Wegwezen, jij Zionist sh*t”, “Vuile Zionist”, “F*ck your mother”, “Frankrijk is van ons” en meer van dat minder fraais..

haatmisdrijven in Frankrijk in 2018, waarbij aanvallen op Joden = dagelijks verschijnsel

+

Voorgaand

Niet te negeren gebeurtenissen rond Joden in België

Haat tegen verarming en tegen Israël nieuwe manier om Joden te haten

+++

Verdere lectuur

  1. Gerstenfeld: Duitsland bevordert antisemitisme en anti-Israëlisme
  2. Gerstenfeld: antisemitisme is een integraal deel van de Europese cultuur
  3. Hoe door de massa-immigratie in Europa het antisemitisme zijn rentree maakt
  4. Door de rentree van de Islam in Europa is het antisemitisme helemaal terug
  5. Antisemitisme bestrijd je niet met een speciaal loket
  6. Mobiliser les chrétiens contre l’antisémitisme?
  7. At Ménilmontant, the rassemblement des “vrais antiracistes” contre l’antisémitisme
  8. Antisémitisme et antisionisme, those différence?
  9. Expliquez-nous… Antisémitisme et antisionisme

Een Ander Israëlisch Geluid

Stilaan begint het in Frankrijk te dagen dat anti-Zionisme of anti-Israëlisme gewoon een moderne uitdrukking is voor het aloude barbaarse antisemitisme dat al terug gaat tot ver voorbij de Duistere Middeleeuwen.

In het Midden-Oosten is het al decennialang bonton om Jood, Israëli, Israëliet en Zionist door elkaar te gebruiken. Voor moslims en Arabieren zijn antisemitisme en anti-Zionisme immers de twee kanten van dezelfde munt.

Critici hameren voorspelbaar op het recht om anti-Israël of Israëlkritisch te mogen zijn. Die vinden het niet leuk als je hen antisemitisme verwijt. Dat oogt niet zo goed op hun visitekaartje. Maar wacht nog even. Dra wordt dit omgebogen tot een strijd voor “het recht om antisemiet te zijn” en ja, dan zijn we terug bij AF.

Waarover gaat het? Een groep parlementsleden in Frankrijk zal deze week nieuwe wetgeving voorstellen die anti-zionisme zal classificeren als een vorm van antisemitisme, en daarom een ​​misdaad, meldden…

View original post 456 more words

1 Comment

Filed under Nederlandse teksten - Dutch writings, Nieuwsgebeurtenissen - Journaal, Politieke aangelegenheden, Re-Blogs and Great Blogs, Religieuze aangelegenheden, Sociale Aangelegenheden, Wereld aangelegenheden

Haat tegen verarming en tegen Israël nieuwe manier om Joden te haten

Aalst Karnaval 2019 Joodse Karrikaturen – Recycled puppets for 2019 Aalst Carnaval

Men kan er niet aan onderuit te merken hoe op sociale media tegen bepaalde bevolkingsgroepen gereageerd wordt. Joden en islamieten blijken de kop van Jut te zijn. Betreft de Joden worden nog steeds groteske stereotiepe beelden gepresteerd, welk nog eens bevestigd mocht worden met het Aalsters karnaval, waar een bedenkelijke karikatuur werd voorgesteld.

Wat in West Europa erg opvalt de laatste jaren is dat de bevolking een angst lijkt te krijgen voor het multiculturele. Het blijkt vele mensen af te schrikken dat wij naar een multiculturele samenleving aan het groeien zijn. Hiervoor hoeven zij echter niet bang te zijn indien zij zelf het toelaten dat er in onze maatschappij een verscheidenheid van culturen en ideeëngoed mag zijn.

Vele burgers denken verkeerd dat “de anderen” hun eigen cultuur zouden gaan afpakken. Maar de Joden hebben door de eeuwen heen in de verscheidene continenten bewezen dat het nooit in hun intentie ligt om zich op te dringen aan anderen noch om een noodzaak te voelen om anderen hun cultuur helemaal in de hunne op te nemen. Zij voelen zich eerder geneigd voor het respecteren van eenieders eigenheid, welk zij ook als een verrijking in een maatschappij beschouwen.

Opvallend is dat de laatste drie jaar het alsmaar gebeurd dat bepaalde termen zo maar door elkaar gebruikt worden en zeer veel gelijkgesteld worden als een racistisch gegeven. Voor velen is antisemitisme en anti-Zionisme van hetzelfde vat, dit terwijl een anti-Zionist niet bepaald tegen de Joden hoeft te zijn, noch tegen Israël als een natie. Begrijpelijk dat bepaalde schrijvers of denkers het niet fijn vinden als antisemiet uitgemaakt te worden als zij het wagen kritiek te uiten op Israël.

Wat wij nu echter meer zien gebeuren is dat het recht om kritiek te geven voor wat in Israël gebeurd ook bepaalde groeperingen doet voorkomen dat het moet mogelijk zijn om algemeen kritiek te geven op de Joodse gemeenschap  en om deze de vele ‘fouten’ in hun schoenen te schuiven. Het antizionisme gaan classificeren als een vorm van antisemitisme, en daarom het als een ​​misdaad gaan beschouwen gaat hieraan niet verhelpen,  … integendeel.

De regerende centrumrechtse partij La République en marche (LREM) in Frankrijk die de antisemitismestudiegroep leidt in de Nationale Assemblee van het land concludeerde in februari dat

“haat tegen Israël de nieuwe manier is om Joden te haten“

Sylvain Maillard zei terecht

“We kunnen de regering van Israël bekritiseren, maar niet het bestaan ​​van deze staat in twijfel trekken. Niemand twijfelt aan het bestaan ​​van de Franse staat of de Duitse staat.”

