Category Archives: Economische aangelegenheden

Uit de Oude doos: Een steeds kleiner wordende wereld

In 2006 ging het oudste familiebedrijf ter wereld, het Japanse bouwbedrijf Kongo Gumi, gaat failliet. Dat zou slechts het begin zijn van een hele reeks dominostenen die zouden gaan vallen in 2007 het jaar dat ABN Amro, de grootste bank van Nederland, wordt overgenomen, nog voor de nog grotere economische ramp van 2008 met de grote beurscrash.

Wij schreven in ons tijdschrift “Met Open Bijbel” in 2007 het volgende:

In het Nieuws – Belangrijke en interessante nieuwsfeiten in het licht van de Bijbel:

2007 – Een steeds kleiner wordende wereld en opkomend godsdienstig fundamentalisme

De expansie van het rijk der Franken onder Karel de Grote.

Economisch wordt de westerse wereld steeds ‘kleiner’; alles hangt inmiddels met alles samen. Tegelijkertijd versnippert de wereld sociaal/etnisch juist steeds verder. Na de 2e wereldoorlog leefde alom de gedachte van steeds grotere eenheid. West-Europa ging op weg naar de ‘Verenigde Staten van Europa’, in de geest van het oude rijk van Karel de Grote. De VN moest de opmaat zijn tot een verenigde wereld waar de mensheid in volkomen harmonie met elkaar samen zou leven.
Het visioen was een wereldwijd georganiseerde maatschappij onder één wereldregering. Samen zouden we alle problemen wel oplossen. Wereldwijde voorspoed en geluk lagen direct achter de horizon. Die droom ligt al lang aan scherven. Regionale conflicten en afscheidingen begonnen de trend te zetten. Provincies en regio’s wilden weer zelfstandig worden. Noord-Ierland, Biafra, Koerdistan, Eritrea, Baskenland begonnen het nieuws te beheersen. Europa zag de opkomst van politieke bewegingen als de RAF (Rote Armee Fraktion), Brigado Rosso, en zelfs een Japans ‘Rode Leger’ (o.a. in ons land betrokken bij de gijzeling in de Franse ambassade). Door westerse koloniale machten getrokken grenzen in Afrika bleken dwars door oude etnische grenzen heen te lopen, wat leidde tot bloedige stammenoorlogen, al of niet parallel lopend aan een strijd om zelfstandigheid en autonomie. Maar de achtergronden van al dat geweld waren nog steeds de oude: macht en rijkdom, waaronder het bezit van bodemschatten. En de wereld maakte kennis met een nieuwe manier van oorlog voeren: terrorisme.

De Muur bij de Brandenburger Tor op 1 december 1989

Allerlei belang hebbenden begonnen in deze troebele vijver te vissen: politieke machtsblokken zowel als religieuze organisaties. Naïeve of juist geslepen politici lieten zich voor karretjes spannen, of trachtten er garen bij te spinnen. Slimme opportunisten presenteerden zich als nobele bevrijders, slechts gedreven door humane motieven en het welzijn van hun volk, om zich, eenmaal in het zadel, te ontpoppen tot nog wredere uitbuiters dan hun koloniale voorgangers. Onder groot gejuich viel de Berlijnse muur, en daarmee het Oostblok, en vervolgens viel het centrale Sovjetblok zelf uiteen. De paus werd alom geprezen als de architect van de ‘overwinning’, want ook de Oost-Europese medemens was nu ‘vrij’ en ging een verlichte democratische toekomst tegemoet, inclusief alle zegeningen van de kapitalistische welvaartsstaat.

We leven inmiddels in de volgende eeuw. Waar vrijheid en democratie heette te zijn gebracht, wordt de dienst uitgemaakt door ‘krijgsheren’ en leeft de bevolking in permanente oorlog, of wordt zij uitgebuit door harde dictatuur. In het voormalige Oostblok is de burger nu vrij en arm, (i.p.v. onderdrukt maar verzorgd) in een maatschappij met een mafia-economie naar westers model. Vrijheid van godsdienst betekent vaak voornamelijk ‘vrijheid’ de lokale godsdienst te belijden, die net zo ex-clusief wil zijn als het vroegere communisme. En wereldwijd is het terrorisme van ‘bevrijdingsbewegingen’ nu opgevolgd door het nog veel gevaarlijker terrorisme van godsdienstig fundamentalisme. Maar de kapitalistische wereld koestert zich nog steeds in een gevoel van superioriteit en zekerheid. Die anderen zullen het nog wel leren, en onszelf gaat het goed. Maar ook hier wordt het gaandeweg killer.
In naam gedreven door ‘christelijke’ principes, hebben we de God van de Bijbel allang verruild voor de Mammon. En nu krijgen we te maken met de grillen van die ‘beschermgod’. Een onverstandig hypotheekbeleid in één land doet nu wereldwijd de beurzen onderuit gaan en straks de economieën. En dat treft niet alleen maar de persoonlijke financiën van een handvol rijke beleggers. Ook de grootste economie ter wereld, die openlijk heeft verklaard zich niet ‘de luxe te kunnen permitteren ’van een milieubeleid (slecht voor de economie) krijgt nu te maken met de klimaatverschuiving (ongeacht of die nu wel of niet door mensen wordt veroorzaakt). Tropische orkanen van niet eerder waargenomen kracht en grootschalige bosbranden blijken zich niets aan te trekken van grenzen tussen arm en rijk. En ook in ‘de meest volmaakte democratie ter wereld’, blijkt het beleid te worden beheerst door populariteit en de noodzaak je als politicus te profileren, wat dus leidt tot een moderne vorm van het ‘brood en spelen’ van de Romeinen.

De oplettende bijbellezer kan uit dit alles maar één conclusie trekken: de gedachte dat wij als mensen het ‘samen wel op gaan lossen’ is een illusie. De mens is van nature een zelfzuchtig wezen, en persoonlijke of groeps-belangen zullen altijd de boventoon blijven voeren. Alleen direct ingrijpen van God kan daar verandering in brengen.
We kunnen dus alleen maar bidden dat dat ingrijpen niet al te lang meer op zich laat wachten.

+

Lees ook

  1. Leven in deze wereld
  2. Kwetsbare mens in Europa van morgen #2 Te veel mensen gaan kapot aan deze samenleving
  3. Economie en degradatie
  4. De Kerk als realiteitsspel
  5. Koude oorlog
  6. Kapitalisme, Imperialisme, Rijken en verdeling in de wereld
  7. Marx, het Volk, Religie, Christendom en verwrongen ideeën
  8. Communiceren in verbondenheid
  9. Overzicht voor het jaar 2015 #1 Dreiging en angst
  10. Hoe de rijken de wereld regeren
  11. Materialisme, “would be” leven en aspiraties #5
  12. Materialisme, “would be” leven en aspiraties #6
  13. Afkeer van de na-oorlogse handel
  14. Aversie tegen verspillingsmaatschappij en leven ver weg van de natuur
  15. Fascistisch ondergronds of verdoken gevaar
  16. Laten gaan of meegesleurd worden
  17. Democratische ondergang
  18. God Kijkt toe

Leave a comment

Filed under Economische aangelegenheden, Geschiedenis, Levensstijl, Nederlandse teksten - Dutch writings, Politieke aangelegenheden, Sociale Aangelegenheden, Voelen en Welzijn, Wereld aangelegenheden

Kan er niet wat extra geld gedrukt worden

Zou wat extra geld drukken een oplossing brengen voor de door corona gemaakte schulden?

Sinds maart 2020 heeft het coronavirus de gehele wereld in een wurggreep. Op economisch vlak zullen de economische gevolgen verschrikkelijk zijn. Betreft de inflatie hadden de meeste mensen hun voorkeur uitgesproken om de één en twee centen te laten wegvallen, waardoor er zonder dat zij het beseften het geld aan waarde verloor met 2,5% en wij spoedig naar de 5% verlies gaan. Zoals in de vorige eeuw ook de centiemen geleidelijk aan van het toneel verdwenen. (Ik herinner mij nog hoe wij voor enkele centiemen 3 zuurtjes kregen en wat een rijkdom de 25 cent met het gaatje in het midden was voor ons. Het brood dat wij later voor 3 frank kochten is nu zelfs niet meer te krijgen voor 3 €, want de kilo prijs ligt nu meestal hoger.)

Heel wat bedrijven zijn door de sluitingsmaatregelen zwaar getroffen nu, terwijl heel wat mensen ook geen inkomen verkregen doordat zij hun werk niet konden uitvoeren. De staat heeft wel heel wat beschermingsmaatregelen getroffen, zoals voor vele arbeiders en bedienden, een verzekerd basis inkomen door Economische Werkloosheid. Artiesten bleven echter op droog zaad zitten daar hun  bewijslast voor inkomensverlies niet opgaat, doordat zij geen contracten of affiches kunnen voorleggen doordat die opdrachten als niet uitvoerbaar ook geen affiches kregen of voor de artiesten geen contract opleverden. Mits zij dan geen van beiden kunnen voor leggen betekent dat geen staatssteun. Nog steeds blijft de kunstenaar onbeschermd.

Maar gisteren was er al voor 3 miljard staatssteun voorzien door de regering, welke ons deficit nog eens sterk vergroot. De schuldenberg is de laatste maanden in de meeste landen sterk toegenomen. Iedereen weet wel dat eigenlijk niets gratis is en dat de uitgaven van de regering op een of andere manier zal moeten terug verdient worden. Één van de betere maatregelen zou een vermogensbelasting zijn, waarbij de rijksten van onze bevolking een klein percentage zouden bijdragen tot het dempen van de diepe put. 3-5% zou voor hen niet zo voelbaar zijn, terwijl het toch een enorme schuldvermindering teweeg zou brengen en de regering meer armslag zou opleveren.

Als wij niet opletten loemt ook het gevaar van een coronataks om de hoek, waarbij iedereen dan weer zal moeten afbetalen wat hij eerder van de regering heeft gekregen.

In Groot-Brittannië lokt men nu mensen terug naar de horeca door iedereen die een maaltijd daar neemt 10 pounds terug te betalen. Midden de negentiende eeuw gebeurde zo iets gelijkaardigs in Amerika, waarbij het Amerikaanse volk met een ‘gratis lunch’ gelokt werd voor wie drank bestelde. Daar bleek dan wel een verstopt addertje te zitten in het feit dat uiteindelijk de prijs van het eten in de drankrekening verrekend werd.

Ook nu is het gevaar dat voor de reeks economische steunmaatregelen ons de rekening nog zal gepresenteerd worden.

Voor het eerste steunprogramma van de Europese Centrale Bank werd al 750 miljard euro voorzien, en dit is nog maar het begin van de crisis.

In een recente column voor VoxEU, een onlineplatform voor economen, moest zelfs econoom en professor aan de London School of Economic, Paul De Grauwe toegeven dat de massale coronasteun voor bedrijven en werknemers niet zonder gevolgen zou blijven. Eind juli gaf hij wel toe dat niets de regering most tegenhouden om geld te blijven pompen in de economie.

“De toestand is ernstig”

zegt Paul De Grauwe,

“Heel ernstig zelfs. Maar hij is niet hopeloos. “

Het is nu al enkele maanden dat bedrijven gedeeltelijk of helemaal stil liggen en de consument verzocht wordt om zo veel mogelijk binnen te blijven en ‘s nachts niet meer op café of restaurant te zitten.  Dat stilvallen van bedrijven of minder werk te doen hebben, maakt het alleen maar nog moeilijker in deze tijd, waarbij men nog eens extra veiligheidsmaatregelen moet treffen, die op hun beurt toch ook heel wat geld kosten. Als bedrijven te lang stilliggen, dreigen ze om te vallen en dan verliezen mensen hun job. De Nationale Bank van België schat dat onze economie er zo’n 7,5 procent op achteruitgaat.

