Tag Archives: Vreemdelingen

Gastvrijheid: een pijnlijke weg om anderen te verwelkomen

Met twee kerkgemeenschappen vragend aan hun gelovigen om aandacht te schenken aan werken van barmhartigheid willen wij het niet nalaten een boek over gastvrijheid voor te stellen.

De wereldwijde nettoimmigratiesaldi in april 2006

Robert Vosloo spreekt in zijn boek Engelen als gasten, over christelijke gastvrijheid.

**

Gastvrijheid is, zou men kunnen zeggen, de openheid voor andere mensen in hun anders-zijn, voor vreemden in hun vreemd-zijn. Dit anders-zijn van mensen trekt ons vaak aan. We worden gefascineerd door hun andere wijze van kleden, praten, en het andere soort voedsel dat zij eten. Het is juist vanwege dit anders-zijn van mensen waarom veel mensen zo graag reizen. Daardoor betreden we een andere wereld en zó verbreden we onze eigen kijk op het leven. De verscheidenheid van mensen, culturen en gebruiken maakt dat wij tegenwoordig graag spreken over de rijkdom van verscheidenheid. Dat is toch ruimer dan de levensopvatting die mensen tot een grijze, homogene massa reduceert. We moeten inderdaad de verscheidenheid ten opzichte van mensen en heel de schepping vieren en daar vreugde in vinden. Wij moeten de ‘gave van het anders-zijn’ op een goede manier opvatten.

Tutu met zijn dochter Mpho Andrea in Nederland, 2012

Desmond Tutu gebruikt vaak het beeld van Zuid-Afrika als een regenboognatie – een krachtige metafoor die iets weerspiegelt van de kleurenrijkdom die anders-zijn en verscheidenheid met zich mee kunnen brengen.

De ander als bedreiging
Het is echter ook zo dat ‘de ander’ ons niet alleen fascineert, maar ook angst inboezemt. De term ‘de ander’ wordt in het theoretische gesprek gebruikt als een soort verzamelwoord voor mensen die anders zijn, voor de ‘niet-zoals-ik’ of de ‘niet-zoals-wij’. ‘De ander’ (zoals de term ‘vreemdeling’) roept vaak ambivalente gevoelens bij ons op. Wij denken vaak intuïtief dat we voor vreemdelingen moeten oppassen, dat zij gevaarlijk kunnen zijn. Aan de ene kant trekt het anders-zijn van de vreemdeling ons aan, aan de andere kant is er het gevoel dat vreemdelingen dragers van onheil kunnen zijn. De dubbelheid in onze houding tegenover vreemdelingen is ons van oudsher bekend. In veel talen is zelfs een sterke overeenkomst tussen het woord voor vreemdeling en het woord voor vijand (bijv. het Latijnse woord hostis).

‘De ander’ fascineert ons niet alleen, maar boezemt ook angst in
We hebben het gevoel dat het in orde is als we ‘hen’ op vlooienmarkten zien en bij hun kraampjes kopen of in hun restaurants eten, want de ontmoeting vindt meestal in het voorbijgaan plaats en daarna keren we terug naar onze eigen woonplek. We hoeven niet verder met vreemdelingen om te gaan. Zo worden ‘de anderen’ gemakkelijk geromantiseerd – zolang zij zich aanpassen aan ons en onze wensen, willen wij hen accepteren, maar op het moment dat zij ‘nader’ komen veranderen onze gevoelens.
(…)
De ander die nabij is: een geschiedenis over broers
Dietrich Bonhoeffer (1939)

Dietrich Bonhoeffer (1939)

Als wij aan gastvrijheid jegens de vreemdeling denken, denken wij meestal aan hen die een andere taal spreken dan wij, of andere culturele gebruiken hebben. En gastvrijheid jegens de vreemdeling heeft zeker te maken met openheid jegens hem. De Duitse theoloog Dietrich Bonhoeffer herinnert ons er echter terecht aan dat degene die het dichtst bij ons staat en dezelfde taal met dezelfde accenten spreekt, soms voor ons de grootste vreemdeling is. Mensen in ons eigen huis (in het Duits: Heim) zijn vaak voor ons het grootste mysterie (Duits: Geheimnis). De oproep tot gastvrijheid heeft dus niet alleen te maken met de vreemdeling uit een andere cultuur, maar ook met oog hebben voor het anders-zijn van hen die dicht bij ons leven, die in onze ogen net zoals wij zijn.