In Frankrijk heerst er al lang een wrevel tegen de Joodse gemeenschap. Zowel in België als in Frankrijk kan men aanbidders vinden die naar Shabbat-diensten gaan met een zekere angst. Niet enkel Joden die naar de Grote Synagoge in de Franse stad Straatsburg gaan worden meer dan eens vergast met antisemitische beledigingen en slogans. In Frankrijk ging de sociale protestbeweging van de Gilets Jaunes of  “gele hesjes” zo ver dat zij onaanvaardbare lelijke woorden tegen Joden riepen en er niet tegenop zagen om te urniren tegen de muur van de synagoge. Maurice Dahan, de voorzitter van de Consistoire juif du Bas-Rhin de l’Est de la France of Joodse kerkenraad van de regio Nederrijn in Oost-Frankrijk (Jewish Consistory of the Lower Rhine region of Eastern France) zei

“Dit kan niet worden getolereerd door de gele vesten, en het kan niet worden getolereerd in Frankrijk.”

Een verklaring van de Consistoire vermeldde met

“grote ontroering de gewelddadige antisemitische opmerkingen die werden gemaakt voor de synagoge en tegen Joodse burgers die de Sjabbat vierden, een wekelijks festival van rust en vrede.”

De verklaring vervolgde:

“De Franse wet staat iedereen toe vrijelijk te demonstreren, maar het moet de antisemitische beledigingen tegen de Republiek van vrijheid, gelijkheid en broederschap stevig en krachtig veroordelen.”

en die veroordeling moet er zeker komen nadat ook op meerdere plaatsen verscheidene grafzerken ‘ontheiligd’ werden. Meerdere malen al kregen wij te horen over grafschennis op Joodse begraafplaatsen. Ook moet men harder optreden tegen “Gele hesjes” betogers die de Holocaust als niet bestaande verklaren.

Rechtse politici en populisten maken handig gebruik van de onvrede van de mensen en over de “onleefbaarheid” waarmee meer en meer mensen te  maken hebben. Hun armoede wordt als een gevolg gezien, door velen, als de schuld van aandeelhouders en de rijke Joden. Alsof die Joden vandaag zo rijk zouden zijn. Zij zouden eens moeten weten hoe veel Joden in zekere zin ook in armoede of aan de armoede grens wonen. Heel wat Joden in België en Frankrijk moeten het met heel wat minder doen dan de modale Belg.

Bepaalde politici willen maar al te graag het economische deficit en de huidige crisis afwimpelen met de aandacht op de Joodse gemeenschap te richten, hun beschuldigend van zionisme, in die zin dat zij die hier nog zouden verblijven als Israëlische agenten zouden optreden. De Joodse gemeenschap wordt aanzien als iets dat men moet verwerpen. ook gaat het niet op dat Joden met hun kippah of hoed op zich niet zo zouden kunnen vertonen in bepaalde straten van dit land.

Hoe de Aalsterse carnaval groep er geen graten in ziet wat zij voorgesteld hebben getuigd van de beperkte visie maar beaamt in zekere zin ook de vooringenomenheid van bepaalde karakteristieke kenmerken die men bepaalde gemeenschappen wil toedichten. Dat burgemeester D’Haese  de Vismooil’n-groep verdedigde en te kennen gaf dat het niet in de bedoeling lag om te beledigen en dat

“zulke dingen zouden moeten worden toegestaan op het carnaval van Aalst.”

doet ons wel afvragen in hoeverre men wil gaan in het zogenaamd toelaatbare en waarom men niet tracht duidelijk te maken dat iets niet kan, indien de mensen dat niet zouden begrijpen.

Filip de Vidts, een technicus en de secretaris van Vismooil’n heeft “absoluut geen spijt” van deelname aan het display en zegt

“Ik denk dat de mensen die beledigd zijn in het verleden leven, van de Holocaust, maar dit ging over het heden.”

Hij mag het dan wel zien als een viering van humor, maar kan hij dan ook uitleggen waar de humor eigenlijk in zit?’

Het Joodse thema, zei hij, was

“omdat we niet zeker waren of we een 2020-tournee zouden doen [vanwege de stijgende kosten]. Dus dat zou betekenen dat we een sabbatical zouden nemen, en het ging verder vanaf daar. “

Dit maakt het mijns inziens zelfs nog erger en geeft dan duidelijk aan hoe zij denken over geld, geldhebbers en laart mij afvragen als men dan geld tekort heeft waarom men dan zoveel geld verprutst aan zulke grote poppen.

Mike Whine, de directeur van de regering en internationale zaken bij de Community Security Trust, de waakhondgroep van de Britse Joden vindt dat

“Het kan bij de overheid lang duren om de verandering te herkennen,”  {Jewish Telegraphic Agency}.

Vraag is echter hoe lang de regeringen werkelijk gaan ingrijpen en een halt gaan toeroepen aan het toenemend geweld tegen en stigmatiseren van de Joden.