“Er waren nogal wat economen die dachten dat de markt zich wel zou aanpassen, dat het allemaal wel in orde komt, maar het blijkt moeilijker. De markt alleen kan zo’n schok niet opvangen”,

zei De Grauwe, die ook voorstander is dat als de productie stilvalt, als zo veel mensen hun job verliezen en als de economie naar beneden tuimelt, dat er dan een instantie moet  zijn die dat opvangt.

“Dat is de overheid. Het blijkt nu hoe belangrijk die is. De markt werkt niet op zichzelf, die moet worden ondersteund. Sommige mensen waren dat vergeten.”

Heel veel zakenmensen mogen er van overtuigd zijn dat zij de economie doen draaien en dat het enkel de ondernemer is die economische welvaart kan creëren, omdat, volgens hen, de overheid onproductief is.

“Dat de overheid en de sociale zekerheid teren op de hardwerkende ondernemer. Dat is het verhaal van de laatste decennia.”

Zegt De Grauwe, die verder verduidelijkt:

“De ondernemer is belangrijk, maar de sociale zekerheid is even belangrijk en moet weer belangrijker worden. Dankzij de sociale zekerheid kunnen heel veel mensen een goed leven leiden en het onderwijs en de ziektezorg zijn wel degelijk productief. Die moeten niet onderdoen voor de ondernemer.”

Velen mogen nu opteren om geld bij te drukken.Dat lijkt wel de meest eenvoudige oplossing. Maar men moet beseffen, zelfs al zitten wij met meerdere landen in dezelfde geldpot te rammelen, geen enkel land dat op zijn eigen kan doen. Maar verder zal het vers gedrukte geld nog verder leiden tot inflatie, en dus stijgende prijzen. Volgens De Grauwe kan dit wel minder spectaculair verlopen dan algemeen wordt verwacht.

Vorige week herhaalde hij zijn boodschap nog eens in Het Nieuwsblad:

de overheid moet massaal geld in de economie blijven pompen. Dat hoeft niet in een ramp te eindigen, want ‘er is geld met hopen’.

De Grauwe, de sfeerbeheerder van de Belgische economie, blijft op hetzelfde spijkertje kloppen:

de situatie is zeer ernstig, maar het komt goed.

Wij geloven ook wel dat alles zijn tijd heeft en bij tijd en stond wel degelijk hersteld, zodat alles weer op zijn pootjes terecht komt. In de veelbesproken paper Economisch beleid in tijden van corona, geschreven door onder meer de Gentse econoom Gert Peersman, staat ongeveer dezelfde boodschap: nee, ook daar is er ‘geen free lunch’, maar als de rente lager blijft dan de economische groei plus inflatie, zal de opgebouwde schuld de komende jaren, of in het slechtste geval decennia, langzaam wegsmelten.

Door op elkaar gepakt te zitten gaan velen hun opgelopen frustraties in al te kleine appartementjes vaarwel zeggen door een groter huis op te zoeken. In die markt zien we dan al een stijging van aanvraag maar ook een verhoging van de prijs met 6,5%. Ook de groente en fruitprijzen zijn al sterk in de hoogte gegaan en nu het fruit door deze hittegolf verbrand zal de prijs voor appelen en peren nog meer verhogen.
De laatste maanden doordat mensen niet veel konden doen is er heel wat meer geld op de spaarboekjes terecht gekomen. Deze leveren echter geen rednement en daarom zullen ook nog meer mensen op zoek gaan naar het aanschaffen van een eerste of zelfs tweede woning.

Volgens The Economist moet de rente laag blijven, onder meer omdat de centrale banken rente betalen op de reserves die banken bij hen plaatsen. Meer geld betekent meer reserves, en dus meer rentebetalingen. De Grauwe is in VoxEU heel duidelijk op dat punt:

die rentebetalingen van de centrale bank op de bankreserves moeten gewoon afgeschaft worden. Maar welke politicus zal dat van de banken durven afpakken?

En het blad had ook minder technische vragen:

waar zal de overheid in de komende jaren geld vinden voor de vergrijzing en de klimaatuitdagingen? Nóg meer schulden maken?

Door de klimaatverandering zullen we meer geconfronteerd worden met buitengewone temperaturen droogten, natte perioden en stormen. Deze zullen op hun beurt heel wat kosten teweeg brengen, voor de consument, de staatkas en de verzekeringen.

Indien men nu extra geld zou drukken, wie zou dat dan echt ten goede komen? Natuurlijk zal de staat daar het meeste profijt uit kunnen halen daar zij dan Sinterklaas mee zullen kunnen spelen. De werklozen en zieken kunnen daarbij het eerst geholpen worden, wanneer de staat er nu eindelijk wat meer oog voor zou hebben. Vervolgens zou er dan ook wat meer in opvoeding kunnen geïnvesteerd worden.

De laatste decennia hebben wij in geheel Europa de kloof tussen arm en rijk alsmaar groter zien worden. Massaal extra geld in de economie pompen zou volgens sommige economen dan ook kunnen helpen om die kloof te verkleinen, al hoewel deze al enorm groot is geworden.

Grote vraag die men zal moeten voorleggen aan de politici is hoe zij dat vers geld gaan verdelen. Gaat dat wel evenredig verdeeld worden?

Zoals het huidige voorziene geld voor al de werklozen en gesloten zaken eens zal terug betaald moeten worden, geloven velen dat het bijgedrukte geld ook terug zal moeten betaald worden en dat wij dan weer bij af zullen zijn.

Anderen benadrukken dat de extra schuld ooit moet worden terugbetaald en dat rijke mensen daarvan zullen profiteren: armen hebben doorgaans minder schuldpapier dan rijken. De consensus onder economen is, zoals gewoonlijk, ver te zoeken. Nu de politiek, van klassiek links over Bart De Wever tot zelfs Donald Trump, minstens lippendienst bewijst aan het idee dat meer herverdeling gewenst is, zouden we dringend zicht moeten krijgen op hoe het vers gedrukte geld de verhoudingen tussen rijk en arm regelt.

+

Voorgaand

Religieuze feesten in mei 2016

++

Aanvullende lectuur

  1. Eigendomsrecht, welvaarttaks en waardigheidsrecht
  2. Metafoor over een generatie

Leave a comment

Filed under Economische aangelegenheden, Levensstijl, Nederlandse teksten - Dutch writings, Sociale Aangelegenheden, Voelen en Welzijn

Opgelet voor uw online aankopen

Nu iedereen in zijn ‘kot’ moest blijven en men best onnodige verplaatsingen meed, is internet verkoop enorm toegenomen. Zulk een zoeken op het net om aankopen te verrichten heeft echter ook ‘slechte zielen’ uit hun hol doen kruipen.

In de eerste weken van de lockdown kwamen er ruim 117.000 nieuwe online kopers bij, waardoor het totale aantal online aankopen steeg tot 28 miljoen. Die stijging trok ook cybercriminelen aan. Het Centrum voor Cybersecurity België (CCB) meldde dat ze alleen al in het eerste kwartaal meer dan 4.500 verdachte URL’s naar valse webshops moesten blokkeren. Fraudeurs probeerden massaal hun slag te slaan met mooie aanbiedingen en stevige kortingen.

Wat kunt u als consument doen om niet in dergelijke valkuilen te vallen?

online shoppen

Tips om veilig online te kopen

Online shoppen houdt bepaalde risico’s in. Zo bestaat de kans dat de webshop waar u koopt frauduleus blijkt. U bent uw geld kwijt, maar krijgt er helemaal niets voor terug. Het is vaak niet eenvoudig om te achterhalen of een webshop te goeder trouw is. Neem daarom deze 8 tips zeker ter harte als u online aankopen wilt doen:

  1. Reviews of recensies van klanten van de webshop wekken vertrouwen, maar zijn ook eenvoudig te vervalsen. Laat u dus niet blind leiden door de online getuigenissen van andere klanten.
  2. Google de naam van de webshop in combinatie met trefwoorden als ‘oplichting’, ‘bedrog’, ‘vals’ … Doe dit ook in het Engels als het om een buitenlandse webshop gaat. Zo kunt u informatie terugvinden over frauduleuze aanbieders en klanten waar het verkeerd liep.
  3. Als een aanbod te mooi is om waar te zijn, dan is het doorgaans ook niet waar. Lees steeds de voorwaarden van een aanbieding in detail (de kleine lettertjes).
  4. Installeer virus- en malwarebescherming op uw computers.
  5. Shop nooit via een site waarvan het internetadres met http:// begint. Dit dient steeds https:// te zijn. Alleen dan bent u er immers zeker van dat uw gegevens op een veilige manier verstuurd worden.
  6. Print altijd uw betalingsbevestiging af of neem een screenshot en bewaar dit.
  7. Binnen de EU hebt u het recht om online aangekochte spullen binnen 14 dagen terug te zenden en uw geld terug te krijgen. Vergeet dit niet! Ga daarom steeds na of u uw verkregen goederen ook makkelijk kan terugsturen.
  8. Als u lid bent van Test-Aankoop, dan kunt u via dit platform nagaan welke webshops veilig zijn.

Rustmoment inbouwen bij online shoppen

Eén van de troeven van online shoppen is dat het erg snel en gemakkelijk verloopt. U kiest het product, vult uw contact- en betalingsgegevens in, klikt op bevestigen en klaar is kees. De verleiding kan dan ook erg groot zijn.

Maar daar ligt natuurlijk net één van de grootste gevaren van online kopen: u hebt veel minder het gevoel dat u echt geld uitgeeft dan wanneer u fysiek dingen koopt. De zogenaamde betaalpijn (pain of paying) is quasi volledig weg. Dit brengt mee dat u niet alleen vaker online koopt, maar dikwijls ook gewoon meer geld uitgeeft dan u van plan was.

Webshops spelen hier handig op in door u de kans te geven om uw betalingsgegevens op te slaan in het systeem van de webshop. Zo moet u die niet elke keer opnieuw invullen … We raden u dan ook aan om dit nooit te doen. Bewaar uw betalingsgegevens niet in een webshop. Dit maakt weliswaar dat u, telkens u online wilt shoppen bij dezelfde webshop, de gegevens van uw bankkaart opnieuw zult dienen in te voeren. Maar dat is net goed. Want zo bouwt u voor uzelf een rustmoment in, waardoor u nog eens goed kunt nadenken of uw aankoop wel de moeite waard is.

Leave a comment

Filed under Aankondiging & Introductie, Economische aangelegenheden, Levensstijl, Misdaden & Wreedheden, Nederlandse teksten - Dutch writings

De Belg wilt op vakantie gaan

Het is de laatste jaren zo verkeerd gegaan met de idee van vakantie dat voor velen ‘vakantie’ hetzelfde is geworden als ‘op reis gaan’? Nochtans is dat helemaal niet hetzelfde. Vakantie, of vrije tijd nemen kan men even goed in de eigen omgeving doen. Om vakantie te nemen moet men niet op reis gaan.

Nu met de coronacrisis hebben velen speciaal het nieuwe woordje ‘staycation‘ bedacht, omdat ze niet eens wisten dat men gerust hier kan blijven en toch vakantie kan nemen.

Misschien hadden veel Belgen voor het uitbreken van de pandemie hun reis al geboekt voor de vakantie van 2020. Dat maakt dat 82% van de Belgen toch besloot om dit jaar hun reis te laten door gaan. We kunnen wel indenken dat velen namelijk even op adem willen komen na die lange periode van verplichte lockdown en eens andere oorden willen opzoeken.

