Tag Archives: UNHCR

De ellendigste tendens van 2020

December 2019 bracht een eerste tijding van een soort virus dat in een marktplaats zou opgetreden zijn. Volgens China dat dit nieuws liefst niet kenbaar had gemaakt was dat vreemde nog ongekende virus dat in december 2019 in de stad Wuhan was uitgebroken, het coronavirus, van mens op mens overdraagbaar. De dokter die voor dat nieuwe dodelijke virus had gewaarschuwd was eerder wegens zijn slechte nieuwsvoering opgesloten in de gevangenis. Maar door de snelle verspreiding van het virus dat ook na het Chinese nieuwjaar buiten China werd gebracht, kon men de feiten niet meer stil houden. In Wuhan waar  zo’n elf miljoen mensen wonen werd de hoogste besmettingsgraad waargenomen in China en moesten de mensen zelfs 76 dagen lang in een harde lockdown, waarbij mensen helemaal niet naar buiten mochten. (Dus heel wat anders dan hier, waar meerderen steen en been kloegen.)

De nieuwsuitzending doorheen het jaar brachten ons allerlei corona weetjes. Uren radio en tévé geweld gingen aan dat coronavirus verloren. Soms leek het wel of er niets anders in de wereld gebeurde. Natuurlijk mocht Donald Trump op het palmares niet ontbreken. Met zijn bagatellisering van de “Chinese ziekte” en andere absurde uitlatingen mocht hij ook wel ons televisiescherm bijna dagelijks bezoedelen. Hierbij deed hij ons wel meermaals de ‘zure’ lach op anders ernstige gezichten brengen.

Naar het jaar 2020 dichter bij haar einde kwam doken wel wat meer positieve berichten op om die onverwachte pandemie klein te krijgen. Overall in de wereld waren dokters en verplegend personeel druk in de weer geweest om mensen er bovenop te helpen. Toch kwamen over geheel de wereld heel wat mensen te overlijden. 19.581 Belgen en 11.529 Nederlanders verloren het leven, wat niets lijkt te zijn tegenover de 346 000 doden die de Verenigde Staten moest optekenen, waarvan er honderd duizenden konden vermeden worden indien de president de nodige maatregelen had getroffen. In Nederland was de bevolking in 2019 nog gegroeid met 132.000 mensen, tot 17,4 miljoen inwoners, aldus het CBS. De sterkste groei sinds 1975, maar nu leek een uitdunningsslag begonnen te zijn.

Heel wat mensen in de rijkere landen vonden dat hun vrijheden werden beperkt en dat ze het oh zo moeilijk hadden dat ze het niet meer aan konden. Wat zij zeker niet zagen of niet in hun geest op riepen was datgene wat heel wat minder in het nieuws kwam maar daarom niet minder ernstig was.

De ellendigste tendens van 2020, waarvoor ook 2021 geen vaccin belooft, is namelijk die van vluchtelingenkampen en -stromen, en harde politieke dijken en dammen.2020 bracht geen einde aan de vluchtelingencrisis waarmee Europa al enkele jaren zit mee te kampen. Ook al mocht de pers er minder over gesproken hebben mochten wij dit afgelopen jaar  een recordaantal van bijna tachtig miljoen medemen-sen op de vlucht aantreffen. Ruim de helft van hen is ontheemd in eigen land, dertig miljoen hebben een erkende vluchtelingenstatus, ruim vier miljoen zijn in afwachting van hun asielaanvraag. Veruit de grootste massa’s vluchtelingen worden – geheel conform een populair politiek devies – ‘opgevangen in de regio’. In Turkije (uit Syrië), Colombia (uit Venezuela), Pakistan (uit Afghanistan) en Uganda (uit Zuid-Sudan, Congo en Somalië). Op een strookje als Libanon wonen naar schatting 1,5 miljoen vluchtelingen naast 4,5 miljoen Libanezen – en dan gebeurt juist dáár een ramp van nucleaire omvang, waarna de regering aftrad.