+

Voorgaand

Niet te negeren gebeurtenissen rond Joden in België

+
Lees ook

  1. Rabbijn Van de Kamp: Kloof tussen joden en christenen blijft
  2. Veroverende geloofsgroep
  3. Waarom vele van onze broeders zich stil houden voor de buitenwereld
  4. Geen groeiende moslimhaat in Europa, maar groeiende jodenhaat
  5. Over de ‘normaliteit’ van antisemitisme in Europa
  6. Niet zomaar een sinister spook van antisemitisme
  7. Door probleem niet te durven benoemen oorzaak nooit aanpakken
  8. Jeruzalem en Joodse en Christenen hun angst voor uitsluiting
  9. Amsterdamse Joden voelen zich steeds onveiliger.
  10. De zoveelste grafschennis op een rij in Frankrijk

+++

Verdere lectuur

  1. Manfred Gerstenfeld: Antisemitisme herkennen is de eerste stap om het te bestrijden
  2. Opnieuw ca. 500 ‘Palestijnen’ vroegen en kregen asiel in België de eerste maand van 2019
  3. Melanie Phillips: Antisemitisme ontketent in het Westen; hoe is het zo uit de hand kunnen lopen?
  4. Ik dacht echt dat antisemitisme voorbij was maar ik was verkeerd
  5. Antisemitisme: waarom u gealarmeerd zou moeten zijn
  6. Opmerkelijk: Resolutie van Franse parlementsleden ‘antisemitisme = anti-Zionisme’
  7. Er is een nieuw ‘nieuw antisemitisme’ in West-Europa en het voelt griezelig vertrouwd aan
  8. Anti-Semitism among Yellow Vest protesters demoralizes France’s Jews
  9. Belgian mayor defends carnival float featuring Jews with money and a rat
  10. I spoke to the creators of Belgium’s anti-Semitic carnival float. They’re not sorry.

5 Comments

Filed under Activisme & Vredeswerk, Nederlandse teksten - Dutch writings, Nieuwsgebeurtenissen - Journaal, Politieke aangelegenheden, Religieuze aangelegenheden, Sociale Aangelegenheden, Voelen en Welzijn, Wereld aangelegenheden

Niet te negeren gebeurtenissen rond Joden in België

NU.nl meldt “Bijna 30 procent van de ondervraagden zegt minstens een keer in de voorgaande twaalf maanden te zijn lastiggevallen, maar slechts één op de vijf van hen stapte naar de politie. 34 procent vermijdt een bezoek aan de synagoge en joodse evenementen uit vrees voor de veiligheid. Antisemitisme is volgens 89 procent van de ruim zestienduizend ondervraagde Joodse EU-burgers het meest problematisch op de sociale media”. 

Maggie De Block heeft de dagelijkse quota van maximaal 50 asielaanvragers per dag opnieuw opgetrokken tot 200 per dag en op 5 december 2018, verstrengde het Commissariaat-generaal voor de Vluchtelingen en Staatlozen (CGVS) het beleid rond asielaanvragen van Palestijnen uit de Gazastrook. Veel heisa was daar toen niet over. Voortaan zouden Palestijnse asielzoekers uit Gaza niet meer standaard worden erkend als vluchteling, zo leerde een bericht op de website van het CGVS.

In 2018 alleen al waren er tot dusver meer dan 1.900 aanvragen (tot eind oktober) waardoor het de tweede grootste groep asielzoekers dat jaar, na de Syriërs was, maar men mag niet nalaten te weten dat er heel wat meer binnen komen die helemaal geen asielaanvraag doen maar in de anonimiteit verdwijnen.

Volgens ons is het geen droom van Bart De Wever die denkt dat door Palestijnen momenteel een smokkelroute opgezet is richting België. Hij beweert ook dat asielzoekers op het vliegtuig worden gezet naar Zuid-Amerika welke van daaruit naar België vliegen.

We gaan nu richting 200 aanvragen per dag, voornamelijk van mensen uit de Gazastrook“,

aldus de N-VA-voorzitter.

En dat zijn geen oorlogsvluchtelingen, dit is pure mensensmokkel. En die mensen krijg je ook niet buiten. Want Israël neemt hen niet terug.

Klaarblijkelijk hebben de Gazanen een uitweg gevonden om hun land te verlaten en loopt die weg blijkbaar direct naar België. volgens on is het voor hen ook niet moeilijk om via Cairo naar Istanboel of via Spanje naar Brussel te vliegen, of eventueel over de weg naar België te rijden. 3.675 Staatloze Syrische (Palestijnse) vluchtelingen konden in amper twee jaar tijd hier in België asiel krijgen.

Nochthans genieten de Palestijnen in Gaza en de Westbank van het UNRWA-statuut, dat hen recht geeft op gratis gezondsheidszorg, onderwijs en bijstand. Betreft dat UNRWA-statuut kan men zich afvragen of de Belgische belastingbetaler dan geen twee keer voor deze ‘vluchtelingen’ betaald: een eerste keer via de UNRWA en een tweede keer via asiel, opvang en integratie.

Ondertussen valt het op dat bij de Belgische bevolking er een aangroeiende groep is die vind dat de Joden een probleem zijn. Grotendeels zijn het voor het ogenblik herkenbare chassidische Joden die van Jodenhaat, verbaal én fysiek, het slachtoffer zijn, alhoewel sommige van onze lezen ook al last mochten ondervinden. Voor Joden die Jeshua erkennen als de Messias lijkt het nog moeilijker te zijn daar zij tussen twee of drie vuren geraken te zitten, namelijk de Christenen, Joden en Moslims. Wat opvalt bij de Joden die in België en Noord Frankrijk wonen is dat er een consensus heerst waarbij er wordt verkozen in de anonimiteit te leven om zo problemen te vermijden. Bij sommigen lijkt het wel of zij een soort schaamtegevoel hebben. Vooral bij Jeshuaisten of kinderen die zich helemaal schuldig voelen omdat hun ouders door christenen beschermd zijn geworden tijdens de tweede wereldoorlog en dat zij hun redding aan die mensen te danken hebben. Door hun keuze om terug naar het Jodendom te gaan voelen sommigen dat ook aan als een vorm van verraad, wat hen een groot schuldgevoel bezorgd, dit vooral als hun ouders overgegaan waren naar het Katholiek geloof en zij nu terug naar het geloof van hun voorouders gaan maar dan met de verandering dat zij Jeshua als Messias aanschouwen. De meerderheid van de zogenaamde Christenen is niet echt met hun geloof bezig maar ziet Joden en Moslims wel als een hindernis voor hun cultuur, terwijl de Joden zich helemaal niet opdringen aan andere gemeenschappen. Alsook moet het gezegd worden dat het van de Moslims de fanatikelingen zijn die zo erg opvallen in de cultuur van onze Westerse beschaving en de indruk willen geven dat wij moeten terugkeren naar oude tijden.