Europese bestemmingen dichtbij zijn in

Ook al is de Belg niet bereid om zijn zomervakantie op te geven, toch blijft hij erg voorzichtig. Slechts 8% ziet het zitten om naar landen buiten Europa te reizen, ten opzichte van 64% die binnen de Europese grenzen blijft. Landen die getroffen zijn door het coronavirus worden door 72% van de Belgen gemeden. Tot slot geeft 62% ook de voorkeur aan bestemmingen dicht bij de Belgische grens. Dat maakt het gemakkelijker om terug te keren naar het vaderland in het geval van een heropleving van het virus. Voor zo’n heropflakkering is nog steeds 34% bang. 23% van de Belgen geeft er de voorkeur aan om hun reis binnen België te boeken.

belgie dichtbij vakantie wallonie ardennen corona

Terug naar de natuur

Ook de soort bestemmingen veranderen. Voorbij zijn de hoogdagen van drukke stranden. Dit jaar geven vakantiegangers massaal de voorkeur aan een terugkeer naar de natuur. Een andere trend die zich voordoet is het vermijden van all-inclusive hotels: 53% verkiest om de nacht door te brengen in een Airbnb-achtige accomodatie, die meer geïsoleerd is. Voor de Belgen: afstand houden is nog steeds aan de orde van de dag!

Een kleiner budget

De coronacris zal niemand hebben gespaard in 2020. Zeker als het afhangt van onze financiën. Het vakantiebudget is daarom door de meeste Belgen herzien naar een bedrag van €1788 in de plaats van de gebruikelijke € 2242. Dit toont de echte onrust die Covid-19 heeft veroorzaakt in de Belgische huishoudens …

coronavirus vakantie 2020 luchthaven mondmasker

Vakantie: Belgen mijden luchthaven en vliegtuigen ten voordele van de auto

En ja, voor één keer zijn de Belgen bang om te vliegen. 52% heeft besloten om het vliegtuig helemaal uit hun vakantieplannen te bannen. Een meer ecologische houding waar wij volledig achter staan! Maar waarom?

Eén van de meest logische reden voor deze terughoudendheid is de kwaliteit van de lucht in het vliegtuig. Nochtans wordt deze zeer sterk gezuiverd en is die veel properder dan in vele kroegen of restaurants. Daarnaast is er ook een gebrek aan sociale afstand in luchthavens en wemelt het er van kruisende buitenlandse toeristen. Echter valt het op dat daar de mensen zelf (ook Belgen) in de fout gaan voor het houden van afstand. Eens ze de luchthaven binnen komen zetten velen hun verstand op nul en horen zelfs de regelmatige oproepen in vijf talen niet om de afstand te respecteren; Zelfs de veiligheidsagenten moeten regelmatig de reizigers tot de orde roepen, waarbij deze niet altijd even respectvol reageren. Soms worden zelfs heel lelijke woorden naar de agenten toegeroepen als er verzocht wordt om hun mondmasker degelijk op te zetten of om afstand te houden.

Over het al of niet gaan vliegen benadrukt viroloog Erika Vlieghe:

“Het is nog te vroeg om te reizen: check-in, boarding gate, bagagecontrole, tax-free winkels … Dit genereert veel extra contacten.”

Voor de zomer van 2020 is het gevolg ervan dat de auto grote favoriet is geworden. Meer veiligheid en minder contact. Vooral omdat het veel gemakkelijker is om terug te keren naar België in geval van een heropleving van het virus dan met het vliegtuig! dit houdt dan weer een gevaar in dat mensen die toch besmet zijn geraakt in het buitenland, makkelijk ongeweten terug in België kunnen geraken en daar weer het virus verder over dragen. En waarom zou je niet eens proberen om met de elektrische auto te reizen? Het combineren van vakantie en ecologie is altijd mogelijk.

coronavirus vakantie belgen 2020

Covid-19: Moet ik mijn vakantie annuleren? Hoe kies ik mijn bestemming?

Ben jij één van de Belgen die de kans heeft om op vakantie te gaan? Voorlopig bent u niet verplicht om je vakantie oof reis te annuleren. Oef, wat een geluk! De grenzen blijven open. In ieder geval moet je goed nadenken over je bestemming in verhouding met de risico’s die deze met zich meebrengt. Hier ons advies:

Tip 1: Indien vooraf geen reis gepland, blijf dan gewoon in je eigen buurt

Zoek niet extra andere oorden op en vermijd zeker de drukke plaatsen, zoals favoriete plekjes aan de kust of in de ardennen. Zoek eerder verdoken schoonheden in België op als u er wel eens op uit wil trekken. België is niet groot maar er zijn vast en zeker wel nog vele plekjes die u nog nooit bezocht hebt. Waarom je eigen land is niet eens ontdekken?

Tip 2: Raadpleeg de landen in de oranje, rode of groene zone

Voordat je je keuze maakt, ga je na in welk land zich in een risicozone bevindt en welk land niet. Je vindt deze informatie op de website van FOD Buitenlandse Zaken, waar een lijst van landen is gerangschikt volgens hun risicograad. Deze lijst kan je op elk moment raadplegen en wordt elke 48 uur bijgewerkt. Hou het volgende in gedachten:

  • Rode zone: reizen is niet mogelijk. Bij terugkomst moet je je verplicht laten testen en een quarantaine respecteren.
  • Oranje zone: reizen is mogelijk onder voorwaarden. Testen op het coronavirus en een quarantaine worden sterk aanbevolen!
  • Groene zone: je hebt groen licht voor een goede vakantie!
contactformulier corona coronavirus buitenland reizen terugkomstformulier

Tip 3: Download het formulier voor terugkomst uit het buitenland

Ongeacht de zone waar je naartoe hebt besloten te vertrekken, ben je verplicht het formulier van FOD Buitenlandse Zaken bij terugkomst in te vullen. We raden je het sterk aan om het zorgvuldig en zo precies mogelijk in te vullen. Neem het ook mee op vakantie om problemen aan de grenzen te voorkomen. Je weet maar nooit. In Griekenland kon je begin juli nog in quarantaine geplaatst worden als je de luchthaven verliet! In een toegewezen hotel en zonder de mogelijkheid om te vertrekken. Leuke vakantie … Dus om elk probleem te vermijden en zo veel mogelijk te genieten: download het formulier op voorhand en vul het in.

Waar vind je dit terugkomstformulier en hoe vul je het in?

  • Je vindt het formulier op de website van FOD Volksgezondheid waar je het document gewoon online kunt invullen.
  • Zodra je daarmee klaar bent, zou je een QR-code moeten ontvangen. Dit is het bewijs dat je het formulier correct hebt ingevuld. Je hoeft het alleen maar te laten zien zodra je het vliegtuig instapt om naar huis te vliegen; Als je de code niet kunt laten zien: jammer, maar het is onmogelijk om aan boord te stappen.
  • Zorg ervoor dat je een mobiel telefoonnumer opgeeft. Anders word je doorgestuurd naar een document in het Engels dat je aan de Belgische grens moet invullen en uitprinten om in te leveren.

Vergeet dus niet:

Als u niet per se naar een verre bestemming wilt vliegen, moet je weten dat België ook beschikt over leuke plaatsen waar je een totale verandering van omgeving kunt ervaren! Denk aan fietstochten of natuurwandelingen. Je zou versteld staan!

 

> Voorgaande:

Mood Booster • Avontuur in België

Leave a comment

Filed under Economische aangelegenheden, Levensstijl, Natuur, Nederlandse teksten - Dutch writings, Nieuwsgebeurtenissen - Journaal, Sociale Aangelegenheden, Voelen en Welzijn

Uit de Oude doos: In het Nieuws – Honger en bevolkingsgroei

2007-2008 In het Nieuws – Belangrijke en interessante nieuwsfeiten in het licht van de Bijbel:

Honger en bevolkingsgroei

Slechts weinigen lijken te beseffen dat de wereld afstevent op de grootste ramp ooit. Niet het broeikaseffect, maar een onbeheersbare overbevolking. Milieuvervuiling, klimaatbeïnvloeding, dat zijn hooguit de gevolgen.

Het verloop van de bevolkingsgroei volgens Thomas Malthus en volgens Pierre-François Verhulst

In de jaren ’60 telde de wereld 3,25 miljard inwoners, en het sleutelwoord was ‘bevolkingsexplosie’. Daar hoor je nu niemand meer over.

We zitten nu op 6,4 miljard en nog steeds is er groei. Toch pleiten wereldleiders weer voor grote gezinnen: dat is

‘goed voor de economie’.

Verwachte vergrijzing in Nederland in 2025. Percentage bejaarden in de totale bevolking (Bron: CBS) Van licht naar donker groen: 18 – 20% 20 – 22% 22 – 24% 24% of meer.

En we moeten de vergrijzing betalen. We zijn humaan bezig in Afrika de sterftecijfers omlaag te brengen, maar niemand praat over geboortecijfers. Terwijl ze daar op gezinsniveau maar één manier hebben om hun persoonlijke vergrijzing te ‘betalen’:

zo veel mogelijk kinderen, in de hoop dat er genoeg in leven blijven om later voor hun ouders te zorgen.

Toen vroegen we ons af hoe we iedereen gingen voeden. Dankzij pesticiden en steeds verdere optimalisering van de landbouw is dat nog steeds gelukt. Althans bij ons. Voor de meesten hier is hongersnood een ver-van-mijn-bed show. Maar of het nu wel of niet door ons komt, het klimaat is bezig te verschuiven. Droge gebieden worden droger en natte natter. En in beide gevallen leidt dat tot minder opbrengst. Die zorgvuldig opgebouwde balans raakt steeds verder verstoord.

Plantenziekten en insectensoorten worden resistent voor pesticiden; ook daar komen we terug bij ‘af’. Daar komt nu nog een factor bij. Een klein berichtje in de krant:

het brood wordt duurder, want de Amerikanen gaan minder graan exporteren.

Ze hebben het nu zelf nodig om biobrandstoffen te maken voor hun auto’s. Ter bestrijding van het broeikaseffect!

Uitwijken naar visserij is ook al geen optie meer. Die ‘fabrieksschepen’ zijn nu zo effectief dat ze een spoor van absolute leegte achterlaten. Vissoorten worden inmiddels serieus met totale uitroeiing bedreigd, en halfslachtige vangstquota (die belanghebbende partijen weer ontduiken) moeten de ergste schade nog wat indammen.

Even wat cijfers.

Millennia lang woonde het gros van de wereldbevolking in het Midden-Oosten en omgeving, plus India en China. Daar zijn schattingen voor mogelijk. Eeuwenlang was de bevolkingsgroei uiterst laag, met een verdubbelingtijd van ca. eens per 1000 jaar.
In de bloeitijd van het Romeinse rijk steeg dat naar eens per 500 jaar, en bij het begin van onze jaartelling telde onze wereld zo’n 200 miljoen mensen. Met de val van dat rijk viel de groei terug op nul, om in de middeleeuwen weer lang-zaam toe te nemen, telkens onderbroken door sterke krimp tijdens zwa-re pestepidemieën. Bij het begin van de industriële revolutie stond de wereldbevolking op 700 miljoen. Toen begon er echter een nieuwe groei-spurt. In 1970 bereikte deze een top die neerkwam op een verdubbelingstijd van eens per 35 jaar!

