Tag Archives: Turkije

De ellendigste tendens van 2020

December 2019 bracht een eerste tijding van een soort virus dat in een marktplaats zou opgetreden zijn. Volgens China dat dit nieuws liefst niet kenbaar had gemaakt was dat vreemde nog ongekende virus dat in december 2019 in de stad Wuhan was uitgebroken, het coronavirus, van mens op mens overdraagbaar. De dokter die voor dat nieuwe dodelijke virus had gewaarschuwd was eerder wegens zijn slechte nieuwsvoering opgesloten in de gevangenis. Maar door de snelle verspreiding van het virus dat ook na het Chinese nieuwjaar buiten China werd gebracht, kon men de feiten niet meer stil houden. In Wuhan waar  zo’n elf miljoen mensen wonen werd de hoogste besmettingsgraad waargenomen in China en moesten de mensen zelfs 76 dagen lang in een harde lockdown, waarbij mensen helemaal niet naar buiten mochten. (Dus heel wat anders dan hier, waar meerderen steen en been kloegen.)

De nieuwsuitzending doorheen het jaar brachten ons allerlei corona weetjes. Uren radio en tévé geweld gingen aan dat coronavirus verloren. Soms leek het wel of er niets anders in de wereld gebeurde. Natuurlijk mocht Donald Trump op het palmares niet ontbreken. Met zijn bagatellisering van de “Chinese ziekte” en andere absurde uitlatingen mocht hij ook wel ons televisiescherm bijna dagelijks bezoedelen. Hierbij deed hij ons wel meermaals de ‘zure’ lach op anders ernstige gezichten brengen.

Naar het jaar 2020 dichter bij haar einde kwam doken wel wat meer positieve berichten op om die onverwachte pandemie klein te krijgen. Overall in de wereld waren dokters en verplegend personeel druk in de weer geweest om mensen er bovenop te helpen. Toch kwamen over geheel de wereld heel wat mensen te overlijden. 19.581 Belgen en 11.529 Nederlanders verloren het leven, wat niets lijkt te zijn tegenover de 346 000 doden die de Verenigde Staten moest optekenen, waarvan er honderd duizenden konden vermeden worden indien de president de nodige maatregelen had getroffen. In Nederland was de bevolking in 2019 nog gegroeid met 132.000 mensen, tot 17,4 miljoen inwoners, aldus het CBS. De sterkste groei sinds 1975, maar nu leek een uitdunningsslag begonnen te zijn.

Heel wat mensen in de rijkere landen vonden dat hun vrijheden werden beperkt en dat ze het oh zo moeilijk hadden dat ze het niet meer aan konden. Wat zij zeker niet zagen of niet in hun geest op riepen was datgene wat heel wat minder in het nieuws kwam maar daarom niet minder ernstig was.

De ellendigste tendens van 2020, waarvoor ook 2021 geen vaccin belooft, is namelijk die van vluchtelingenkampen en -stromen, en harde politieke dijken en dammen.2020 bracht geen einde aan de vluchtelingencrisis waarmee Europa al enkele jaren zit mee te kampen. Ook al mocht de pers er minder over gesproken hebben mochten wij dit afgelopen jaar  een recordaantal van bijna tachtig miljoen medemen-sen op de vlucht aantreffen. Ruim de helft van hen is ontheemd in eigen land, dertig miljoen hebben een erkende vluchtelingenstatus, ruim vier miljoen zijn in afwachting van hun asielaanvraag. Veruit de grootste massa’s vluchtelingen worden – geheel conform een populair politiek devies – ‘opgevangen in de regio’. In Turkije (uit Syrië), Colombia (uit Venezuela), Pakistan (uit Afghanistan) en Uganda (uit Zuid-Sudan, Congo en Somalië). Op een strookje als Libanon wonen naar schatting 1,5 miljoen vluchtelingen naast 4,5 miljoen Libanezen – en dan gebeurt juist dáár een ramp van nucleaire omvang, waarna de regering aftrad.