Het valt op in de Joodse gemeenschap dat velen ook niet willen/durven praten over de moeilijkheden of antisemitisme dat ze tegen komen. zij vinden ook dat sinds 2017 het antisemitisme in Europa wel de normaalste zaak van de wereld lijkt geworden te zijn. Bas Belder spreker van de “Stichting Herleving gebed voor Israël” en lid van het Europees Parlement, hoorde dit een gepensioneerd medicus van Joodse origine nog zeggen. ook de Duitse cognitieve wetenschapper en professor aan de Technische Universiteit, Monika Schwarz-Friesel wees al in 2016 op dit fenomeen. Haar onderzoek richt zich op de interactie van taal, cognitie en emotie, cognitieve semantiek en metaforen, evenals verbale uitingen van hedendaags antisemitisme.
Sinds die jaren zijn er verscheidene mensen ook bezig om anderen te doen geloven dat Joden helemaal geen recht hebben op bepaalde ‘heilige plaatsen’.

Wij moeten beseffen dat het niet zomaar een sinister spook van antisemitisme is dat zweeft boven de West-Europese gronden en wateren. En die wateren leken in Antwerpen helemaal niet zo zuiver te zijn, zoals blijkt uit recenter onderzoek omtrent de houding van het Antwerps stadsbestuur in de Tweede Wereldoorlog tegenover de Joodse gemeenschap.

De Nederlandse journalist Hans Knoop (75), kind van ondergedoken ouders, schrikt er niet van dat het antisemitisme in heel Europa is toegenomen.

“Het komt nu van drie kanten tegelijk: van extreemrechts, van extreemlinks en van een groot deel van de in Europa almaar groeiende moslimpopulatie.”

zegt hij.

een Joodse Antwerpenaar meldt

Onlangs kreeg onze tienerzoon een vuist in het gezicht. Omdat hij een jood is.”

Pijnlijke woorden van Antwerpse joods-orthodoxe ouders, die de cijfers over toenemend antisemitisme in ons land al even pijnlijk illustreren.

Unia, het Interfederaal Gelijkekansencentrum, voorheen Centrum voor gelijkheid van kansen en voor racismebestrijding (opgericht in 1993), kreeg in 2018 bijna dubbel zoveel meldingen van antisemitisme als het jaar daarvoor. Van het Forum der Joodse Organisaties tot het Centraal Israëlitisch Consistorie van België komen wij te weten dat er heel wat meer dan de 101 klachten bij Unia zijn.

Het vrome gezin van vastgoedmakelaar Jacob* (37) en zijn vrouw Miriam* (36) wil de stilte wel doorbreken.

“Omdat we ons hier niet meer veilig voelen”,

schetst Miriam in onberispelijk Nederlands. Ze wonen aan de Belgiëlei in het hart van de Antwerpse joodse wijk en zijn gezegend met zeven kinderen – de jongste is 3, de oudste 15. Hun moeder spreekt hen de ene keer aan in het Jiddisch, dan weer in het Engels.

“Mijn man is in Londen geboren, zestien jaar geleden kwam hij naar Antwerpen. Ik ben hier geboren, ook al onze kinderen zagen hier het levenslicht. We hebben ons altijd veilig gewaand. Maar sinds een paar jaar is de sfeer aan het veranderen, verharden.”

Jacob:

“Ik werk veel samen met niet-joden en word bijna dagelijks gebrandmerkt als ‘vuile jood’.

Veelal door jongeren, zowel moslims als blanke Belgen. Ik ben er intussen immuun voor geworden. Idem voor de kwetsende opmerkingen over de zwarte kleren die we dragen. Veel zakelijke gesprekken eindigen tegenwoordig ook met de schertsende insinuatie dat ik er ‘wel elke penny zal willen uitknijpen’. Want, dat dat toch ‘the jewish system’ is. Als ik dan niet begrijpend kijk, wordt er smalend gelachen.”

“De woorden ‘vuile jood’ gebruiken ze de laatste tijd enorm veel, ja”,

beaamt Miriam.

“Ik ben het gewend, dat ze ons zo noemen. Ik schrik er niet meer van. Wanneer ik het hoor, loop ik haastig door en kan ik alleen maar denken aan hoe onveilig ik me waan in mijn eigen stad, in mijn eigen straat. Vroeger hoorde ik dat hier zelden. Vorige week was mijn broer uit Israël hier op bezoek. Hij stapte in onze straat uit de auto, een passant riep vanuit het niets ‘vuile jood’ naar hem. Mijn broer was sprakeloos.” {“Onze zoon van 15, een tenger ventje, kreeg een vuistslag in zijn gezicht. Omdat hij jood is”}

Indien een gemeenschap dat toelaatbaar acht of om zo maar te aanvaarden acht is er wel degelijk iets grondig mis. De laatste twee jaar is het zelfs niet bij woordelijk geweld gebleven.

“Maar waar je niét immuun voor wordt, is wanneer ze je kinderen attaqueren”,

vervolgt Jacob. Hij doelt op een fysieke aanval tegen zijn oudste zoon van vijftien, een schriel ventje met pijpenkrulletjes.