‘Dankzij’ AIDS en andere moderne tegenhangers van de middeleeuwse plagen, is dat nu gedaald tot een verdubbelingstijd van ‘maar’ 45-50 jaar. Dat is nog steeds tienmaal zo snel als die tijdens de grootste bloei van het Romeinse rijk! De verklaring is simpel. In een sterk agrarische wereld is de bevolking voor haar voeding afhankelijk van het land dat zij bewoont. Dat stelt een bovengrens aan de omvang en de groei. Maar in het Romeinse rijk werden land en bevolking ‘losgekoppeld’. Graan werd elders verbouwd en met immense schepen aangevoerd naar het thuisland. De arbeidskracht die thuis vrij viel werd aangewend voor andere doelen, en de bevolking kon onbelemmerd groeien, want hun voeding was verzekerd. Met de val van het rijk kwam daar een eind aan, en werd de koppeling tussen land-oppervlak en bevolkingsomvang hersteld.

De industriële revolutie bracht een nieuwe ontkoppeling, en van zulke omvang dat het nu volledig uit de hand loopt. En geen politicus die je daarover hoort, want groei moet, vanwege die economie. Maar nu al wagen horden vluchtelingen zich in gammele bootjes aan de oversteek van Lybië naar het Italiaanse eilandje Pantelleria, of van Marokko en Mauretanië naar de Canarische eilanden. Velen betalen dat met hun leven, maar ze blijven komen. Want ‘thuis’ overleven ze in elk geval niet. De plaatselijke autoriteiten kunnen het niet meer aan, en de EU weet geen structurele oplossing. En het wordt alleen maar erger. Want het gaat niet om rijkdom, maar om puur overleven.

Bevolkingsdichtheid

Wanneer de wereldbevolking stijgt naar de verwachte 10 miljard in ca. 2035-2040, kunnen we wereldwijde voedseltekorten verwachten. Dan zullen ‘vluchtelingen’ niet meer in wrakke bootjes komen, maar met hun wapens, om desnoods kwaadschiks te nemen wat ze goedschiks niet krijgen. De wereld staat daarmee voor problemen, die ze zelf heeft veroorzaakt, maar niet kan oplossen. Die ze niet eens wil zien, want dat is maar ‘doemdenken’.

We hebben tot nu toe al onze problemen altijd weer opgelost toch?

Onze conclusie is dat de wederkomst van onze heer met de dag urgenter wordt.

 

++

Vindt verder te lezen

  1. Bijbel en Wetenschap: Schepping, intelligent design, evolutie (6) De Boodschap van de Bijbel zelf
  2. Mogelijkheid tot wereldwijde voedselcrisis
  3. Hongerwapen
  4. Olieland Nigeria balanceert tussen klimaat en economie
  5. Mura-stam ten strijde om regenwoud te verdedigen.
  6. Wat is de Green Deal?
  7. Materialisme, “would be” leven en aspiraties #6
  8. Want het is geen leeg woord
  9. Rapture ~ Vervoering

+++

Gerelateerd

  1. Hoe Jemen de ellendigste plek ter wereld werd
  2. Hongersnood Zuid-Soedan: ‘God heeft ons verlaten’
  3. Post 1 – Eten in tijden van corona
  4. Lente en ketjap marinade
  5. Een doorwaadbare plaats: 1. Stoken
  6. COVID-19-driven famine | The pandemic might see millions of children go hungry
  7. Middle East confronts outbreak against backdrop of conflicts

Leave a comment

Filed under Ecologische aangelegenheden, Economische aangelegenheden, Gezondheid, Levensstijl, Nederlandse teksten - Dutch writings, Nieuwsgebeurtenissen - Journaal, Politieke aangelegenheden, Religieuze aangelegenheden, Wereld aangelegenheden

Geert Mak – Grote Verwachtingen. In Europa. 1999-2019.

Kun je geschiedenis herkennen als je er middenin zit?

Persoonlijke verhalen vormen de basis van de nieuwe serie “In Europa”. Verhalen van ooggetuigen die – zonder dat ze het doorhadden – deel uitmaakten van historische gebeurtenissen, die achteraf als ‘sleutelmoment’ kunnen worden gezien.

Met recht en rede mag de te Vlaardingen geboren ex-redacteur van het weekblad de Groene Amsterdammer, en medewerker en stadsredacteur van NRC/Handelsblad, en buitenlandredacteur van de VPRO-radio, de lezers en kijkers in de Lage Landen begeesteren.

Nu zijn reeks ‘In Europa” op de Nationale Belgische Omroep loopt, is het de moeite meerdere boeken van Geert Mak onder de loep te nemen en te zien waarom hij in 2004 een eredoctoraat kreeg van zo wel de Open Universiteit Heerlen als van de Westfälische Wilhelmsuniversität in Münster voor zijn verdiensten op het gebied van geschiedschrijving.

Dat hij zijn lezers of de televisie kijkers aanzet tot het stellen van kritische vragen is één van zijn goede kenmerken, die aangeven dat hij niets opdringt maar verder wil aanzetten tot kritisch nadenken, evalueren en stappen ondernemen.

Grote verwachtingen: In Europa - 1999-2019

*

Te herinneren

  • Tijd = vriend + vijand van historicus.
  • verre verleden = een gegeven.
  • Verbindingen – oorzaak + gevolg
  • Hoe dichter de tijd de historicus nadert => hoe troebeler het zicht.
  • Feiten en gebeurtenissen > soepel beschrijven
  • consequenties > moeilijk te overzien.
  • ondergaan onze tijd
  • nieuwe eeuw vol voorspoed voor ons => afscheid nemen van treurnis van 20e eeuw
  • zaadjes al gepland > klimaat + terrorisme + stroom vluchtelingen + bankencrisis
  • Onze wereld = drastisch aan het veranderen
  • verbindingen van verleden naar heden
  • kinderen na 9/11 niet meer naar etnische afkomst keken.
  • Irak oorlog > Irakese inval 2003 ~=~  onbezonnen Russisch-Japanse oorlog van 1904.
  •  Westen viel  opnieuw van een voetstuk
  • val van de Muur = overwinning van liberalisme => ‘the end of history’ <= Europeanen in voormalige Oostblok – met name Polen + Hongaren = ineenstorting Sovjet-imperium = 1. nationalistisch feest= nieuw begin voor duizend en één nationale ambities.
  • veel Midden-Europese landen leefden tot 1918 onder het Oostenrijks-Hongaarse Rijk of onder de Ottomanen, daarna onder het nazi-imperium, na de Tweede Wereldoorlog onder de Sovjets.
  • Mak zoomt in op vluchtelingen > duizelingwekkende aantallen doden zien > maakt ze mens, geeft ze namen, leeftijden + reden van dood
  • Brexit > Britten beschouwden zichzelf sinds 1945 (…) als overwinnaars. (…)
  • triomfantelijke gevoelens kende rest van Europa nauwelijks.
  • oprichting van EU vr Verenigd Koninkrijk = belangrijk onderdeel van vredes- en verzoeningsproces + vooral handelsblok met verguld randje
  • bankencrisis > narcistische, op winst beluste managers
  • Nederland aantal zelfdodingen na 2008 v. 9 naar 11 per honderdduizend inwoners  gestegen
  • andere landen vanaf 2008 aantal zelfmoorden met duizenden gestegen <= Niet ondenkbaar crisis grote rol = psychologische gevolgen v. neoliberalisme > geweld vrije markt => leven v mens klein + futiel. 
  • hoe lang voordat vrije markt definitief bankroet raakt.
  • bestuurlijk Europa > politici = “westerse blindheid”.
  • massale opkomst v.h. populisme, overal in Europa.
  • Amsterdam kampt met uithollende gevolgen van de globalisering.
  • Friesland > Leeuwarden culturele hoofdstad van Europa > inbreng Friezen weinig ruimte.

Tonny Mollema

Tijd is de vriend en de vijand van de historicus. Vanuit de overzichtelijke zetel van het heden is al datgene wat in het verre verleden gebeurde een gegeven. Verbindingen dienen zich aan, oorzaak en gevolg vloeien feilloos in elkaar over en decennialange vraagstukken hebben in een paar pagina’s een antwoord gevonden. Hoe dichter echter de tijd de historicus nadert, hoe troebeler het zicht. Feiten en gebeurtenissen laten zich nog soepel beschrijven, maar consequenties zijn steeds moeilijk te overzien. Geert Mak zelf weet dit maar al te goed. Al vroeg in het boek beschrijft hij over de slimme geschiedenisstudent uit 2069 die over onze tijd zal gaan schrijven. Hij zou zo graag meekijken met hem. Wat schrijft hij over de tijd van nu? We ondergaan onze tijd, we doen wat we doen en de toekomst zal haar oordeel over ons vellen.

View original post 1,349 more words

1 Comment

Filed under Economische aangelegenheden, Geschiedenis, Levensstijl, Nederlandse teksten - Dutch writings, Politieke aangelegenheden, Re-Blogs and Great Blogs, Sociale Aangelegenheden, Wereld aangelegenheden

Geen tijd meer voor uitstelgedrag

Jelmer Mommers in zijn boek “Hoe Gaan We Dit Uitleggen” mag dan al oplossingen brengen om de klimaatverandering te temperen, want we moeten er bewust van zijn dat we ze niet zullen kunnen stoppen. Maar zeker mogen wij ons hoofd niet in het zand steken en moeten we onze verantwoordelijkheid nemen om de na ons komende generaties een goed leefbaar klimaat te geven.

Wij kunnen het niet nalaten stappen te ondernemen, anders zou dit getuigen hoe zelfzuchtig wij als individu wel durven zijn. Als maatschappij moeten wij samen verantwoorde stappen nemen om de opwarming van de aarde tegen te gaan. Dit vergt eerst en vooral politieke moed, waarna ook economische gevolgen onder ogen moeten gezien worden. Men kan niet ontkennen dat het algemeen een economische impact zal hebben voor meerdere jaren. Ook naar beroepen zal het een impact hebben. Er moet namelijk op landbouwgebied een hele herziening komen. Mensen moeten er toe komen om  minder vlees te eten en beter om te springen met het voedsel en voedselvoorraden. Het is hoog tijd dat ons consumptiegedrag ernstig onder de loep wordt genomen.

De Aarde en de toekomst van de mensheid liggen heden in onze handen. Er mag geen lafheid en geen egoïsme zijn. Elkeen moet tot het besef komen hoe kostbaar onze planeet is. Zij die niet willen zien moeten wij de ogen open doen. Er moet openlijk durven over gepraat worden. We mogen onze tijd niet passief ondergaan. Het kan makkelijk zijn om te zeggen

“We doen wat we doen en de toekomst zal haar oordeel over ons vellen.”

De vluchtelingen- en de bankencrisis van vorig decennium is niets in vergelijking met de groter wordende stroom van klimaatvluchtelingen, die nu al waar genomen kan worden en zal toenemen met de komende jaren.

Het neoliberalisme met haar geweld van de vrije markt heeft er voor gezorgd dat het leven van een mens klein en futiel werd, maar ook verstoord in zijn eigen achtertuin. De gehele technische revolutie ligt mee aan de oorzaak van wat we nu en in de komende jaren nog tegemoet moeten gaan zien, van hoger wordende temperaturen en aangroeiende woestijnen.

Sinds de technologische revolutie van de 19de eeuw hebben we generatie na generatie zien profiteren van vooruitgang. Nu echter is er een kantelpunt bereikt waarbij onze kinderen en kleinkinderen, het slechter hebben dan onze generatie. De globalisering en de overconsumptie laten zich voelen.