Erg genoeg waren er asielzoekers die ten einde raad hun tenten in brand staken, in de hoop beter onderdak te krijgen. Dit bracht hen echter in nog grotere ellende, onder de blote hemel in nachten die alsmaar kouder en natter werden. De komst van het coronavirus maakte de toestand nog nijpender, daar de gewone bevolking rond de kampen die mensen als een mogelijkedreiging begonnen te zien en hen afhield om verder hulp te bieden. De Verenigde Naties bleef vragen om extra noodhulp ter waarde van 500 mil-joen euro voor huisvesting, voedsel en gezondheidszorg. De extra belasting aftrek die door de Belgische regering werd beloofd voor giften aan goede doelen zal hopelijk toch ook iets extra hebben mogen bijdragen. De cijfers zijn hiervan nog niet gekend. Wel is geweten dat veel donoren toch nog aarzelden, want bij vorige acties bleek dikwijls het geld en goederen niet toe te komen waar het hoorde aan te komen. Omtrent Syrië was men ook bang dat het geld en de goederen in handen zou vallen van jihadistische strijdgroeperingen. Die bleven nog lange tijd doorvechten, omdat Idlib de laatste provincie was die nog niet in handen van Assad was en nog een goed toevluchtsoord leek.

De corona-epidemie beheerste zodanig het nieuws in 2020, en zeker in april, toen het virus zich wereldwijd uitbreidde en dagelijks duizenden levens eiste. Nieuws dat anders de voorpagina’s zou hebben bepaald, werd helemaal naar de marge geduwd. Waar dat sinds 2014 een burgeroorlog heerst, die aan meer dan 112.000 mensen het leven heeft gekost, kwam nog uitzonderlijk één Vlaamse reporter ons toch nog wat schrijnend nieuws brengen.

Over Jemen, bijvoorbeeld, wordt weinig meer vernomen. In het land, in het zuidwesten van het Arabische schiereiland, woedt de strijd vooral tussen de rege-ring en de Houthi-rebellen maar voort. Door bemoeienis van Saudi-Arabië, dat de soennitische regering steunt, en Iran, dat de Houthi’s steunt, bleef het conflict daar maar meer mensen verarmen en kampen met voedsel tekort maar ook met een tekort aan medische zorgen. Na vijf jaar oorlog is de helft van alle ziekenhuizen en klinieken verwoest. Er is gebrek aan voedsel, medicijnen en kleren. Miljoenen mensen dreigen te verhongeren.

Ook al mocht het positief lijken dat ISIS of Daesh zware tegenslagen had opgelopen in het Midden Oosten, konden zij ondertussen in Afrika nieuwe uitvalsbases oprichten. Dit deden zij door samenwerking met terroristengroeperingen als Al-Shabaab en Boko Haram. Aanslagen in Nigeria, Mozambique, Congo, Kenia en Somalië, kwamen eigenlijk onvoldoende aan bod in de Westerse media. Algerije en Ethiopië kwamen iets meer in de kijker doordat zuid Europa weer een toename van vluchtelingen te verwerken kreeg uit die streken.

Volgens de cijfers van de UNHCR zijn zestig miljoen vluchtelingen langdurig op de vlucht. De kans dat vluchtelingen naar hun land van herkomst terugkeren, neemt al jaren af. In de jaren negentig keerden nog anderhalf miljoen mensen terug, de laatste tien jaar is dat gedaald tot 385.000. Meer dan zestig miljoen vluchtelingen verblijven in landen of gebieden waar voedselschaarste en ondervoeding heersen, en waar de gevolgen van klimaat- en natuurrampen zich laten gelden. Een aanzienlijk deel van de tachtig miljoen vluchtelingen is nog kind: naar schatting zijn dat er tussen de 30 en 34 miljoen.

Leave a comment

Filed under Geschiedenis, Nederlandse teksten - Dutch writings, Nieuwsgebeurtenissen - Journaal, Politieke aangelegenheden, Sociale Aangelegenheden, Wereld aangelegenheden

UNHCR recommends measures for strengthening security and refugee protection

Flag of United Nations Refugee AgencyUNHCR spokesperson Adrian Edwards to whom quoted text may be attributed on 18 December 2015, at the Palais des Nations in Geneva released guidance aimed at helping States deal with security concerns while maintaining vital standards of refugee protection.

2015 was a horrible year for millions of people who had to leave their own habitat, trying to find places where they could find some peace. The number of forcibly displaced people worldwide will far surpass a record 60 million this year.

With almost a million people having crossed the Mediterranean as refugees and migrants so far this year, and conflicts in Syria and elsewhere continuing to generate staggering levels of human suffering, 2015 is likely to exceed all previous records for global forced displacement, the UN Refugee Agency warned in a new report today.

The global refugee total, which a year ago was 19.5 million, had as of mid-2015 passed the 20 million threshold (20.2 million) for the first time since 1992. Asylum applications meanwhile were up 78 per cent (993,600) over the same period in 2014. And the numbers of internally displaced people jumped by around 2 million to an estimated 34 million.