Erg genoeg waren er asielzoekers die ten einde raad hun tenten in brand staken, in de hoop beter onderdak te krijgen. Dit bracht hen echter in nog grotere ellende, onder de blote hemel in nachten die alsmaar kouder en natter werden. De komst van het coronavirus maakte de toestand nog nijpender, daar de gewone bevolking rond de kampen die mensen als een mogelijkedreiging begonnen te zien en hen afhield om verder hulp te bieden. De Verenigde Naties bleef vragen om extra noodhulp ter waarde van 500 mil-joen euro voor huisvesting, voedsel en gezondheidszorg. De extra belasting aftrek die door de Belgische regering werd beloofd voor giften aan goede doelen zal hopelijk toch ook iets extra hebben mogen bijdragen. De cijfers zijn hiervan nog niet gekend. Wel is geweten dat veel donoren toch nog aarzelden, want bij vorige acties bleek dikwijls het geld en goederen niet toe te komen waar het hoorde aan te komen. Omtrent Syrië was men ook bang dat het geld en de goederen in handen zou vallen van jihadistische strijdgroeperingen. Die bleven nog lange tijd doorvechten, omdat Idlib de laatste provincie was die nog niet in handen van Assad was en nog een goed toevluchtsoord leek.

De corona-epidemie beheerste zodanig het nieuws in 2020, en zeker in april, toen het virus zich wereldwijd uitbreidde en dagelijks duizenden levens eiste. Nieuws dat anders de voorpagina’s zou hebben bepaald, werd helemaal naar de marge geduwd. Waar dat sinds 2014 een burgeroorlog heerst, die aan meer dan 112.000 mensen het leven heeft gekost, kwam nog uitzonderlijk één Vlaamse reporter ons toch nog wat schrijnend nieuws brengen.

Over Jemen, bijvoorbeeld, wordt weinig meer vernomen. In het land, in het zuidwesten van het Arabische schiereiland, woedt de strijd vooral tussen de rege-ring en de Houthi-rebellen maar voort. Door bemoeienis van Saudi-Arabië, dat de soennitische regering steunt, en Iran, dat de Houthi’s steunt, bleef het conflict daar maar meer mensen verarmen en kampen met voedsel tekort maar ook met een tekort aan medische zorgen. Na vijf jaar oorlog is de helft van alle ziekenhuizen en klinieken verwoest. Er is gebrek aan voedsel, medicijnen en kleren. Miljoenen mensen dreigen te verhongeren.

Ook al mocht het positief lijken dat ISIS of Daesh zware tegenslagen had opgelopen in het Midden Oosten, konden zij ondertussen in Afrika nieuwe uitvalsbases oprichten. Dit deden zij door samenwerking met terroristengroeperingen als Al-Shabaab en Boko Haram. Aanslagen in Nigeria, Mozambique, Congo, Kenia en Somalië, kwamen eigenlijk onvoldoende aan bod in de Westerse media. Algerije en Ethiopië kwamen iets meer in de kijker doordat zuid Europa weer een toename van vluchtelingen te verwerken kreeg uit die streken.

Volgens de cijfers van de UNHCR zijn zestig miljoen vluchtelingen langdurig op de vlucht. De kans dat vluchtelingen naar hun land van herkomst terugkeren, neemt al jaren af. In de jaren negentig keerden nog anderhalf miljoen mensen terug, de laatste tien jaar is dat gedaald tot 385.000. Meer dan zestig miljoen vluchtelingen verblijven in landen of gebieden waar voedselschaarste en ondervoeding heersen, en waar de gevolgen van klimaat- en natuurrampen zich laten gelden. Een aanzienlijk deel van de tachtig miljoen vluchtelingen is nog kind: naar schatting zijn dat er tussen de 30 en 34 miljoen.