Erg genoeg zien we heel wat gepalaver en nodeloos heen en weer gepraat dat blijkbaar niet veel schijnt op te lossen. Men moet geen deskundige te zijn om in te zien dat we die vooropgestelde doelstelling uit het Parijse klimaatakkoord niet gaan halen. Zelfs met heel uitgebreide en  drastische maatregelen zal het moeilijk zijn door het niet eensgezind zijn van de geïndustrialiseerde landen en hun bewindsvoerders.

https://geengratislunch.files.wordpress.com/2017/02/krista102.jpg?w=365&h=365&crop=1

Krista Bruns bij het behalen van haar Phd bachelor diploma aan de Universiteit van Utrecht, waar na ze een premaster jaar in Econometrics aan de Erasmus Universiteit van Rotterdam volgde en een uitwisselingsemester aan de Universidad de Complutense in Madrid.

De 28 jarige Krista Bruns, sinds kort woonachtig in Den Haag en onlangs gepromoveerd in de Economie, en zich bij een ouderwetse blog verkiest te houden, wordt, zoals wij,  toch ook een beetje verdrietig als zij over de klimaatproblematiek nadenkt. Net als wij gelooft zij dat het nog niet te laat is en beseft ze dat het momentum en de noodzaak beiden aanwezig zijn. Ze drukt zelfs de hoop uit:

Wij kunnen de geschiedenis in gaan als de generatie die het tij van 200 jaar industrialisering en vervuiling deed keren. Hoe mooi zou dat zijn? {Geen tijd meer voor uitstelgedrag}

Zij durft ook te kijken naar het huidige menselijk (wan)gedrag, waarbij de politiek onze dagelijkse belevenissen wel (on)handig weet te verstoren.

Wel met een economische blik, niet gehinderd door wetenschappelijke conventies of al te veel jargon. {Blog}

dringt zij zich nu ook op in de bloggerswereld, met haar eigen persoonlijke standpunten, los van haar functie als beleidsmedewerker van het Nederlandse Ministerie van Financiën. Ze hoopt zo met haar stem ook iets te kunnen verwezenlijken. (Wat wij toch allemaal hopen, is het niet?)

Zij schrijft verder:

Wij kunnen de geschiedenis in gaan als de generatie die het tij van 200 jaar industrialisering en vervuiling deed keren. Hoe mooi zou dat zijn? {Geen tijd meer voor uitstelgedrag}

planetb

Met heet besef dat we te weinig doen en te laat stelt zij dat er geen tijd meer is voor uitstelgedrag.

Klimaatverandering is een probleem met mogelijk desastreuze gevolgen, maar deze ontwikkelen zich vergeleken met een mensenleven vrij langzaam en onzichtbaar. We hadden het dus pas door toen het al bijna te laat was, en zelfs nu we het weten doen we er weinig aan.

Dit innerlijke conflict, waarin we weten dat er iets aan de hand is, maar het gevoel hebben dat we er niks aan kunnen doen wordt cognitieve dissonantie genoemd. Het treedt op wanneer gedrag, emotie en cognitie (kennis) niet op één lijn liggen. Dit leidt bij mensen tot een groot intern ongemak, en als reactie daarop gaan we klimaatverandering negeren, bagatelliseren of ontkennen. {Geen tijd meer voor uitstelgedrag}

struisvogel

Ons hoofd nite in het zandsteken eist het durven aanzien van onze eigen invloed op wat er voort het ogenblik aan het gebeuren is.
Probleem is dat mensen die op de problemen willen wijzen of hun vinger uitsteken, wel meer dan eens als lastigaards worden aanschouwd. Onze met haatberichten en lelijke woorden vollopende brieven bussen bewijzen dat zelfs dagelijks.

Psychologe Florien Cramwinckel (zie video hieronder) toonde in haar onderzoek ook aan dat we mensen die sterk hun morele waardes proberen over te brengen vaak een beetje irritant vinden, omdat ze ons confronteren met onze eigen tekortkomingen op dat gebied. {Geen tijd meer voor uitstelgedrag}

Algemeen moeten we iedereen er toe komen om de hand in eigen boezem te steken.

Ik denk dus dat we een stuk verder zouden komen als we een soort generaal pardon uitspreken … {Geen tijd meer voor uitstelgedrag}

Bruns denkt aan een wijs man die ooit zei:

Het beste tijdstip om te beginnen was 20 jaar geleden, het op-een-na beste tijdstip om te beginnen is vandaag. {Geen tijd meer voor uitstelgedrag}

Het is waar dat het geen zin heeft om te blijven zeuren over wat er in het verleden verkeerd gegaan is. Men moet de koe met de hoorns aanpakken wanneer dat geweldig dier langs komt.

De politici van vandaag zijn geen grote hulp. Vooral de populisten trachten met allerlei verzinsels de mensen te misleiden. Ze schamen zich niet om zelfs bevinden van erkende wetenschappers te negeren en nog erger, hun bevindingen in twijfel te trekken of als onzin af te schepen.

Betreft de klimaatskeptici schrijft Bruns:

Een derde reden dat we last hebben van uitstelgedrag is volgens mij dat klimaatwetenschappers, meer dan hun collega’s in andere vakgebieden, nog steeds vaak worden uitgemaakt voor een soort religieuze fanaten en dat hun resultaten in twijfel worden getrokken. Onderzoek proberen te reproduceren en falsificeren is nobel werk, maar in dit gebied gaat het er soms heftig aan toe met alternative facts en voor- en tegenstanders die zich beiden te sterk door hun eigen agenda laten leiden. {Geen tijd meer voor uitstelgedrag}

Het wordt hoog tijd dat het gewone volk hun leiders ter verantwoording roept, maar ook dat zij zelf gaan inzien dat we zogvuldiger moeten omspringen met het gebruik van gronden, zij het om landbouw er op te verrichten of om het te bebouwen met woonelementen (huizen of apartementen) die op een milieuvriendelijk wijze moeten onderhouden en verwarmd worden.

extinction wave

Al enkele jaren kunnen wij getuigen zijn van uitzonderlijke weersomstandigheden.

Het extremere weer zal ook niemand ontgaan zijn. 2017 was het jaar met de meeste bosbranden, het duurste orkaanseizoen als het gaat om schade, ijskappen die afbreken in een niet eerder gezien tempo. 2018 lijkt wat betreft temperaturen alle records te gaan breken, in Nederland althans. Zélfs als je van mening bent dat al deze processen zich voornamelijk buiten de schuld van mensen voltrekken, dan zou je in een wereld waarin we alles en iedereen proberen te controleren, toch zoveel mogelijk willen doen om dit proces tegen te gaan? {Geen tijd meer voor uitstelgedrag}

We kunnen slechts hopen dat er wel degelijk langzaamaan aan het besef begint te ontstaan dat er iets gedaan móet worden.

Een stijgende zeespiegel, extremere weersomstandigheden en het vernietigen van de natuurrijkdommen die in miljarden jaren zijn opgebouwd, zal ontegensprekelijk, leiden tot meer conflicten, oorlogen, migratiestromen, hongersnoden en economische crises.

paaseiland
Paaseiland, één van de door Diamond beschreven beschavingen die teniet zijn gegaan. Als ik dan toch nog een keer teveel CO2 ga uitstoten, dan wil ik hier wel heel graag heen.

 

Wat kun je doen?
Stap 1: informeer jezelf. Ik ben er van overtuigd dat deze verandering van inzichten van binnenuit moet komen. Het is niet erg als je vroeger dingen deed die je met de kennis van nu beter niet meer kunt doen. Maar ééns gelezen kun je het niet meer ontlezen. Doe wat met die kennis! Vroeger wist ik ook dat er vegetariërs bestonden. En dat vlees van dode dieren kwam. Maar ik besefte me nog niet de echte impact van vlees op het milieu, de bizarre manier waarop in de bio-industrie met dieren omgegaan werd. Hetzelfde geldt voor vliegen, een reisje naar een lekker warm eiland waar ik een paar jaar geleden geen seconde over twijfelde, wordt nu toch heel wat minder aantrekkelijk.

Leestips  
David McKay Sustainable Energy without the hot Air
Paul Collier Plundered Planet
Kate Raworth Doughnut Economics
Jared Diamond Collapse
Jorgen Randers et. al Limits to Growth
Tim Jackson Prosperity without Growth

Ik snap wel dat het lastig is om structuur en helderheid te scheppen in de enorme stroom van goede en foutieve informatie die er omtrent dit alomvattende probleem te vinden is. Dat iedereen moeite heeft om dit probleem te omvatten en de informatie te structureren blijkt wel uit het klimaatakkoord, waar na maandenlang nadenken door deskundigen uiteindelijk geen concrete maatregel in bleek te staan. Een helder boek was voor mij Sustainable energy without the hot air van David McKay. Het wordt ook wel het ‘Freakonomics’ van de klimaatproblematiek genoemd en het zet in heldere tabellen en figuren uiteen welk potentieel er nog is voor milieuvriendelijke energie-opwekking en hoeveel we zelf kunnen besparen op onze uitstoot. Op de website van McKay zijn ook leuke rekentools te vinden. De belangrijkste boodschap uit dit boek is: maak een plan wat onder de streep uitkomt. We kunnen leuk allemaal onze opladers uit het stopcontact halen als we ze niet nodig halen, onder het motto ‘alle beetjes helpen’, maar dit is alsnog maar een miniem percentage van ieders verbruik en uitstoot op een dag. Zelfs als we dit allemaal doen gaat het dus weinig zoden aan de dijk zetten: er zijn grote beetjes nodig. Kijk wat er echt een verschil maakt en ga hiermee aan de slag, ook al betekent dat soms afstand doen van verworven luxe.

Wat dan wel?
200 jaar economische ontwikkeling heeft ons een hoop welvaart en ontzettend veel gemak gebracht. Maar onder de ronkende motors van het kapitalisme is ook een feedback loop ingezet die zichzelf niet zal stoppen. Producenten geven weinig om negatieve externaliteiten en zijn op zoek naar de goedkoopste productiemethode om zoveel mogelijk spullen aan ons te verkopen. Wij als consumenten hebben weinig weet van waar die spullen vandaan komen en wat daar voor nodig is en blijven ze dus kopen, wat de producenten weer sterkt in hun verdienmodel.

Je energieverbruik binnen de 4 muren van je eigen huis is zeker belangrijk en makkelijk te sturen. Begin eens met elke maand de meterstanden opschrijven en experimenteer om te kijken wat daar veel invloed op heeft. Maar besef ook dat het grootste deel van onze uitstoot niet ontstaat binnen ons huis maar door de productie van goederen die wij aankopen. Volgens mij moeten we weer terug naar een cultuur van genoeg. Vraag je eens af of het nodig is om elke dag vlees te eten. Of om elk jaar een mooie vliegreis te maken. Laat die kaki-vruchten, hoe mooi ze er ook uitzien, eens liggen en koop lekkere stoofpeertjes in de winter. Repareer een kapot kledingstuk in plaats van voor een paar euro iets nieuws te kopen zonder je af te vragen hoe dat in godsnaam voor die prijs geproduceerd kan worden en vanuit Bangladesh hier naartoe verscheept. McKay rekent uit dat 60 van de ca. 195 kilowatt uur die een gemiddelde Westerling per dag nodig heeft komt van het produceren en verschepen van onze spullen.