“Het gebeurde twee weken geleden om halfacht ’s avonds, toen hij met twee vrienden te voet onderweg was naar huis na de Thora-les op school. Op het kruispunt van de Plantin en Moretuslei met de Simonsstraat, hier vlakbij, stonden ze voor het rode licht te wachten, toen een voorbijrijdende fietser hen ineens toeriep dat ze te ver op fietspad stonden en daar weg moesten. De fietser reed zo’n twintig meter verder en keerde dan terug om mijn zoon, die inmiddels met zijn vrienden op het voetpad was gaan staan, met zijn volle vuist in het gezicht te slaan.”

“Kijk eens goed naar die jongen”,

zegt Jacob.

“Hij is de tengerste van de hoop, hij zou nog niet weten hoe hij een vlieg kwaad zou moeten doen. Tuurlijk was dit een antisemitische daad. Het volstond niet voor die fietser om die tieners in een emotionele opwelling toe te schreeuwen. Neen, hij keerde doelbewust terug, dus nadat hij had nagedacht over wat hij ging doen: een onschuldig, joods kind in het gezicht boksen.”

“Mijn zoon kon van de shock geen woord uitbrengen toen hij thuiskwam”,

gaat zijn moeder verder.

“Hij was getraumatiseerd, kon de eerste uren alleen maar huilen. Later op de avond zei hij:

‘Ik kan niet geloven dat je hier, zo vlak bij huis, geslagen wordt om wie je bent.’

Wat kon ik hem zeggen?

‘Dat is wat hier vandaag gebeurt.’

Uit de CT-scan bleek dat hij niets gebroken had, maar hij had een lichte hersenschudding en is een week niet naar school kunnen gaan omdat hij te duizelig was. Hij is bij momenten nog draaierig, alsof hij moet overgeven. Je ziet de sporen rond zijn neus nog. Het ergste is: hij is banger geworden. Durft ’s avonds in het donker niet meer alleen de straat op. En dat voor een jongen van bijna zestien. Dit was geen mep meer, hé. Dit was een vuist. En gewoon, omdat hij als jood iets te ver op het fietspad had gestaan.” {“Onze zoon van 15, een tenger ventje, kreeg een vuistslag in zijn gezicht. Omdat hij jood is”}

Meerderen van ons kunnen de verhalen van onze grootouders en ouders nog goed herinneren. Die verhalen lijken soms hun copy-cat in deze maatschappij te krijgen.

Jacobs grootmoeder, die in Londen woont, ervaart het net zo. Zij ziet gelijkenissen met hoe het er in Hongarije in de jaren dertig aan toeging. En nee, gelukkig is het hier Parijs nog niet. Gelukkig vertaalt jodenhaat zich hier niet in vandalisme zoals daar. Maar it’s boiling up, hier. Het is een kwestie van tijd, denk ik.”

zegt Miriam.

Na meer dan een halve eeuw berichtgeving over het Israëlisch- Palestijns conflict en deelname aan honderden discussies en fora over dit onderwerp is de in België wonende Nederlandse Joodse journalist en oud-correspondent in Israël van De Telegraaf, AVRO en de VRT, Hans Knoop, al heel wat gewend. Hij vindt dat men ook op het Israëlisch beleid vis à vis de Palestijnen kritiek mag hebben. Trouwens moeten mensen beseffen dat niet alle Joden akkoord gaan met wat de Joodse regering in Israël uitspookt. Dat Jean- Marie Dedecker hierover van mening verschilt, zoals eveneens anderen daarover een andere mening mogen hebben zou hem misschien geen antisemiet maken, maar …

Ik kan slechts herhalen dat Dedecker zich in tal van statements onvervalst antisemitisch heeft uitgedrukt en zich er dan ook niet over kan beklagen voor antisemiet te worden gehouden.

zegt Hans Knoop. Ook voor ons kwamen bepaalde uitlatingen op de televisie niet bepaald Joods-vriendelijk over. Knoops gaat verder

Hij is – zo schrijft hij- tweemaal in Auschwitz geweest met zijn kleinkinderen. Dat siert hem, maar hij heeft verzuimd zijn kleinkinderen duidelijk te maken dat Hamas, Hezbollah en Iran een nieuwe genocide op Joden propageren en Israël daarom hard (en misschien soms naar zijn oordeel té hard) moet optreden.

Met Hamas heeft Dedecker echter minder problemen dan met Israël. Dat is zelfs met honderd bezoeken aan Auschwitz niet te accepteren of te vergoelijken. Dedecker zou er verstandig aan doen ruiterlijk afstand te nemen van zijn vroegere antisemitische taalgebruik. Misschien heeft hij het inderdaad anders bedoeld, maar wat hij over Israël en Joden zoal heeft opgemerkt rechtvaardigt en leidt tot de verdenking c.q. beschuldiging van antisemitisme. Als dat – naar zijn mening – onterecht is zou hij die statements publiekelijk moeten herroepen. Als mede- judoka en zwarte band zou ik voor de voormalige judocoach dan een diepe buiging maken! {Hans Knoop niet onder de indruk van uitspraken Dedecker}

In 2015 zei Knoop al

“In de ziel van Dedecker kan ik niet kijken, maar lezen en luisteren kan ik wel. Als hij geen antisemiet is heeft hij alleen zichzelf te verwijten dat hij er voor wordt aangezien”. {Hans Knoop ontmaskert Jean-Marie Dedecker als ordinaire “antisemiet”}

Meer dan eens hoorden wij Dedecker beweren dat in de Sovjet Unie de Joden zelf de oorzaak waren van de problemen en meerdere kampen. Voor Dedecker waren het Joden zelf die hielpen om andere Joden op te sluiten en daarom zelf verantwoordelijk moeten gesteld worden voor de vele miljoenen doden.