Leave a comment

Filed under Geschiedenis, Nederlandse teksten - Dutch writings, Nieuwsgebeurtenissen - Journaal, Politieke aangelegenheden, Sociale Aangelegenheden, Wereld aangelegenheden

Stilte is van niemand en van iedereen 1

De twee minuten stilte op de Dodenherdenking begin mei zijn “heilig” voor de Nederlanders. Maar actievoerders dreigden met veel lawaai, om aandacht te vragen voor de slachtoffers van de Nederlandse kolonisatie.

Kristien Bonneure VRT-journalist. Ze schreef “Stil leven. Een stem voor rust en ruimte in drukke tijden”. (
Er kwam in Nederland een rechter aan te pas om de twee stille minuten tijdens de Dodenherdenking op 4 mei te vrijwaren. De avond van 4 mei is bijzonder; dan worden de Nederlandse slachtoffers van de Tweede Wereldoorlog en andere conflicten herdacht. Dat gebeurt al 73 jaar volgens een strak scenario, in aanwezigheid van het koningspaar. Nadat de klok van de Nieuwe Kerk acht keer heeft geslagen volgen twee volle minuten indrukwekkende stilte op de volgepakte Dam in Amsterdam.

Kaart van Nederlands-Indië door William Dampier, 1697

Het actiecomité “Geen 4 mei voor mij” heeft daar bezwaren tegen; de tegenstanders noemen de plechtigheid hypocriet en racistisch. De slachtoffers van het Nederlandse leger na de bevrijding in Nederlands-Indië (toen nog een Nederlandse kolonie) worden namelijk niet herdacht.

“Geen 4 mei voor mij” wilde tijdens de stilte van de Dodenherdenking letterlijk kabaal maken. Of als het moest zelfs een luchtalarm laten afgaan, om in oorlogssfeer te blijven. Nou moe! De rechter verbood de actie; de tegenstanders zagen er uiteindelijk van af. Ze zijn wel tevreden dat “de beerput is geopend” en het onderwerp nu op de kaart staat.

Er vallen gewichtige woorden over twee minuten stilte. De burgemeester van Amsterdam beschouwt de Dodenherdenking als een “heilig moment”, en het organisatiecomité wilde niet praten met de actievoerders

“omdat die zich buiten het maatschappelijk debat plaatsen”.

Opnieuw: nou moe!

De Dodenherdenking lijkt het volgende heilige huisje waarvan onverlaten de ruiten ingooien. Links en rechts vliegen elkaar weer eens een keer naar de strot met termen als politiek correct, lange tenen, geschiedvervalsing, traditie, cultuur, identiteit, koloniale erfenis, witte kramp… Ik hoor het koor aanzwellen als in een opera van Wagner. Of is dat de Koningin Elisabethwedstrijd voor zang?

Stilte, ruimte en tijd delen heeft grote verbindende betekenis

Mij treft vooral hoe stilte en lawaai opgeëist kunnen worden. Een minuut stilte kennen we als een gedeeld moment van respect. Op een openbare plek samen stil zijn en stil staan betekent wel wat. Na de aanslagen van 22 maart in Brussel en Zaventem, na àlle aanslagen, zie je mensen geschokt en bouche bée samentroepen op de plaats des onheils, om een bloem neer te leggen, een kaars te branden.

Helaas moet er nog al te vaak eerst iets heel ergs gebeuren. Een mooi voorbeeld van positieve stilte zijn de publieke sit-ins van “Silence for Peace” in Brussel, Antwerpen en andere steden. Zonder aanleiding, maar met des te meer betekenis: samen stilvallen in de wereld, verbinding zoeken en hopelijk ook uitstralen.

Menenpoort herdenkingsmonument in de Belgische stad Ieper.

Het is goed als ook de overheid daar gelegenheid toe biedt. Zo’n “officiële” stilte lijkt neutraal, als een soort seculier gebed. Maar het is een dubbeltje op zijn kant. Als ik onder de Menenpoort in Ieper de stilte hoor waarin de Last Post verdwijnt, dan beneemt me dat nog altijd de adem. Maar als ik mijn ogen opendoe en de vele militaire uniformen zie, dan snap ik ook waarom Unesco dit (nog) niet als (neutraal) Werelderfgoed erkent. Om de balans te herstellen ga ik steevast ook naar het Duitse Soldatenfriedhof in Vladslo, om stil te zijn in het gezelschap van de gebroken vader en moeder van Käthe Kollwitz.