Het lijkt misschien een opoffering, maar ik heb dat zelf helemaal nooit zo ervaren. Vlees eten mis ik helemaal niet, maar zelfs als je niet zonder kunt: smaakt het niet lekkerder als je het bewaart voor speciale gelegenheden? Wat vakanties betreft: natuurlijk zijn er plekken op de wereld die ik ooit nog wel eens wil zien. Hier ga ik voor sparen en dan ga ik alles eruit halen wat er in zit. Maar de afgelopen 2 jaar heb ik ook ervaren dat ‘staycations’ of vakanties dichtbij huis ontzettend relaxt zijn: je hebt geen lijstje van bezienswaardigheden die je moet afvinken, je bent vrij om te doen waar je zin in hebt en ook korte afstand van huis is er zo ontzettend veel moois te ontdekken!

schwarzwald
Het prachtige Zwarte Woud waar ik dit jaar op vakantie was

Wat kan de overheid doen?
Bij dit soort grote transities kijkt men vaak (terecht) als eerste naar nationale overheden en supranationale instituties. Met belastingen, subsidies en regulering hebben die grote middelen in handen om gedrag te beïnvloeden. De Nederlandse overheid heeft deze taak serieus genomen en gaat ambitieuzer dan de in het Parijsakkoord gemaakte afspraken aan de slag. Toch passen hier ook een paar kanttekeningen.

De eerste is dat belastingen vaak werken als het zwaard van Damocles: ze gaan vaak ten onder aan hun eigen succes en teveel instrumentalisme heeft ongewenste bijwerkingen. Kijk maar naar het verstorende effect van de verschillende bijtellingen voor hybride auto’s op de automarkt. ‘De vervuiler betaalt’ is een mooi principe, maar als dit betekent dat rijke vervuilers hun schade af kunnen kopen en dat het arme vervuilers verder de armoede in duwt schiet je er weinig mee op. Daarnaast zal een effectieve belasting op vervuiling uiteindelijk zijn eigen grondslag uithollen en daarmee niet meer het primaire doel van een belasting vervullen: geld ophalen om publieke middelen van te betalen.

Een tweede kanttekening is dat er momenteel erg macro gedacht wordt. In Parijs zijn stevige afspraken gemaakt. Daarnaast heeft de regering besloten dat de gaskraan in Groningen dicht moet. Als er echter geen vertaalslag gemaakt wordt naar wat dit voor een gemiddeld gezin betekent, zijn we niet dichter bij huis. Bij gelijkblijvende consumptie zullen we de energie dan gewoon uit het buitenland importeren. Schotel mensen het eerlijke plaatje voor: wat gebeurt er als we niets doen? Iedereen wil een leefbare wereld voor zijn kinderen. Wat is er voor nodig om dat te halen? Kan een gemiddeld gezin nog 2 keer per week vlees eten en eens in de 5 jaar een verre vliegreis maken? Als we die cijfers helder hebben, wordt de gedragsverandering ook makkelijker te bewerkstelligen.

Een derde overweging is wel dat dit soort veranderingen zich vaak eerst langzaam, en dan ineens snel en onvoorspelbaar voltrekken. Het is voor overheden lastig om in te schatten welke kant de technologie opgaat en in het verleden zijn hier ook grove fouten in gemaakt, door bijvoorbeeld flink te subsidiëren om een kritische massa te bereiken voor een technologie, die enkele jaren later ingehaald bleek te zijn door iets beters. We kunnen dus moeilijk op de realiteit vooruit lopen. De markt kan dit doorgaans beter inschatten, maar is nog niet altijd bereid om zich in te zetten en risico te nemen op het vlak van sociaal ondernemerschap. Al komt dit wel steeds meer op gang.

Tenslotte is er voor de transitie een grote investering nodig. Economisch gezien betekent investeren vaak geld lenen voor hoge startkosten, die later terug zullen worden verdiend. Dit geldt in brede zin ook voor veel milieuvriendelijke hervormingen, zoals het isoleren van huizen, het aanleggen van infrastructuur voor elektrisch rijden, het verbeteren van het internationale treinennetwerk en ga zo maar door. Ik ben van mening dat de huidige kapitaalmarkt massaal aan het investeren is in projecten waarvan de negatieve externe effecten nog niet in de prijs doorgekomen zijn. Wanneer deze kennishiaat in de markt omslaat, zou het ook wel eens snel kunnen gaan met private investeringen in duurzame projecten. Tot die tijd is het echter een medeplichtigheid van de overheid om te bedenken hoe dit eerlijk en kosteneffectief gefinancierd kan worden.

Eerlijk is hier een lastig begrip, want hoe spreid je de lasten over huidige en toekomstige generaties? Paul Collier heeft hier een heel inzichtelijk boek over geschreven, waarin hij betoogt hoe de romantici die het probleem ‘tegen elke kosten’ willen aanpakken en de ‘struisvogels’ die liever hun kop in het zand steken nader tot elkaar moeten komen. De crux is in Collier’s ogen dat we toekomstige generaties niet precies dezelfde natuurlijke omgeving hoeven terug te geven als degene die wij nu hebben, maar wel een wereld met exact dezelfde verdiencapaciteit als hoe wij hem aantroffen. Dit zou bijvoorbeeld kunnen door de opbrengsten van het delven van fossiele brandstoffen in een fonds te stoppen waarmee investeringen in duurzame ontwikkeling worden gefinancierd. Dit model is in Noorwegen gehanteerd, en daarmee hebben zij een buffer van 1 biljoen USD opgebouwd om publieke voorzieningen als pensioenen mee te financieren.

Wat ga je morgen doen?

Zoals ik eerder al schreef, er is een hoop informatie en die lijkt soms onmogelijk te doorgronden. Daardoor krijgen we het gevoel dat we er niks aan kunnen doen en steken we liever als struisvogels onze hoofden in het zand of doen we aan gevoelsmatige gewetensbestrijding zoals de tv niet op standby zetten. Toch ben ik ook hoopvol, het momentum is aanwezig en we bezitten meer technologie en kennis dan ooit tevoren.

Vandaag is t-0 en morgen komt wat mij betreft het algemeen klimaatpardon. Schud dus je schuldgevoel van je af, maar lees je in en analyseer welke grote beetjes jij zelf kunt bijdragen. En bovenal: vertel je omgeving wat je hebt geleerd. Niet als moralistische betweter, maar omdat we allemaal hetzelfde doel nastreven. Kennis is macht, en als wij als samenleving eisen dat het over is met de race naar de bodem op het gebied van massaproductie en vervuiling, dan moeten producenten en overheden wel luisteren. En net zoals wij tot kortgeleden niet beter wisten dan dat spullen en eten uit de supermarkt kwamen en dat je je daar verder niet druk om hoefde te maken, zo zullen onze kinderen en kleinkinderen niet beter weten dan dat het normaal is om lokaal in te kopen, niet meer spullen te kopen dan je nodig hebt en jezelf zonder uitstoot voort te bewegen. {Geen tijd meer voor uitstelgedrag}

1 Comment

Filed under Ecologische aangelegenheden, Economische aangelegenheden, Gezondheid, Levensstijl, Natuur, Nederlandse teksten - Dutch writings, Nieuwsgebeurtenissen - Journaal, Politieke aangelegenheden, Sociale Aangelegenheden, Voelen en Welzijn, Wereld aangelegenheden

Hoe staat het met de mens zijn geweten

Waar staat de mens van vandaag?

Hoe kijkt de mens vandaag naar zijn omgeving?

Eindelijk zijn er jongeren opgestaan om de ouderen eens wakker te schudden. Lange tijd leek het alsof de jongeren vandaag enkel geïnteresseerd waren in hun vele gadgets en gefocust waren op het zich profileren op sociale media.

De ouderen, die in mei 1968 op de bres hadden gestaan, zagen met lede ogen aan hoe onze maatschappij gewetenloos was ontwikkeld naar een wereld waarbij eenieder op zichzelf focust. Men kon zich afvragen waar het geweten van de mens naartoe was gegaan. Want weinigen lijken of leken last te hebben van een geweten of van wat er allemaal mank loopt in dezer dagen.

Filosofiestudent Boris van Meurs, in De Klos, vindt dat het schone geweten een gevaar is,

omdat het zelf besmet is met de kwaal die het slechts bij anderen waarneemt: de overmoed, hubris. {Tegen het Schone Geweten}

Hij schrijft

Het schone geweten is een geweten dat zichzelf onbevlekt waant, dat zijn principes kent en in het vertrouwen berust deze te verwezenlijken. {Tegen het Schone Geweten}

Maakt dat in zijn ogen dat het geweten dus onbevlekt is 

in die zin dat het vertoonde gedrag geen spatten maakt op het vel waarop de morele principes in sierlijk schrift neergeschreven zijn

of waar men kan stellen dat

het gedrag in harmonie is met de principes?

Doorheen de eeuwen heen hebben heel wat mensen pogingen gedaan om de menselijke geest te ontrafelen en te zoeken naar bepaalde waarheden?  Graag wensten velen ook normen en waarden te definiëren. Die normen en waarden vast te stellen en ze over te dragen in gemeenschappen. Godsdienstgroepen en/of geestelijken namen daarbij een belangrijke plaats in, daar zij hun aandacht toespitsten op voor hen belangrijke normen en waarden.

Mensen zochten naar oplossingen om hun gemeenschappen leefbaar te maken. Ook zochten zij om hun eigendommen te vrijwaren maar ook om zichzelf te verrijken. Daarbij kon men wel de vraag stellen in welke mate dit mocht gebeuren ten koste van de ander. Was men daar bereid om zijn geheugen aan te spreken? Wenste men wel na te denken of het wel gepast was dat dier te gaan doden? Was men bereid om zich vragente stellen over de houding tegenover anderen?

Men kan stellen dat het schone geweten orde en transparantie wil maar is dat wel zo? Voorzeker heeft het geweten bij velen de zin om controle te hebben over het handelen, en vaak gaat de hersenpan ook nog zoeken naar mogelijkheden om controle te hebben over anderen. Hierdoor zijn we beland bij het discours over twee essentiële aspecten

  • a) het morele handelen, wat het praktisch-maken van de abstracte morele wet is en
  • b) deze morele wet zelf.

van Meurs stelt

Het onderscheid tussen deze aspecten is wezenlijk, omdat het illustreert dat het schone geweten enerzijds een individuele taak behelst, maar een taak die tegelijkertijd gerechtvaardigd wordt door en rechtvaardiging moet afleggen aan een universele morele wet. Het is het individu dat het schone geweten heeft, omdat hij zijn handelen smeedt naar de plichten en taken van een wet die groter is dan hijzelf. {Tegen het Schone Geweten}

Maar wie of wat kan er die “Wet” opstellen?

De wet kan van God komen, in de Redelijkheid stoelen, op common sense leunen of simpelweg in de onderbuik huizen: belangrijk is dat het individu tegelijkertijd in haar universaliteit als haar vanzelfsprekendheid gelooft. Het schone geweten staat twijfel toe over het hoe van de verwezenlijking van de morele wet, maar niet over haar bestaansrecht. {Tegen het Schone Geweten}

Kan de wet van de ene mens in evenredigheid even gerechtigd staan of evenwaardig zijn indien die wetten door mensen opgesteld oh zo verschillend kunnen zijn? Welke principes wil die mens opnemen om zijn of haar wetten te stellen? En in welke zin zouden zijn of haar wetten meer gerechtvaardigd zijn dan de wetten van de ander?

Grote vraag is

Welke wetten wil men hanteren?

Alsook

Vanuit welke principes wil men die wetten gaan opstellen of kiezen voor welke wetten?

Vreemd genoeg geeft van Meurs de indruk dat

principes niet wankelbaar zijn. {Tegen het Schone Geweten}

Maar is niet elk geweten zeer wankelbaar? Vertoond de maatschappij niet telkenmale hoe fragiel het geweten wel is?