Gastvrijheid vraagt ten diepste dat wij onszelf openstellen voor de ander en zijn anders-zijn; dat wij goed zullen zien dat openheid voor de ander niet betekent dat wij onze eigen identiteit prijsgeven, maar die juist verruimen. Dat dit niet zo gemakkelijk is leren we al uit een geschiedenis op de eerste bladzijden van de Bijbel, namelijk uit het verhaal van Kaïnh en Abel. Het is de moeite waard om stil te staan bij de geschiedenis uit Genesis 4. Abel was een veeboer en Kaïn een agrariër. Beiden hadden een offer aan de Heer gebracht. We lezen dat de Heer het offer van Abel aannam. Kaïn was daar woedend over. De Heer vroeg hem waarom hij kwaad was, en voegde er de waarschuwing aan toe dat hij goed moest doen en over het kwaad moest heersen. We lezen dat Kaïn Abel toch doodsloeg.

Gastvrijheid vraagt ten diepste dat wij onszelf openstellen voor de ander en zijn anders-zijn
Er zijn zeker veel manieren om deze geschiedenis te lezen. Sommige uitleggers wijzen erop dat Kaïn en Abel in veel opzichten gelijk waren. Ze hadden dezelfde ouders. Beiden hadden gerespecteerde beroepen in de toenmalige samenleving. Het gaat er in deze geschiedenis dus niet om dat de Heer veeboeren verkiest boven agrarische boeren. Kaïn en Abel hadden beiden passende offers aan de Heer gebracht. Bijbelkenners wijzen ons erop dat we iets van de gelijkheid tussen Kaïn en Abel kunnen zien als we naar de literaire structuur van het verhaal kijken. De volgorde van de namen worden afgewisseld: soms wordt Kaïn het eerst genoemd, en dan weer Abel. Toch was er volgens de tekst ook een belangrijk verschil tussen die twee broers. Wij zien dat aan hun namen. Bij de geboorte van Kaïn roept Eva uit: ‘Ik heb een man verkregen!’
Kaïns naam is dus een sterke naam. Het betekent zoiets als: ‘om te produceren’ of ‘om voort te brengen’. Abels naam daarentegen duidt op minderwaardigheid. Het betekent letterlijk zoiets als ‘zuchtje’. In de naamgeving van Abel ligt de suggestie dat hij bijna waardeloos was.
Wij weten niet precies hoe het komt dat de Heer het offer van Abel aannam. Mogelijk heeft het iets te maken met een refrein dat we door de hele Bijbel heen vinden: God reikt uit naar de geringsten, naar hen die door doelbewuste acties van mensen of de gang van de geschiedenis als waardeloos beschouwd worden. In het aanvaarden van het offer van Abel zit mogelijk iets van God die de dingen rechtzet. In het aanvaarden van het offer zien wij dat God omziet naar de geringen, naar de schijnbaar waardeloze ‘zuchtjes’.
Het is van belang om te letten op Kaïns reactie. Hij laat zich duidelijk niet gezeggen dat God Abel aan hem gelijk stelt door diens offer te aanvaarden. Een deel van zijn identiteit ligt daarin dat hij de belangrijkste is. In zijn boek Exclusion and Embrace merkt de theoloog Miroslav Volf op dat Kaïns identiteit diep gestempeld wordt door het feit dat hij een ‘niet-Abel’ is, dus doordat hij zichzelf belangrijker acht dan Abel. Abel is een bedreiging voor het zelfverstaan van Kaïn. Daarom meent Kaïn dat hij alleen kan zijn wie hij is door Abel uit te sluiten. In het verhaal zien we hoe de strategie van uitsluiting tot geweld, tot moord leidt.