Als de stilte politiek geclaimd wordt of zelfs heilig verklaard, dan is er weinig ruimte voor gefluister in de marge

De stilte van de Dodenherdenking in Amsterdam is wel erg geregisseerd, geritualiseerd en misschien ook gebetonneerd. Als het machthebbers zijn die beslissen wie, waar, wanneer en waarom stil moet zijn, dan komt er vroeg of laat een ogenblik waarop die stilte ter discussie staat.

Ik ben fan van stilte. In een (soort van) ideale definitie: stilte als vrijplaats om open te staan voor de buitenwereld en ruimte te scheppen om te reflecteren. Als ik dat samen met anderen kan beleven, des te beter. Hoe meer zielen, hoe meer stilte.

Maar ik ben me ook bewust van de problematische kant. Van Dale geeft bijvoorbeeld vooral negatieve definities van stilte: eigenschap van zonder beweging te zijn; toestand dat het niet of weinig waait, dat niemand geluid maakt, dat er niet gesproken wordt, afwezigheid van verkeer, vertier… Voor veel slachtoffers mag het net wat meer waaien, zeker als de stilte van bovenaf wordt opgelegd.

“Silence encourages the tormentor, never the tormented,”

zei de nazi-jager Elie Wiesel, toen hij de Nobelprijs voor de Vrede kreeg. Je leest het in de woordenschat: slachtoffers worden monddood gemaakt, wandaden doodgezwegen, potjes gedekt. Als stilte onderdrukt, dan is spreken – of schreeuwen – natuurlijk bevrijdend: inspraak krijgen, gehoord worden, een stem hebben. Eindelijk! MeToo! In die zin zijn stilte en lawaai politiek.

“Who gets to make a noise and who doesn’t, who gets their voice heard and who doesn’t, who gets to listen and who doesn’t is of crucial importance,”

schrijft David Hendy in zijn boek “Noise”.

In Nederland wilde “Geen 4 mei voor mij” lawaai maken tijdens een stille minuut, maar het kan ook omgekeerd. Tijdens de demonstraties in Turkije tegen de ontruiming van een centraal plein bleef eerst één choreograaf stil staan, en later vele anderen met hem. Een jaar nadat een storm over Pukkelpop raasde, vroeg zangeres Skunk Anansie om allemaal samen 20 seconden veel kabaal te maken, uit eerbied voor de slachtoffers.

Respect kan stil of luid zijn. Wat telt is de intentie en de aandacht. En dat is zeldzaam in de swipende wereld

Hoe los je dat nu op in Nederland? Tja, tegelijk stil zijn en lawaai maken kan natuurlijk niet. Maar de lawaaimakers hebben wel een punt dat zelfs officiële stille minuten niet in stenen tafelen gebeiteld zijn. Discussie is goed,

“de herrie brengt ons verder”,

zegt Ilse Raaijmakers, die een boek publiceerde over de Dodenherdenking met de veelzeggende titel “De stilte en de storm”.

Wellicht is het tijd om herdenkingen te her-denken met nieuwe vormen en gedachten. Ik zou het fijn vinden als dat in stilte blijft gebeuren. Ik denk aan de vierdaagse tocht IJzer 2018 waarbij ik vorige maand een stukje meefietste. Dichters hielden letterlijk halt in de berm. Ze lazen eigen gedichten en verzen van 100 jaar geleden voor, zowel van Vlaamse frontsoldaten, Britse war poets als van “den Duits” of van een Indiase dichter. We vielen daar met z’n allen voortdurend stil in de Westhoek. En dat zal me nog lang heugen.