Is het niet zo dat vele generaties zichzelf morele wetten hebben voorgeschreven, die wel zeer verschillend kunnen zijn? Hoe kijkt men bijvoorbeeld niet tegenaan de relaties tussen mensen onderling? In één generatie kon het misschien totaal okay zijn om meerdere vrouwen te hebben of om met dezelfde sekse diepe liefdesverhoudingen aan te gaan. In een andere generatie kon elke verhouding die buiten het beeld van man-vrouw als echtgenoot-echtgenote ging als taboe beschouwd worden. bij één volk kon iets heel normaal zijn terwijl een andere bevolking dat totaal onverantwoord of immoreel vond (vind).

Klaarblijkelijk wordt in vele gemeenschappen de geest van het morele geweten bepaald hoe de meerderheid er tegenaan ziet en bereid is om de ander hiervoor schouderklopjes te geven.

Men herkent de aanwezigheid van de geest van het schone geweten daar waar al te veel schouderklopjes worden uitgedeeld – aan zichzelf, aan anderen -, als er wordt weggelachen, als er gespot en gehoond wordt, zonder zichzelf te bespotten en honen, het is te herkennen aan een gebrek aan guitigheid, een overdaad aan plechtigheid en serieuze fronzen. {Tegen het Schone Geweten}

schrijft de filosoof.

Opvallend in deze wereld van “overcorrectie” of is het “super correctie” of “over correctheid” is dat men nu zich zodanig wil inspannen om al het mogelijk verkeerd opgevatte uit te sluiten. Dit maakt bijvoorbeeld dat men in musea bordjes met ellenlange beschrijvingen gaat aanplakken omdat korte makkelijke woordjes als “onjuist” of “racistisch” zouden aanzien worden (Kijk bijvoorbeeld naar het Afrika museum in Tervuren). In welke mate wil men daar soms niet het gewone denken of het geweten in een verdomhoekje sturen, met de bedenking dat elke mens wel verkeerd denkt of zelf niet kan differentiëren?

In onze huidige wereld van populisme valt het wel op dat er groeperingen zijn die maar al te graag veralgemenen of karikaturale uitvergrotingen willen naar voor brengen. In de wil om zó “zuiver” te zijn gaan velen niet meer nuchter denken en gaan ze over in overdreven eenrichtingsverkeer waarbij het logisch denken bijna wordt uitgesloten.
Ook zijn er mensen die van het ene uiterste in het andere vervallen, zoals van het overmatig vlees eten over gaan tot enkel groenten eten, maar dan elke vleeseter vies aankijken alsof zij moordenaars zijn, dat terwijl zij nooit eens denken aan mogelijk leed dat zij ook aan de planten zouden kunnen aandoen. Als vegetariër ben ik wel bewust van dat leed aan dat deel van de schepping, maar ben ik ook bewust van de voorzien die er is gemaakt om ons te voeden. Maar daarbij moet ik zoals elke vegetariër zou moeten doen er bewust van zijn dat wij voorzichtig moeten omspringen met alles wat er voor ons te eten valt en mogen wij niet toelaten dat er verspilling zou zijn of onnodig gekortwiekt zou worden.

Van Meurs is ook een vegetariër en zegt over die vegetariërs die zo hevig tekeer gaan tegen vleeseters

Begrijp mij niet verkeerd, ik ben een dierenvriend en vegetariër, maar om jezelf zo buiten de geschiedenis te plaatsen, om vanaf deze morele hoogte het woord van je eigen gelijk te doen donderden over aarde vind ik getuigen van een enorme naïviteit en blindheid voor de historie en contingentie van de eigen moraal. {Tegen het Schone Geweten}

Maar hij waarschuwt ook hen die lelijk kijken naar veganisten of vegetariërs die zoals zo velen ook gebruik maken van vliegtuigen om ergens in een ver exotisch land van de zon te gaan genieten of alles in het werk stellen om ergens ver van het leven te gaan genieten.

Het is een flauw trekje van het platte denken om de inconsistentie van vegetariërs en veganisten te willen aanwijzen (maar je eet wel vis? maar je vliegt wel? maar je gebruikt wel plastic?), toch is deze herinnering aan de ambiguïteit onderliggend aan het schone geweten van grote waarde als een tegengif voor diens universele streven. {Tegen het Schone Geweten}

Waar is dat schone geweten? Wat willen wij wel toelaten op de wereld waar wij willen leven?

Want wie het geweten schoon wil hebben, moet zich onttrekken aan het empirische, opgaan in het universele – maar de vraag is of zo’n haat voor het doorleefde leven niet werkelijk berust op zelfhaat, levensangst, vrees voor het vlees. Een ethiek van het leven kan nooit onbevlekt zijn. {Tegen het Schone Geweten}

Waar wil men met welke ethiek naartoe gaan? en wie wil ofmag bepalen wat ethisch verantwoord is en wat wel of niet mag of mag aanzien worden als moreel aanvaardbaar?

We beleven rumoerige dagen waarin veel van het gereedschap dat ons hielp de wereld te begrijpen plots bot blijkt te zijn. Niet langer voldoen onze concepten, en misschien ook onze ethiek niet, om recht te doen aan de vragen die afgelopen jaar voor ons Europeanen opwierp. {Voorbij tolerantie}

Velen lijken vandaag moeilijkheden te hebben met de normen en waarden, of laten duidelijk merken dat zij er lak aan hebben. Is dat een gevolg van de ontkerstening? Is het een teken aan de wand hoe de mens verder van de Schepper is afgedwaald? Voor velen is Allah een boeman geworden en behoort God tot de oorzaak van al de moeilijkheden die hier op aarde zijn. Zulke ‘gelovigen’ vergeten echter dat het juist onttrekken aan die godheid de oorzaak is van het ‘wild gaan’ van de mens.

Dat de mens gaan worstelen is met milieuvraagstukken of vluchtelingenvraagstukken heeft alles te maken met de verhouding van hem met de schepping. De mens van vandaag heeft zich overmatig op zichzelf gericht waarbij onderlinge solidariteit een vreemde gedachte is geworden of bij sommigen zelfs een vloekwoord. Voor anderen zijn de internationale betrekkingen wel belangrijk geworden maar dan weer ten koste van het menselijke en van respect naar het milieu.

Mijn hoofd mag wel tollen van de vragen die er in opkomen, maar ik geloof dat bij velen juist het probleem ontstaat doordat zij zich te weinig vragen stellen. De jonge filosoof denkt ook dat hert zo ver is gekomen dat wij gezamenlijk voor de moeilijke taak staan om een nieuwe vraaghorizon te ontdekken,

vanuit én voorbij aan het denken zoals dat ons bekend is. {Voorbij tolerantie}

Als men over het geweten spreekt kan men de houding van het wezen naar een ander wezen niet uitsluiten. Tolerantie is een onafscheidelijk element voor het gewetensvolle.

Derrida linkt het begrip van tolerantie aan het christelijke denken, waardoor het niet zo’n neutraal begrip blijkt te zijn als dat het zich voor doet. In het moderne denken, bijvoorbeeld bij Spinoza, vinden we een verdediging van tolerantie vaak juist als onderdeel van een geseculariseerde redelijkheid. Het begrip zou juist voorbij zijn aan het christelijke. Derrida ontkent dit, doordat hij het begrip linkt aan liefdadigheid, in de christelijke zin. Tolerantie is dan een analogie voor het geven van de rijken aan de armen, oftewel een symptoom van een vrij sterke paternalistische relatie. Het probleem is daardoor dat tolerantie een éénzijdige en daardoor ook voorwaardelijke relatie is. De meerderheid bepaalt wie ze tolereert en onder welke voorwaarden. Wie getolereerd wordt, heeft daardoor het gevoel niet gelijkwaardig aan de tolererende partij te zijn. De vraag is daarom voor Derrida of tolerantie niet eigenlijk verhulde discriminatie is, die in werkelijkheid gelijkwaardigheid tegenwerkt. {Voorbij tolerantie}

Wat beweegt de mens en hoe wil de mens staan tegenover de beweegredenen van de ander? In deze wereld die zo doorspekt is met haatgedachten en onverdraagzaamheid moeten diegenen die hun geweten zuiver willen houden op staan en laten zien waar er weer normen en warden kunnen gevonden worden die waard zijn om te leven. Vandaag vinden wij hij wat mensen die geen plaats willen voorzien voor hen die anders denken of zelfs anders spreken. Onverdraagzaamheid is zoals in vorige eeuwen ook wel meer dan eens gebeurde, ook nu weer enorm toegenomen. De ander is de ‘ongeliefde’ of ‘ongewenste’ geworden. Voor de ander willen velen geen plaats vrij houden.

Tegenover tolerantie plaats Derrida daarom zijn concept van onvoorwaardelijke gastvrijheid.

“Pure en onvoorwaardelijke gastvrijheid, gastvrijheid zelf, opent of is bij voorbaat open voor iemand die noch verwacht, noch uitgenodigd is, voor wie er dan ook aankomt als een absoluut onbekende bezoeker, als een nieuwe aankomst, niet identificeerbaar en onvoorzienbaar, kortom, een volledige ander.” (eigen vertaling uit Borradori, 2003, p. 17)

Gastvrijheid als onvoorwaardelijke openheid is voor Derrida het werkelijke ethische ideaal. In Derridas ethiek gaat het namelijk om de relatie met de Ander, die zichzelf volledig als Ander mag behouden. Dat wil zeggen, we zoeken geen gemeenschappelijke grond, maar respecteren elkaar juist daar waar we verschillen. Tolerantie zet stiekem de wet van de heersende meerderheid vooruit en ziet de acceptatie van iedere afwijking van deze wet als een liefdadigheid. {Voorbij tolerantie}

Maar hoe ver wil men gaan “in de liefde”?

Het is een liefde die overwint, een liefde waarin de ander gekend en omarmd wordt. Het is de liefde van de verliefde, die de afstand tot de ander ondragelijk vindt, die de ander de zijne wil maken. Het is het verlangen dat op zoek is naar consumptie van het andere, samensmelting in een roes van genot en nattigheid. Ze ligt hierin dichtbij de lust, die ook streeft naar de vernietiging van het andere als andere opdat het ’t zelfde genot kan worden. Misschien is het daarom niet verbazend dat de pop industrie met zo’n gemak haar dubbele boodschap van liefde en consumptieve erotiek uitstoot. {Het offer van de liefde}

Wil de huidige Europeaan ruimte maken voor onvoorwaardelijk gastvrijheid en zich inzetten om zodanig te gaan leven en eten dat er een natuurlijk evenwicht kan behouden worden in de natuur? Wil men zo ver gaan dat men het consumptiegedrag wil gaan aanpassen om meer evenwicht te krijgen? wil men over gaan naar een liefde die dus respectvol wil en kan zijn waarbij ook de ander anders te laten-zijn hoort? Hoe ver willen wij gaan om onze onze autonomiteit op te geven of ons aan te passen aan nieuwe toestanden? In hoeverre willen wij bepaalde toestanden laten evolueren en in welke mate willen wij reageren op heersende toestanden?

De gele hesjes brengen voor het ogenblik al weken een enorm spoor van vernieling, verontreiniging, destructie, en zorgen er zelfs voor dat de gemeenschap maar ook veel private burgers moeten opdraaien voor de kosten van de vernietiging die zij hebben aangebracht. Meermaals zagen wij ook plunderingen tijdens die betogingen, dat ons doet afvragen waar hun werkelijke beweegreden is en in welke mate zij de politieke verdrukking zien waarover zij spreken. Waar is het geweten van diegenen die tijdens de betoging huizen in brand steken waar mensen in wonen en waar men dan de angst kan zien van vrouw en kinderen die om hulp roepen terwijl de vlammen om hen heen likken?