ls onze identiteit bedreigd wordt, bouwen we gemakkelijk muren
Aan het verhaal van Kaïn en Abel wordt hier gerefereerd, omdat het iets van de crisis weerspiegelt die wij in ons samenleven met anderen beleven. Als anderen onze identiteit of ons zelfverstaan bedreigen, beleven wij dat vaak als pijnlijk en ondraaglijk. Vervolgens kiezen we gemakkelijk de weg van uitsluiting, vernedering of zelfs geweld. We kunnen de geschiedenis van de vorige eeuw lezen als een voorbeeld waarbinnen op zodanige manier aan de eigen identiteit vastgehouden is dat anderen (die niet zo zijn als ‘wij’) zijn buitengesloten en uiteindelijk ook uitgeschakeld. We kunnen in dat verband denken aan de talloze onderdrukkende stelsels en nationalistische ideologieën die in de 20e eeuw zo veel onbeschrijflijke ellende, pijn en mensenvernietiging gebracht hebben.
Iets van die logica bedreigt ook onze levensbeschouwing. Als onze identiteit bedreigd wordt, bouwen we gemakkelijk muren. Vaak gaat de ‘bescherming’ van identiteit gepaard met demonisering en uiteindelijk vernietiging van mensen (en dingen) die anders zijn. En in dat proces vernietigen wij misschien ook wat we willen beschermen. Of zoals Bruce Springsteen op de titelsong van zijn cd Devils and Dust zingt:
I’m just trying to survive!
What if what you do to survive
kills the things you love?
Fear’s powerful thing
it can turn your heart black…
It’ll take your God-filled soul
and fill it with devils and dust.
Terzijde: nauwkeurige lezing van het verhaal van Kaïn en Abel binnen de Verwelkoming betekent dat we de pijnlijke weg willen gaan om tijd en plaats te moeten leren maken voor de andercontext van Genesis 2-4 onthult ook hoe de aarde (adama in het Hebreeuws) onder de broedermoord lijdt. In een interessant artikel ‘Fratricide and Ecocide: Rereading Genesis 2-4’ beklemtoont Brigitte Kahl het feit dat de moord in het veld plaatsvindt. Het veld, zo lezen we in Genesis 2:5, is de plaats waar bomen en planten moeten groeien. Daarvoor is water nodig. Maar in Genesis 4 lezen we dat de aarde geen water krijgt, maar bloed: ‘Het bloed van jouw broer schreeuwt uit de aarde naar Mij. Vervloekt ben je nu, ga weg van deze plek, waar de aarde gretig het bloed van jouw broer uit jouw hand heeft opgeslurpt’ (10b-11). Kahl zegt over de aarde:
Zij opent haar mond om bloed te ontvangen, dat is dood, in plaats van het levenbrengend zaad uit Kaïns handen.
Van ploegscharen worden dus zwaarden gemaakt, in plaats van andersom.
Is er een alternatief voor de reactie van Kaïn? Kunnen we zó over onszelf, over onze identiteit nadenken, dat die niet de ander uitsluit en uitschakelt, en de schepping niet laat lijden? Met deze vragen moeten we eerlijk omgaan. Een levenshouding van gastvrijheid geeft wel een richting die als alternatief kan dienen voor de logica van uitsluiting. Dat betekent dat we de ander niet als een bedreiging zien, maar als een geschenk om te verwelkomen. Deze verwelkoming betekent dan ook dat we de pijnlijke weg willen gaan om tijd en plaats te moeten leren maken voor de ander.

+

Voorgaande

Het gevaar om niets te doen tegen de oorzaak en de kwaal

Jaarthema voor Gereformeerde kerk in Nederland ”Vreemdelingschap en hoop”

Voor Katholieken ook een jaarthema rond barmhartigheid

++

Aanvullend

De Falende mens #1 Voor en na zondvloed

+++

Artikelen over buitenlanders of vreemdelingen en gastvrijheid

  1. Buitenlander-plus
  2. Tering buitenlander
  3. De nepbuitenlander
  4. njederlands
  5. Vluchtelingen, medemensen in nood: welkom!
  6. Passie voor Gastvrijheid
  7. Zweden, het gemankeerde paradijs… deel 4
  8. Dé TIP voor een grieploze herfst!

+++

3 Comments

Filed under Levensstijl, Nederlandse teksten - Dutch writings, Religieuze aangelegenheden, Sociale Aangelegenheden, Voelen en Welzijn

Het gevaar om niets te doen tegen de oorzaak en de kwaal

Al veel te lang hebben bepaalde groepen zich stil gehouden. Aan één kant de politici aan de ander kant de geloofsgroepen die zich volgeling van de profeet Mohammed noemen. Die Mohammedanen hebben stilzwijgend toegezien hoe bepaalde groepen in het Midden Oosten en in Afrika hun godsdienst in een kwaad daglicht stelden.