Heden horen wij terug leuzen scanderen die men ook op documentaires kan horen van de jaren dertig van vorige eeuw. Ook de karnavalspoppen in Aalst leken sterk op karnavalspoppen van in de voor-oorlogse periode. Wij kunnen niet zeggen dat er veel tegen zulke uitspattingen gedaan wordt. Ook willen velen het bagatelliseren en afdoen dat het maar om te lachen is en dat men tegen een stootje moet kunnen. Wij vinden eerder dat wij tegen een realiteit moeten aan zien waarbij men niet voor terugschrikt het anti-Israëlische sentiment – het stiekeme neefje van het antisemitisme – in Europese mainstream door Europese politici, intellectuelen en media te omarmen, aan te moedigen alsook makkelijker te maken of zo maar te aanvaarde te maken.

De Europese gemeenschap moet zich ernstig zorgen maken over een terugkerend fenomeen, dat een gevaarlijke situatie kan scheppen waarbij wij wel in een jaren dertig patroon verzeild geraken.

De waarschuwing van de geschiedenis is donderend en onmiskenbaar: de trends in de pre-WWII in Groot-Brittannië, Amerika en Europa tonen aan dat antisemitisme een barometer van de crisis is! {Antisemitisme: waarom u gealarmeerd zou moeten zijn}

+
Lees ook

  1. Rabbijn Van de Kamp: Kloof tussen joden en christenen blijft
  2. Veroverende geloofsgroep
  3. Waarom vele van onze broeders zich stil houden voor de buitenwereld
  4. Geen groeiende moslimhaat in Europa, maar groeiende jodenhaat
  5. Over de ‘normaliteit’ van antisemitisme in Europa
  6. Niet zomaar een sinister spook van antisemitisme
  7. Door probleem niet te durven benoemen oorzaak nooit aanpakken
  8. Jeruzalem en Joodse en Christenen hun angst voor uitsluiting
  9. Opnieuw ca. 500 ‘Palestijnen’ vroegen en kregen asiel in België de eerste maand van 2019
  10. Melanie Phillips: Antisemitisme ontketent in het Westen; hoe is het zo uit de hand kunnen lopen?
  11. Amsterdamse Joden voelen zich steeds onveiliger.
  12. De zoveelste grafschennis op een rij in Frankrijk
  13. Ik dacht echt dat antisemitisme voorbij was maar ik was verkeerd
  14. Antisemitisme: waarom u gealarmeerd zou moeten zijn
  15. Het hardnekkige en onverwoestbare Europese Antisemitisme 2.0

++

Aansluitend

  1. Websites Pius X genootschap verspreiden antisemitische propaganda
  2. Vlaams Palestina Komitee reageert op pausbezoek
  3. Kritiek op Israël niet gelijkstellen met antisemitisme
  4. Evangelisatie en open karakter
  5. Wereld herdenkt Auschwitz met overlevenden

+++

Verder ook

  1. De Russische revolutie, bruut genomen
  2. De wrange wortels van het linkse antisemitisme
  3. ‘Dat Jean-Marie Dedecker voor antisemiet wordt gehouden, dankt hij uitsluitend aan zichzelf’
  4. “Onze zoon van 15, een tenger ventje, kreeg een vuistslag in zijn gezicht. Omdat hij jood is”
  5. Antizionisme is wel antisemitisme
  6. Jaarverslag 2018
  7. Oproep manifestatie bij landelijk bureau GroenLinks door Christenen voor Israel
  8. Zionisme en anti-semitisme gaan hand in hand
  9. GroenLinks zet vernietiging Israël op de agenda
  10. Van woorden naar daden
  11. Artikel: Het antisemitisme-frame als deel van de cultuuroorlog tussen links en rechts
  12. Labour splijt door eigen geïnstitutionaliseerde antisemitisme
  13. Groot Brittannië: Zeven Labour partijleden stappen op
  14. Antisemitisme in het Witte Huis
  15. I truly thought that anti-Semitism was over… I was wrong, says Stephen Pollard
  16. Indonesia’s Jews: Small Jewish community faces growing hostility

6 Comments

Filed under Geschiedenis, Levensstijl, Nederlandse teksten - Dutch writings, Nieuwsgebeurtenissen - Journaal, Politieke aangelegenheden, Religieuze aangelegenheden, Sociale Aangelegenheden, Wereld aangelegenheden

In Nederland nog meer mensen naar de Voedselbank

Opnieuw gaan meer mensen naar de Voedselbank

Binnenland: http://nos.nl/tekst/2274740

Ook vorig jaar zijn weer mensen naar de Voedselbank gegaan. De toename was 6 procent. Elke week halen ongeveer 140.000 mensen een pakket op bij een Voedselbank in hun woonplaats.

“De toelatingsnormen zijn versoepeld. Dat verklaart voor een belangrijk deel de stijging van het aantal klanten”,

zegt een woordvoerster.

“En we doen er alles aan om de drempel voor mensen om binnen te komen te verlagen.”

Zo lijken steeds meer Voedselbanken op een supermarkt en dat maakt het voor mensen minder ongemakkelijk.

“Mensen mogen daar zelf spullen uit de vakken halen. Ze mogen bijvoorbeeld vier stuks groenten of ontbijtproducten kiezen”,

zegt de woordvoerster.

Knuffelfactor

Elk jaar wordt door klanten ter waarde van zo’n 74 miljoen euro aan voedsel opgehaald.

Ook het aantal vrijwilligers is met 6 procent toegenomen, tot 11.700. Toch hebben de Voedselbanken nog steeds extra mensen nodig, vooral voor organisatorische zaken. Maar ook aan chauffeurs is een gebrek. Daarom is de website werkenbijvoedselbanken.nl gelanceerd.

De Voedselbank hoopt dat ook dit jaar het aantal vrijwilligers toeneemt.

“Gelukkig is onze reputatie goed en de knuffelfactor hoog.”