In mijn ideale wereld is stilte een vrijplaats, politiek niet te claimen, inclusief, een ruimte die de tegenstellingen overstijgt, niet verkaveld, van niemand en voor iedereen.

You may say I’m a dreamer, but I’m not the only one.

VRT Nieuws – Cultuur en Media

+

Vervolg: Stilte is van niemand en van iedereen 2

Voorgaand

Stilte is niet leeg

De stilte is niet leeg maar vol antwoorden

Stilte spatie in lawaai

Stilte die we deelden

Religieuze feesten in mei 2016

Dodenherdenking. (Opinie)

At the closing hours of 2016 #1 Looking down at terror

+++

Gerelateerd

  1. stilte.
  2. Lawaaidemonstrant Meijerink verzint nieuw fenomeen!
  3. Aan de activisten die de dodenherdenking willen verstoren,
  4. Vanwege het belang van herdenken en antisemitisme; herdenken heeft alleen nut als we de inertie van vóór de oorlog loslaten @nrc #herdenkingslachtoffers
  5. Vrijheid
  6. The Dutch Girl Tales #2: Vrijheid
  7. Geen tijd, zeg je? Wees eens wat vaker stil en je hebt opeens zeeën van tijd
  8. Uit welke bron tappen zij?

1 Comment

Filed under Activisme & Vredeswerk, Geschiedenis, Levensstijl, Nederlandse teksten - Dutch writings, Politieke aangelegenheden, Sociale Aangelegenheden, Voelen en Welzijn

In tijden van gemeenschappelijk verdriet

Met de tragische gebeurtenissen van dinsdag, de bomaanslagen in Brussel, werd het hart van onze democratische waarden en van de Europese Unie getroffen.

In een persbericht van het agentschap Amaq eist Daesh de lof voor haar IS-strijders die “een reeks bomaanslagen” hebben gepleegd met “bommengordels en bompakketten” in België omdat dat land

“deelneemt aan de internationale coalitie tegen IS”.

“Martelaars”zouden volgens het bericht eerst het vuur in de luchthaven van Zaventem geopend hebben waarna “verschillende strijders” hun bommengordels tot ontploffing brachten.

Daesh Press Communication 2016 03 22 concerning attacks on Brussels

Daesh Press Communication 2016 03 22 concerning attacks on Brussels

België werd op 22 maart 2016 opgeschrikt door de twee zwaarste terreuraanslagen ooit in de Belgische geschiedenis. Bij drie ontploffingen, twee in de vertrekhal van de luchthaven Brussels Airport, en één in het metrostation Maalbeek in het centrum van Brussel, vielen volgens een voorlopige balans “ongeveer 35 doden en 261 gewonden” waarbij men moet beseffen dat het enkel om geregistreerde gewonden gaat, maar wij weet van hebben dat het om veel meer gewonden moet gaan omdat vele licht gewonden met hun verwondingen naar huis of hun gebruikelijke zorgverstrekker zijn gegaan.

Vandaag is er al wat meer duidelijkheid van wat gebeurde waar. Tot nu toe was gesteld dat om 7.58,28 uur tussen lijn 11 en 14 in de vertrekhal de eerste bom af ging, met een tweede bom 9 seconden later rond lijnen 2-4. Een spijkerbom moest er voor zorgen dat er zoveel mogelijk gewonden konden zijn.

Ongeveer een half uur na de aanslagen in de luchthaven ontplofte er een bom op een metrostel in het station Maalbeek, in het hart van de Europese wijk. Daarbij viel een twintigtal doden en meer dan honderd gewonden.

Woensdag werd een eerste slachtoffer geïdentificeerd. Het gaat om een 36-jarige vrouw uit Peru. Onder de slachtoffers zouden ook Amerikanen zijn (o.a. NATO en Shape leden).

Kort na de aanslagen begonnen mensen zich te verzamelen rond de Beurs in hartje Brussel. Ze schreven boodschappen van steun met krijt op de grond en legden bloemen en kaarsjes neer. Woensdag was er onder de werknemers van Zaventem ook een oproep om donderdag een wake te houden. Terwijl zondag een mars tegen de angst zal plaats vinden in Brussel die om 14uur aan de Beurs zal vertrekken.