Men kan gerust tegen de gang van zaken zijn. Men kan gerust tegen regeringen zijn en zijn grieven te kennen geven, maar daarbij mag men zijn boekje niet te buiten gaan en moet men kunnen zien dat het niet om een zuiver egoïsme en hebberigheid gat. Dat is wel wat wij meer en meer de indruk van krijgen.  Wel durven wij toegeven dat tussen die gemeende betogers ook hooligans zullen tussen zitten. Wellustelingen die niets liever doen dan ‘keet schoppen’. Zij kunnen zeker en vast geen toonbeeld zijn van het “geweten van deze maatschappij”. Maar het wordt wel tijd dat deze maatschappij duidelijk har ware gezicht zal gaan tonen en naar de buitenwereld duidelijk zal laten gaan zien hoe het met haar geweten gesteld is.

2 Comments

Filed under Activisme & Vredeswerk, Ecologische aangelegenheden, Economische aangelegenheden, Geestelijke aangelegenheden, Kennis en Wijsheid, Levensstijl, Misdaden & Wreedheden, Natuur, Nederlandse teksten - Dutch writings, Politieke aangelegenheden, Religieuze aangelegenheden, Sociale Aangelegenheden, Voelen en Welzijn, Wereld aangelegenheden

Niet zomaar een sinister spook van antisemitisme

Als wij rondom ons kijken in de pers, lijkt het bij sommige bladen alsof het Joodse Volk gebruikt wordt door staatslui om de gedachten af te wenden van zogenaamd “ernstiger zaken”.

Vooral in Frankrijk waar er al enige tijd hevig tumult is omtrent leefbaarheid en laksheid van de Franse regering om de mensen hun leven dragelijker te maken.

Men kan het er op na geven dat er heel wat koppige Fransen kunnen zijn. Ook al had de regering gedacht dat de oproep en de protestlust van de gele hesjes vlug zou uitdoven, kunnen wij nu al bijna vier maanden hun protesten op het Franse grondgebied de grondvesten zien daveren. Weekend na weekend slagen meerdere misnoegde Fransen in hun gele hesje Parijs tot een slagveld te maken.

Volgens “Fenixx” biedt de staat alles aan de politie: vreemde ongeïdentificeerde veiligheidstroepen, de Eurogendfor en deelsgewijs legertroepen om de mensen in toom te houden. Wij kunnen dan wel horen van massale arrestaties, honderden gewonden, enkele ernstige en enkele doden, maar toch zien wij geen schot in de zaak. Ook valt het op dat de mainstream media  slechts zeer sporadisch berichten over de gewonden en de doden en eigenlijk weinig moeite doen om het grotere probleem of de “oorzaak” van het probleem uit de voegen te lichten.

Volgens Rommel van Fenixx gaan ze nu in Frankrijk in de hoogste versnelling:

“tijdens het laatste Gele Hesjes-protest in het Parijse Montparnasse district gebeurde er een incident dat een nieuwe wending aan de hele agenda geeft. Een oudere joodse heer, de bekende filosoof Alain Finkielkraut, werd op straat beledigd. Een groep Gele Hesjes was onderweg toen Finkielkraut werd herkend. “Wij zijn het volk”, werd tegen hem geschreeuwd en “Rot op vuile zionistenduivel!”

Volgens Rommel sprong de pers onmiddellijk op deze kwestie, en steeg het sinistere spook van het antisemitisme plotseling overal op. De schrijver blijkt daarbij te vergeten dat al meer dan vijf jaar er in Frankrijk wel degelijk een groeiend antisemitisme waar te nemen valt.  Ook al mag de “donkere kant” van de Gele Hesjes “HET thema” zijn, kan men de rest van de gang van zaken niet negeren, alsook moet men sommige onderliggende ongenoegens ook durven boven te halen. Men zou beter ook eens dieper graven naar onderliggende oorzaken van ontevredenheid van de Franse, maar ook van de Belgische bevolking en er sterk over na denken om niet te vervallen in een vroeger zeer dat ook haar voedingsbodem vond in een gelijkaardige economische crisis, ook al is de huidige economische crisis helemaal niet zo erg of te vergelijken met de jaren 30 van vorige eeuw.

Voor Rommel komt de reactie op de roepende man naar Finkielkraut, die eerder wel zijn support aan de Gele Hesjes had gegeven, op een moment dat het gevestigde systeem geen raad weet hoe om te gaan met het fenomeen Gele Hesjes en zowel geen oplossing kan vinden noch kan toegeven.

Hij schrijft:

De veiligheidstroepen staan op de rand van uitputting, de EU nomenclatura vecht om te overleven: Want wanneer Frankrijk onder volksprotesten valt, valt de EU. Het incident met Finkielkraut komt voor de kaste van de EU-grandeurs als een geschenk uit de hemel.

Plotseling vernemen we van “Deutschlandfunk” via “Zeit”, “FAZ” tot “Spiegel” dat massaal antisemitische slogans op etalages van joodse winkels gekliederd zouden zijn, hakenkruis-graffiti en masse op joodse begraafplaatsen en op elke hoek aanvallen op Joden.

Alles in één nacht? Een gecoördineerde actie van de Gele Hesjes? Of is dit alles al maandenlang aan de orde van de dag en heeft de pers het discreet verborgen gehouden? Nauwelijks. Tenzij er natuurlijk nog niet over is gesproken, want dit antisemitisme is vooral afkomstig van moslimmigranten, die in Frankrijk even heilig zijn als in Duitsland. {De EU-omvolking-propaganda-pers is een enorme campagne gestart tegen het fenomeen van de Gele Hesjes: Antisemitisme}

Vanuit onze gemeenschap kunnen wij enkel vaststellen dat vele Joden tot nu toe niet veel in de openheid durfden komen betreft aanvallen tegen hen. Vanuit de gemeenschap is er ook een gevoelen om beter in de schaduw te blijven en niet te veel in het openbaar te brengen. Wij ook zitten met het dilemma van wat zullen wij of mogen wij publiceren. Twee weken geleden is zo de niet Joodse broeder Marcus Ampe uit Israël nog verzocht om bepaalde artikelen van zijn blog “Our World” weg te nemen wegens het in gevaar brengen van bepaalde mensen of groepen. Hierbij ging het wel meer omtrent gevaar voor Joden met interesse voor het geloof in de Messias en voor Christadelphians en dit hoofdzakelijk uitgaande van dreiging en aanvallen door fundamentalistische evangelischen.

Bij de Gele-hesjes kunnen er mensen van alle kanten gevonden worden,

een brede alliantie … van de mensen daar beneden tegen de mensen daarboven. Er was alles van links tot rechts, inclusief veel moslims uit de Franstalige landen van Noord-Afrika die naar Frankrijk emigreerden. Het antisemitisme van dit deel van de Franse samenleving is bekend en duidelijk. En dat de Gele Hesjes-beweging steeds meer steun krijgt van islamisten is bij iedereen in Frankrijk bekend. Er is zelfs sprake van een “toe-eigening” van de beweging door islamisten. Natuurlijk zijn er ook Franse rechtsradicalen, hooligans en racisten onder de Gele Hesjes, zoals in elk land. {De EU-omvolking-propaganda-pers is een enorme campagne gestart tegen het fenomeen van de Gele Hesjes: Antisemitisme}

Volgens Rommel moet de antisemietenknuppel nu de Gele Hesjes-beweging demoniseren en verdelen.

De opdracht aan de media om overal de luide trom te slaan om een Europees-wijde golf van distantiëring te veroorzaken en tweespalt te ontketenen binnen de Gele Hesjes wordt onmiddellijk opgepakt en uitgevoerd. Opnieuw maken de media zich tot de lakeien van de gevestigde orde. De beschuldiging van antisemitisme stroomt nu uit elke scheur en spleet. Men zou blind en doof moeten zijn om niet te herkennen wat hier wordt gespeeld. {De EU-omvolking-propaganda-pers is een enorme campagne gestart tegen het fenomeen van de Gele Hesjes: Antisemitisme}

Wij geven toe dat mensen het grote verschil moeten zien tussen antizionisme en antisemitisme, waarbij het ene niet het andere moet inhouden, maar waar het eerste een kritische houding voorstelt tegenover het agressieve, nationalistische beleid van overheersing en onderdrukking van de Palestijnen en in veel gevallen zelfs gaat over een seculiere groep en niet zozeer het geloofsmatige omhelst. Het is totaal verkeerd te denken dat diegenen die zich verzetten tegen bepaalde groepen zionisten ook het joodse volk als minderwaardig zouden beschouwen.

Men mag ook niet vergeten dat de heer Finkielkraut zelf meermaals de aandacht heeft getrokken met bedenkelijke opmerkingen en zelfs met  racistische uitlatingen tegen moslims.

rommel merkt op

Als u ooit een verzameling van zeer lasterlijke krantenkoppen wilt lezen van de links-tolerante-diverse pers tegen de heer Finkielkraut, waarin hij als racistisch, rechtsradicaal, misantroop en provocateur wordt bestempeld, is deze zeer interessante publicatie het lezen waard [Franstalig]. Het biedt overigens een zeer intelligent verslag van het Franse, linkse, divers islamofiele, globalistische medialandschap, dat tot nu toe zijn favoriete vijand in de heer Finkielkraut heeft gezien en zich in zijn beledigingen aan hem geenszins meer pietluttig gedraagt dan de Gele Hesjes in de video.

Een ongekende hypocrisie die je kaak doet bungelen op kniehoogte: Een zeer intelligent denkhoofd, maar niettemin een rechtse provocerende intellectueel die zich uitspreekt tegen moslimmigranten, die al jaren door de pers wordt aangevallen, wordt nu plotseling in heel Europa gestileerd als de kroongetuige van een vermeend antisemitisme van de Gele Hesjes – om de Gele Hesjes-beweging op doorzichtige wijze te belasteren en te verdelen. Dat is gewoon brutaal en schaamteloos. {De EU-omvolking-propaganda-pers is een enorme campagne gestart tegen het fenomeen van de Gele Hesjes: Antisemitisme}

Ook al mag die reactie op Finkielkraut door sommigen als gegrond gezien, mogen wij niet er naast kijken dat hiermee ook een ontwijking van twee gebeurtenissen wordt beoogd, namelijk de ware ontevredenheid van een grote groep Fransen die zich in het nauw gedreven voelen door economische redenen en een andere groep Fransen die zich ook in het nauw voelen gedreven maar dan omwille van vernedering wegens hun geloofsgroep en nijd voor hun positie en welslagen in de maatschappij

+

Lees verder ook:

 

4 Comments

Filed under Activisme & Vredeswerk, Economische aangelegenheden, Nederlandse teksten - Dutch writings, Nieuwsgebeurtenissen - Journaal, Politieke aangelegenheden, Sociale Aangelegenheden, Voelen en Welzijn, Wereld aangelegenheden

Eenvoud is niet eenvoudig

Het is makkelijk om kant en klaar eten te bestellen.
Het is makkelijk om bioscooptickets te kopen.
Het is makkelijk om kledij en speelgoed aan te schaffen.
Ons leven in een app.
Makkelijk, eenvoudig.
We winnen tijd.
Maar verliezen kwaliteit.
Eenvoud is de app even wegzwieren.
Samen koken met vrienden.
Tijd en aandacht geven aan onbekenden.
De lokale handelaar ondersteunen.
Wat je teveel hebt, doorgeven aan anderen.
Eenvoud is niet eenvoudig.
Maar wel warmer en dichterbij.

Leave a comment

Filed under Bezinningsteksten, Bond Zonder Naam, Economische aangelegenheden, Gezondheid, Levensstijl, Nederlandse teksten - Dutch writings, Sociale Aangelegenheden, Voelen en Welzijn