The report by the United Nations refugee agency says one in every 122 humans today is someone who has been forced to flee their homes.

It notes that the figure includes 20.2 million refugees, the highest total since 1992.

The report says the numbers were mainly driven by the Syrian war, conflict in Ukraine and other protracted conflicts.

Persian Gulf states, which were not a party to the 1951 treaty, have not accepted refugees despite sharing a common language and geographic proximity in the Arabian Peninsula. Lebanon meanwhile hosts more refugees compared to its population size than any other country, with 209 refugees per 1000 inhabitants. And Ethiopia pays most in relation to the size of its economy with 469 refugees for every dollar of GDP (per capita, at PPP). Overall, the lion’s share of the global responsibility for hosting refugees continues to be carried by countries immediately bordering zones of conflict, many of them in the developing world. The United States (and Canada) has limited Syrian refugees to about 1500 since that country’s war broke out in 2011. However, the United States has provided more than $4 billion in humanitarian aid and almost one-third of the more than $574 million provided for the refugees. Reshaping the Middle East Exact numbers on population shifts are difficult to determine because of the chaos in both Syria and Iraq. While some four million Syrians have fled the country, another 6 to 7 million have been internally displaced.

“Forced displacement is now profoundly affecting our times. It touches the lives of millions of our fellow human beings both those forced to flee and those who provide them with shelter and protection,”

High Commissioner for Refugees António Guterres said.

“Never has there been a greater need for tolerance, compassion and solidarity with people who have lost everything,”

he added.

Nearly 2.5 million asylum seekers have requests pending, with Germany, Russia and the United States receiving the highest numbers of the nearly one million new claims lodged in the first half of the year.

Currently, with growing polarization of political debate concerning refugees in some countries, the concern is that asylum-seekers and refugees could be victimized, and refugee protection which has saved the lives of millions of people since World War Two could be endangered.

Two important points to bear in mind here are that refugees are themselves fleeing persecution and violence, often including terrorist acts; and that the 1951 Refugee Convention explicitly excludes people who are combatants or who have committed serious crimes.

For us it is very difficult to know if between the refugees are also fighters or infiltrators. Lots of people are afraid that Muslim fundamentalists may also enter our regions that way. But this would be most likely. The conditions how the refugees enter our regions is so bad that the Muslim fundamentalists can use much better and more safely way to enter our countries.

With border controls, UNHCR understands the need of States to identify security concerns at the point of entry, for example through increased checks, including the use of biometrics such as fingerprints and iris scans. Its recommendations include practical guidance on ensuring that these and other measures are carried out properly and proportionately and subject to judicial control, and avoiding discrimination, for example based on nationality, race, ethnicity, or religion. Applications for asylum must be looked at individually.

With cases involving the exclusion of people for serious criminal or terrorist acts, the paper of the UNHCR recommends that a factual and legal assessment be done, if needed, by specialized exclusion units. Guidance is provided on this and related measures, including handling of extradition requests, and detention. It also notes that people providing funds to terrorist organizations could themselves be excluded from refugee status, depending on the individual circumstances.

Registration is a crucial part of the refugee protection process, and UNHCR believes that proper systems for this, plus identity and security screening are essential including in situations of large-scale refugee influxes. As refugees are people at risk of their lives, information-sharing between States has to be done in line with established principles and standards on data protection.

Resettlement and other forms of admission remain a key tool for providing refugees with safety and a solution to their plight. In light of today’s record number of forcibly displaced people globally some 60 million the paper makes the point that it is more crucial than ever that resettlement and other forms of admission remain viable and effective options for the international community in dealing with refugees.

Resettlement programmes are handled between UNHCR and receiving States, which in many cases invoke far tougher screening than for almost any other form of admission to a country. Nonetheless, and to assuage concerns, UNHCR’s recommendations include support for continuing security screening not least as effective resettlement programmes provide a regular and safe alternative to dangerous sea and other journeys that not only put refugee lives at risk, but also profit smugglers and make the jobs of border security forces even more difficult.

Arguably the biggest risk for any environment of insecurity is that of increasing xenophobia and vilification directed towards people fleeing violent conflicts. The paper calls on States to exert continued resolute leadership in de-dramatizing and de-politicizing the challenges associated with managing refugee flows.

+++

1 Comment

Filed under Activism and Peace Work, Crimes & Atrocities, Headlines - News, History, Juridical matters, Political affairs, Welfare matters, World affairs