Adam Benjamin schrijft de Nederlandse regering hierover aan op in een Open brief aan het Kabinet en leidinggevend Nederland.

Hij kaart terecht het stilzwijgen van de regering aan omtrent vroegere aanslagen in de eigen contreien tegen Moslims en vraagt zich af waar  minister Ascher was om keiharde actie tegen discriminatie en uitsluiting op de arbeidsmarkt aan te kondigen?

Eveneens stelt hij vragen bij discriminatie en racial profiling bij de politie waar minister der Steur stil bleef of waar minister Hennis het leger en de marechaussee niet aanpakte.

Ook mogen wij de Nederlandse, Belgische en Franse regering niet vergeten die het nalieten om zich te roeren met de ongelijkheden die plaatsvonden in het Midden Oosten.

Waar was minister Koenders om keiharde actie tegen het racistische apartheidsregime in Israël aan te kondigen?

Alsook kan men vragen stellen bij de houding van onze regeringen bij een niet op gang gerakende afbouw van actieve oorlogsvoering.

Waar was minister Blok om keiharde actie tegen ghettovorming en afzondering aan te kondigen?

stelt Adam Benjamin. Tevens ons herinnerend dat zulk een gettovorming zich in meerdere Nederlandse, Belgische en Franse steden zich heeft voorgedaan doordat die mensen van vreemde origine geweigerd werden door de autochtone bevolking. Zelfs de kinderen van de allochtonen bleven aanschouwd worden als vreemdelingen, namelijk als Marokanen of Turken. Juist door die ontwijking van die mensen kon radicalisering in die groepen zich voordoen. Want zij konden zich nergens thuis voelen en nu was ar e een organisatie gekomen die hen wilde erkennen voor wat zij waren en zich bereid stelde om hen op te nemen als gelijke broeders en zusters.

Terecht mag dan ook de vraag gesteld worden waar Hans de Boer was om keiharde actie tegen de uitsluiting van Nederlanders uit minderheidsgroeperingen aan te kondigen?

U was allen stil. Niet slechts een minuut. Meer dan een week inmiddels.

Na de aanslagen in Parijs (ik sla die van Beiroet een dag eerder gemakshalve even over) is er behoorlijk wat discussie ontstaan. Roomblanke Nederlanders riepen op facebook op om moslims te vermoorden en twitter liep over van Wilders citerende bezorgdeburgers, die hun Korankennis uit Fitna gebruiken om te bewijzen dat iedere moslim een terrorist is. Discussie was niet altijd voldoende een uitlaatklep, getuige de vele foto’s op Facebook en Instagram van doodsverwensingen aan het adres van moslims die op lokale muren waren gekalkt door minder kunstzinnige landgenoten. Andere vormen van vernieling naar aanleiding van de aanslagen waren bekladding of verbranding van diverse moskeeën. {Open brief aan het Kabinet en leidinggevend Nederland}

Natuurlijk konden na de aanslagen van Parijs in januari en nu midden november de ministers, staatssecretarissen, directeuren en managers, zich niet meer stil houden alhoewel zij toch nog steeds onvoldoende krachtdadig optraden tegen diegenen die onze maatschappij trachten te destabiliseren door alle Moslims over één kam te scheren

The citizen masters (maire) of Amsterdam (Job ...

Burgemeesters van Amsterdam (Job Cohen links) en Rotterdam (Ahmed Aboutaleb rechts). (Foto credit: Wikipedia)

Toegegeven, premier Rutte liet in enkele interviews wel horen dat het oorlog is, dat deze aanslag een aanslag op onze democratie en onze wijze van leven was, maar dat werd al snel overschreeuwd door Ahmed Aboutaleb die om in gesprek te kunnen blijven met Leefbaar Rotterdam steeds rechtsere taal begint uit te slaan. Veel verder dan veroordelen van het gebeurde en betuigen van medeleven en organiseren van minuten stilte bent u allen niet gekomen. Dat is triest! Ons land, onze samenleving, geleid door personen die zwijgen als Wilders op Twitter zijn gelijk opeist, om sluiting van de grenzen roept en en passent vluchtelingen, moslims en terroristen over dezelfde kam scheert. {Open brief aan het Kabinet en leidinggevend Nederland}

Men zou verwacht hebben dat na de radicaal islamitische aanslagen in Parijs de Europese Unie de strijd tegen het terrorisme werkelijk zou opvoeren, zoals ze beloofd hadden. Maar al snel na de storm kwam weer de stilte en werd nogmaals de soep niet zo gegeten als ze heet was.