Leave a comment

Filed under Activisme & Vredeswerk, Levensstijl, Nederlandse teksten - Dutch writings, Nieuwsgebeurtenissen - Journaal, Sociale Aangelegenheden, Voelen en Welzijn

Niet zomaar een sinister spook van antisemitisme

Als wij rondom ons kijken in de pers, lijkt het bij sommige bladen alsof het Joodse Volk gebruikt wordt door staatslui om de gedachten af te wenden van zogenaamd “ernstiger zaken”.

Vooral in Frankrijk waar er al enige tijd hevig tumult is omtrent leefbaarheid en laksheid van de Franse regering om de mensen hun leven dragelijker te maken.

Men kan het er op na geven dat er heel wat koppige Fransen kunnen zijn. Ook al had de regering gedacht dat de oproep en de protestlust van de gele hesjes vlug zou uitdoven, kunnen wij nu al bijna vier maanden hun protesten op het Franse grondgebied de grondvesten zien daveren. Weekend na weekend slagen meerdere misnoegde Fransen in hun gele hesje Parijs tot een slagveld te maken.

Volgens “Fenixx” biedt de staat alles aan de politie: vreemde ongeïdentificeerde veiligheidstroepen, de Eurogendfor en deelsgewijs legertroepen om de mensen in toom te houden. Wij kunnen dan wel horen van massale arrestaties, honderden gewonden, enkele ernstige en enkele doden, maar toch zien wij geen schot in de zaak. Ook valt het op dat de mainstream media  slechts zeer sporadisch berichten over de gewonden en de doden en eigenlijk weinig moeite doen om het grotere probleem of de “oorzaak” van het probleem uit de voegen te lichten.

Volgens Rommel van Fenixx gaan ze nu in Frankrijk in de hoogste versnelling:

“tijdens het laatste Gele Hesjes-protest in het Parijse Montparnasse district gebeurde er een incident dat een nieuwe wending aan de hele agenda geeft. Een oudere joodse heer, de bekende filosoof Alain Finkielkraut, werd op straat beledigd. Een groep Gele Hesjes was onderweg toen Finkielkraut werd herkend. “Wij zijn het volk”, werd tegen hem geschreeuwd en “Rot op vuile zionistenduivel!”

Volgens Rommel sprong de pers onmiddellijk op deze kwestie, en steeg het sinistere spook van het antisemitisme plotseling overal op. De schrijver blijkt daarbij te vergeten dat al meer dan vijf jaar er in Frankrijk wel degelijk een groeiend antisemitisme waar te nemen valt.  Ook al mag de “donkere kant” van de Gele Hesjes “HET thema” zijn, kan men de rest van de gang van zaken niet negeren, alsook moet men sommige onderliggende ongenoegens ook durven boven te halen. Men zou beter ook eens dieper graven naar onderliggende oorzaken van ontevredenheid van de Franse, maar ook van de Belgische bevolking en er sterk over na denken om niet te vervallen in een vroeger zeer dat ook haar voedingsbodem vond in een gelijkaardige economische crisis, ook al is de huidige economische crisis helemaal niet zo erg of te vergelijken met de jaren 30 van vorige eeuw.

Voor Rommel komt de reactie op de roepende man naar Finkielkraut, die eerder wel zijn support aan de Gele Hesjes had gegeven, op een moment dat het gevestigde systeem geen raad weet hoe om te gaan met het fenomeen Gele Hesjes en zowel geen oplossing kan vinden noch kan toegeven.

Hij schrijft:

De veiligheidstroepen staan op de rand van uitputting, de EU nomenclatura vecht om te overleven: Want wanneer Frankrijk onder volksprotesten valt, valt de EU. Het incident met Finkielkraut komt voor de kaste van de EU-grandeurs als een geschenk uit de hemel.

Plotseling vernemen we van “Deutschlandfunk” via “Zeit”, “FAZ” tot “Spiegel” dat massaal antisemitische slogans op etalages van joodse winkels gekliederd zouden zijn, hakenkruis-graffiti en masse op joodse begraafplaatsen en op elke hoek aanvallen op Joden.

Alles in één nacht? Een gecoördineerde actie van de Gele Hesjes? Of is dit alles al maandenlang aan de orde van de dag en heeft de pers het discreet verborgen gehouden? Nauwelijks. Tenzij er natuurlijk nog niet over is gesproken, want dit antisemitisme is vooral afkomstig van moslimmigranten, die in Frankrijk even heilig zijn als in Duitsland. {De EU-omvolking-propaganda-pers is een enorme campagne gestart tegen het fenomeen van de Gele Hesjes: Antisemitisme}

Vanuit onze gemeenschap kunnen wij enkel vaststellen dat vele Joden tot nu toe niet veel in de openheid durfden komen betreft aanvallen tegen hen. Vanuit de gemeenschap is er ook een gevoelen om beter in de schaduw te blijven en niet te veel in het openbaar te brengen. Wij ook zitten met het dilemma van wat zullen wij of mogen wij publiceren. Twee weken geleden is zo de niet Joodse broeder Marcus Ampe uit Israël nog verzocht om bepaalde artikelen van zijn blog “Our World” weg te nemen wegens het in gevaar brengen van bepaalde mensen of groepen. Hierbij ging het wel meer omtrent gevaar voor Joden met interesse voor het geloof in de Messias en voor Christadelphians en dit hoofdzakelijk uitgaande van dreiging en aanvallen door fundamentalistische evangelischen.