Het is geweten dat de daders door het gerecht gekende criminelen zijn van kinds af. Eigenaardig genoeg hebben ze in het verleden al meerdere gevangenisstraffen gekregen maar zijn steeds in vervroegde invrijheidstelling gebracht. (?!) Ook heeft men er niet aan gedacht hen psychologische en gerechtelijke begeleiding te bezorgen.

De broers Khalid en Ibrahim El Bakraoui zorgden er voor dat hun naam in de Belgische geschiedenisboeken kan genoteerd worden. Ibrahim El Bakraoui zorgde voor onnoemelijke schade in de luchthaven, waar hij zijn leven gaf voor IS. Khalid El Bakraoui, blies zichzelf op in de metro te Maalbeek. Beiden werden geïdentificeerd aan de hand van hun vingerafdrukken.

Een derde man is voortvluchtig terwijl het land slechts een zeer onduidelijke foto van hem met twee zelfmoordterroristen op de luchthaven een bagage wagentje voortduwend. Door dat per ongeluk een te kleine taxi hen was komen oppikken was nog een splinterbom in Schaarbeek achter gelaten. De taxichauffeur die hen was komen oppikken kon na de aanslag de vreemde reacties van die passagiers lijmen aan de gebeurtenissen op de luchthaven en zo de politie op de hoogte brengen van hun verblijfplaats.

In een vuilnisbak is een computer gevonden met daarop het testament van Ibrahim El Bakraoui. Daarin legt hij onder meer uit waarom hij ervoor heeft gekozen een zelfmoordaanslag te plegen. Hij heeft het onder meer over “zich opgejaagd voelen”, “niet meer weten wat te doen” en “overal gezocht te worden”.

Drie dagen van rouw werden afgekondigd en in meerdere landen gingen vlaggen half stok en werden gebouwen in de Belgische driekleur als symbolische erkenning uitgelicht.

Op sociale media kan men veel sympathie vinden voor het medeleven maar ook verontwaardiging dat er niet zulk een medeleven is geweest met de aanslagen in Ankara enkele weken geleden.  Hierbij moeten de criticasters begrijpen dat Turkije wel veel verder afgelegen is en vele inwoners van deze contreien niet zo zeer betrokken voelen meet dat land terwijl Parijs en Brussel wel vlak bij de deur zijn.

Met die aanslagen in Parijs (november) en nu in Brussel is bij velen een angst opgetreden waar zij een uitweg voor zoeken. Ook is er de verhoogde discussie ontstaan rond Islam, jihadisten, en vluchtelingen.

Wat op valt bij de opgepakte terrorist Abdeslam en bij het doornemen van het testament van Ibrahim El Bakraoui is dat het opgejaagd wild soms ook tot daden kan over gaan doordat het zich in een hoed voelt gedreven. Van nog meer jihadstrijders en/of familieleden vernemen wij dat zij een nood hebben aan aandacht. Bepaalde opgejaagden kunnen het dan niet meer aan en zoeken erg genoeg de verkeerde uitweg, als zelfmoordterrorist zich de geschiedenis laten ingaan en door getrouwen als martelaar verheerlijkt te worden.

Maar ook getroffenen en zij die in de omgeving wonen kunnen nu met gevoelens zitten die voor hen te hoog zijn om alleen te dragen. Meerderen gaan daarom dan ook steun bij elkaar zoeken en hebben nood om hun verbondenheid met, of hun gevoelens voor de slachtoffers uit te drukken. Die ‘nood’ moet gedragen kunnen worden.

Opvang moet hiervoor voorzien worden.

+

Teksten in het Engels:

  1. Daesh hits heart of Europe
  2. Tears for Belgium

10 Comments

Filed under Misdaden & Wreedheden, Nederlandse teksten - Dutch writings, Wereld aangelegenheden