De strengere controles aan Europese grenzen om terroristen te onderscheppen bleken met de recente aanvallen precies een maat voor niets geweest te zijn. Er werd de schijn gegeven radicalisering van moslims te willen tegen te houden en te kunnen verminderen. Wel zag men dat men meer angst begon in te boezemen voor diegenen die wensten terug te keren van het Syrisch oorlogsgeweld.

Aan de wantoestanden van de vluchtelingen en aan het stopzetten van de reden om te gaan vluchten werd omzeggens niets gedaan. Het wapentransport, de mensenhandel (illegalen) en drugs en waardegoederen konden lekker gezellig bepaalde groepen veel geld opbrengen terwijl dezen niets inzaten met de penibele omstandigheden waarin bepaalde mensen geraakten of zelfs het leven gaven.

De EU buitengrenzen zo lek als een mandje gaf duidelijk te kennen dat er hier met visnetten werd gevist met enorme grote gaten en dat de mafiabazen niet te veel zorgen moesten maken hun goed renderend zaakje te moeten verliezen. Al de wapenfabrieken in Europa konden er ook op rekenen dat zij verder hun goederen konden leveren aan partijen die tegenover elkaar stonden. “Zo lang zij elkaar daar maar uitmoorden” moeten ze hier maar denken, kan het geen kwaad.

Alsmaar liet men een grote groep anderen bang maken voor een ‘Groot Gevaar’ dat op Europa zou afkomen. Vroeger kon men het Communistische gevaar voorschotelen, daarna het Gele Gevaar, maar nu had men nog iets beters gevonden in het Moslim Gevaar. Ook al is een heel part van de bevolking helemaal niet meer gelovig wil men ze met die angst voor een overheersend geloof toch nog bang maken.

Dat jihad eigenlijk iets sacraal is en niet bepaald een grijpbaar geweld omvat maar gaat over spirituele inspanningen voor de Allerhoogste, Allah, de Elohim Hashem Jehovah, worden zoals men de mensen bang maakte in de jaren 60 van vorige eeuw voor die Jehovah wordt nu die Allah Zijn volk als gevaar aanzien.

De slechte co-notatie die er gekomen is, is een gevolg van fundamentalistische groeperingen die zich eerst tegen Joden verzetten maar dan algemeen te keer gingen tegen diegenen die zij ongelovig beschouwen. Die fundamentalisten hebben het zelfs zo ver gedreven dat zij de wereld willen doen geloven dat zij als verkozenen van Allah, het recht en de plicht hebben om een Islamitische Staat te vormen.

De heimatlozen van hier kunnen in het aanbod van een eigen staat wel iets zien en zijn zo een makkelijke prooi voor ‘het goede doel’.

Een Rotterdammer in Calabrië schrijft:

Jonge gelovigen, en zeker jong bekeerde gelovigen of hen die het geloof van hun ouders herontdekken, lopen vrij eenvoudig het risico om te radicaliseren. Mijn oude geschiedenisleraar zei het al: bekeerlingen zijn altijd vurig. De priesteropleidingen van de katholieke kerk kennen het fenomeen en weten hoe ze ermee om moeten gaan omdat ze de religieuze manier van denken door en door kennen. Hulp aan radicaliserende gelovigen moet dan ook in de eerste plaats uit de geloofsgemeenschap komen. {Islamofobie is contraproduktief}

Zij die steeds verwijten krijgen dat zij niet deugen en dat zij moeten oprotten, worden als wilde beesten in een hoek geduwd en dan staat men verwonderd te kijken als deze agressief uit die hoek komen. Velen van hen worden in het geboorteland van hun ouders als vreemdelingen aanzien, maar hier ook. Hier zijn zij geboren en zouden hun eigen land moeten kunnen vinden. Maar dat wordt hen niet gegund. En nu is er die groep die alsmaar groter en sterker lijkt te worden die hen een land van melk en honing wil aanbieden waar mensen volgens de juiste waarden en normen zouden leven.