Bij de Gele-hesjes kunnen er mensen van alle kanten gevonden worden,

een brede alliantie … van de mensen daar beneden tegen de mensen daarboven. Er was alles van links tot rechts, inclusief veel moslims uit de Franstalige landen van Noord-Afrika die naar Frankrijk emigreerden. Het antisemitisme van dit deel van de Franse samenleving is bekend en duidelijk. En dat de Gele Hesjes-beweging steeds meer steun krijgt van islamisten is bij iedereen in Frankrijk bekend. Er is zelfs sprake van een “toe-eigening” van de beweging door islamisten. Natuurlijk zijn er ook Franse rechtsradicalen, hooligans en racisten onder de Gele Hesjes, zoals in elk land. {De EU-omvolking-propaganda-pers is een enorme campagne gestart tegen het fenomeen van de Gele Hesjes: Antisemitisme}

Volgens Rommel moet de antisemietenknuppel nu de Gele Hesjes-beweging demoniseren en verdelen.

De opdracht aan de media om overal de luide trom te slaan om een Europees-wijde golf van distantiëring te veroorzaken en tweespalt te ontketenen binnen de Gele Hesjes wordt onmiddellijk opgepakt en uitgevoerd. Opnieuw maken de media zich tot de lakeien van de gevestigde orde. De beschuldiging van antisemitisme stroomt nu uit elke scheur en spleet. Men zou blind en doof moeten zijn om niet te herkennen wat hier wordt gespeeld. {De EU-omvolking-propaganda-pers is een enorme campagne gestart tegen het fenomeen van de Gele Hesjes: Antisemitisme}

Wij geven toe dat mensen het grote verschil moeten zien tussen antizionisme en antisemitisme, waarbij het ene niet het andere moet inhouden, maar waar het eerste een kritische houding voorstelt tegenover het agressieve, nationalistische beleid van overheersing en onderdrukking van de Palestijnen en in veel gevallen zelfs gaat over een seculiere groep en niet zozeer het geloofsmatige omhelst. Het is totaal verkeerd te denken dat diegenen die zich verzetten tegen bepaalde groepen zionisten ook het joodse volk als minderwaardig zouden beschouwen.

Men mag ook niet vergeten dat de heer Finkielkraut zelf meermaals de aandacht heeft getrokken met bedenkelijke opmerkingen en zelfs met  racistische uitlatingen tegen moslims.

rommel merkt op

Als u ooit een verzameling van zeer lasterlijke krantenkoppen wilt lezen van de links-tolerante-diverse pers tegen de heer Finkielkraut, waarin hij als racistisch, rechtsradicaal, misantroop en provocateur wordt bestempeld, is deze zeer interessante publicatie het lezen waard [Franstalig]. Het biedt overigens een zeer intelligent verslag van het Franse, linkse, divers islamofiele, globalistische medialandschap, dat tot nu toe zijn favoriete vijand in de heer Finkielkraut heeft gezien en zich in zijn beledigingen aan hem geenszins meer pietluttig gedraagt dan de Gele Hesjes in de video.

Een ongekende hypocrisie die je kaak doet bungelen op kniehoogte: Een zeer intelligent denkhoofd, maar niettemin een rechtse provocerende intellectueel die zich uitspreekt tegen moslimmigranten, die al jaren door de pers wordt aangevallen, wordt nu plotseling in heel Europa gestileerd als de kroongetuige van een vermeend antisemitisme van de Gele Hesjes – om de Gele Hesjes-beweging op doorzichtige wijze te belasteren en te verdelen. Dat is gewoon brutaal en schaamteloos. {De EU-omvolking-propaganda-pers is een enorme campagne gestart tegen het fenomeen van de Gele Hesjes: Antisemitisme}

Ook al mag die reactie op Finkielkraut door sommigen als gegrond gezien, mogen wij niet er naast kijken dat hiermee ook een ontwijking van twee gebeurtenissen wordt beoogd, namelijk de ware ontevredenheid van een grote groep Fransen die zich in het nauw gedreven voelen door economische redenen en een andere groep Fransen die zich ook in het nauw voelen gedreven maar dan omwille van vernedering wegens hun geloofsgroep en nijd voor hun positie en welslagen in de maatschappij

+

Lees verder ook:

 

4 Comments

Filed under Activisme & Vredeswerk, Economische aangelegenheden, Nederlandse teksten - Dutch writings, Nieuwsgebeurtenissen - Journaal, Politieke aangelegenheden, Sociale Aangelegenheden, Voelen en Welzijn, Wereld aangelegenheden

Mensen zijn gewelddadig niet religies.

Godsdienstwetenschapper en publicist Reza Aslan (1972) heeft zich de afgelopen jaren op de voorgrond van het Amerikaanse islam- en religiedebat gebracht met zijn bedenkingen over religie.

In elke mogelijke talk- en radioshow was de opgewekte stem van Aslan te horen. Of het nu gaat over islamofobie, vrouwenrechten, homoseksualiteit of geweld binnen de islam: Aslan is aanhoudend aanwezig om stereotiepe ideeën over ‘de’ islam uit de weg te ruimen.

Vrouwenbesnijdenis een probleem van moslimlanden? ‘Actually empirically, factually incorrect’,

zegt een zelfbewuste Aslan tegen de anchorwoman van CNN.

‘Vrouwenbesnijdenis is een Centraal-Afrikaans probleem. In Eritrea, een christelijk land, is 90 procent van de vrouwen besneden, hetzelfde geldt voor Ethiopië.’ En de islam een gewelddadige godsdienst? ‘Tuurlijk niet’,

stelt Aslan.

‘Boeddhisten slachten mensen af in Myanmar, maakt dat boeddhisme een gewelddadige godsdienst?’

Mensenzijngewelddadig, benadruktAslan, nietreligies.

Lees meer: Religie is geen keuze, geloof is een keuze

+

Voorgaand: Godsdienstwetenschapper: “Religie is geen keuze, geloof is een keuze”

1 Comment

Filed under Levensstijl, Nederlandse teksten - Dutch writings, Nieuwsgebeurtenissen - Journaal, Religieuze aangelegenheden