Van de politici krijgen die jongeren die op zoek zijn naar hun eigenheid en erkenning nauwelijks iets te horen, zodat bij hen het beeld kan ontstaan dat heel de natie tegen hen is.

Net als die juf op de basisschool die hem ingeprent heeft dat het toch niets met hem wordt. Net als die mentor op de middelbare school die hem heeft ingeprent dat zijn soort niet deugt. Net als Wilders die zegt dat voor hem een uitkering of de misdaad de enige vooruitzichten zijn. Alom aanwezige koude uitsluiting. Men moet Mohammed niet. {Open brief aan het Kabinet en leidinggevend Nederland}

Ondertussen blijvend media maar al te graag de Moslims in een slecht dag licht stellen en focussen zich ook op die jongeren die als een last voor onze samenleving onze voorsteden onveilig zouden maken. De negatieve spiraal raast maar door.

Dagelijks horen we het NOS journaal melden wat (zelfbenoemde) moslims nu weer hebben uitgevreten. Horen we RTL nieuws vragen hoe te voorkomen is dat terroristen in de vluchtelingenstroom Europa binnenkomen. Dagelijks horen we nieuwe generalisaties over moslims, terroristen, moordenaars en vluchtelingen. En u allen, u bent stil. Martin Luther King zei ooit:
’uiteindelijk zullen wij niet de woorden van onze vijanden herinneren, maar de stilte van onze vrienden.’
En uw stilte is oorverdovend. {Open brief aan het Kabinet en leidinggevend Nederland}

Zal men pas iets gaan doen als het kalf half verdronken is?

Adam Benjamin besluit

Wanneer gaat u nu eens iets doen? Of gaan we gewoon door met oorlogshandelingen, privacy inperkingen, ondersteuning van fascistische apartheid in het Midden Oosten en wegkijken bij discriminatie en onrecht? Er is werk aan de winkel! Deze periode zal waarschijnlijk als de 3e wereldoorlog in de geschiedenisboeken verschijnen. Het is van u afhankelijk hoe lang deze periode gaat duren!

Hopelijk vindt u het niet erg dat ik deze brief niet met mijn eigen naam onderteken. Ik wil mijn mailbox en mijn gemoedsrust de bedreigingen en scheldkannonades besparen. Vrijheid van meningsuiting is in Nederland gedevalueerd tot een grondrecht dat alleen aan de witte man is voorbehouden en helaas blijkt fatsoen tegelijk met Pim Fortuin vermoord te zijn… {Open brief aan het Kabinet en leidinggevend Nederland}

+

Voorgaand

Waarom doen we niets aan de oorzaak?

Echte vooruitgang laat niemand achter

Dit kan gewoon echt niet meer

Fatsoensnormen Online

Onder­scheid maken – een repliek op Ayaan Hirsi Ali

++

Lees ook

  1. Motie over Godsdienstvrijheid
  2. Noodzaak om geweld tegen moslims ook in kaart te brengen
  3. Pakistaanse schoolhandboeken voeden op tot Discriminatie
  4. Nieuwkomers, nieuwelingen, immigranten, allochtonen en import

+++

Verder aanvullend om te lezen

  1. Brussel ‘belooft’ de buitengrenzen beter te controleren… En ze willen ‘registreren’ (alweer datzelfde woord).
  2. Islamofobie is contraproduktief
  3. Valt de radicalisering van Israël nog te stoppen?
  4. Presentatie “Extremisme in het Midden Oosten”
  5. Islam eng of niet?
  6. Leugens (FB column voorjaar 2015)
  7. VS en EU graven eigen graf
  8. Irak en ISIS: houdt Obama stand?
  9. Er komen weer banen bij en ik weet waar !

+++

14 Comments

Filed under Activisme & Vredeswerk, Levensstijl, Misdaden & Wreedheden, Nederlandse teksten - Dutch writings, Religieuze aangelegenheden, Sociale Aangelegenheden, Voelen en Welzijn, Wereld aangelegenheden