Tag Archives: Onderdrukking

Uit de Oude doos: Een steeds kleiner wordende wereld

In 2006 ging het oudste familiebedrijf ter wereld, het Japanse bouwbedrijf Kongo Gumi, gaat failliet. Dat zou slechts het begin zijn van een hele reeks dominostenen die zouden gaan vallen in 2007 het jaar dat ABN Amro, de grootste bank van Nederland, wordt overgenomen, nog voor de nog grotere economische ramp van 2008 met de grote beurscrash.

Wij schreven in ons tijdschrift “Met Open Bijbel” in 2007 het volgende:

In het Nieuws – Belangrijke en interessante nieuwsfeiten in het licht van de Bijbel:

2007 – Een steeds kleiner wordende wereld en opkomend godsdienstig fundamentalisme

De expansie van het rijk der Franken onder Karel de Grote.

Economisch wordt de westerse wereld steeds ‘kleiner’; alles hangt inmiddels met alles samen. Tegelijkertijd versnippert de wereld sociaal/etnisch juist steeds verder. Na de 2e wereldoorlog leefde alom de gedachte van steeds grotere eenheid. West-Europa ging op weg naar de ‘Verenigde Staten van Europa’, in de geest van het oude rijk van Karel de Grote. De VN moest de opmaat zijn tot een verenigde wereld waar de mensheid in volkomen harmonie met elkaar samen zou leven.
Het visioen was een wereldwijd georganiseerde maatschappij onder één wereldregering. Samen zouden we alle problemen wel oplossen. Wereldwijde voorspoed en geluk lagen direct achter de horizon. Die droom ligt al lang aan scherven. Regionale conflicten en afscheidingen begonnen de trend te zetten. Provincies en regio’s wilden weer zelfstandig worden. Noord-Ierland, Biafra, Koerdistan, Eritrea, Baskenland begonnen het nieuws te beheersen. Europa zag de opkomst van politieke bewegingen als de RAF (Rote Armee Fraktion), Brigado Rosso, en zelfs een Japans ‘Rode Leger’ (o.a. in ons land betrokken bij de gijzeling in de Franse ambassade). Door westerse koloniale machten getrokken grenzen in Afrika bleken dwars door oude etnische grenzen heen te lopen, wat leidde tot bloedige stammenoorlogen, al of niet parallel lopend aan een strijd om zelfstandigheid en autonomie. Maar de achtergronden van al dat geweld waren nog steeds de oude: macht en rijkdom, waaronder het bezit van bodemschatten. En de wereld maakte kennis met een nieuwe manier van oorlog voeren: terrorisme.

De Muur bij de Brandenburger Tor op 1 december 1989

Allerlei belang hebbenden begonnen in deze troebele vijver te vissen: politieke machtsblokken zowel als religieuze organisaties. Naïeve of juist geslepen politici lieten zich voor karretjes spannen, of trachtten er garen bij te spinnen. Slimme opportunisten presenteerden zich als nobele bevrijders, slechts gedreven door humane motieven en het welzijn van hun volk, om zich, eenmaal in het zadel, te ontpoppen tot nog wredere uitbuiters dan hun koloniale voorgangers. Onder groot gejuich viel de Berlijnse muur, en daarmee het Oostblok, en vervolgens viel het centrale Sovjetblok zelf uiteen. De paus werd alom geprezen als de architect van de ‘overwinning’, want ook de Oost-Europese medemens was nu ‘vrij’ en ging een verlichte democratische toekomst tegemoet, inclusief alle zegeningen van de kapitalistische welvaartsstaat.

We leven inmiddels in de volgende eeuw. Waar vrijheid en democratie heette te zijn gebracht, wordt de dienst uitgemaakt door ‘krijgsheren’ en leeft de bevolking in permanente oorlog, of wordt zij uitgebuit door harde dictatuur. In het voormalige Oostblok is de burger nu vrij en arm, (i.p.v. onderdrukt maar verzorgd) in een maatschappij met een mafia-economie naar westers model. Vrijheid van godsdienst betekent vaak voornamelijk ‘vrijheid’ de lokale godsdienst te belijden, die net zo ex-clusief wil zijn als het vroegere communisme. En wereldwijd is het terrorisme van ‘bevrijdingsbewegingen’ nu opgevolgd door het nog veel gevaarlijker terrorisme van godsdienstig fundamentalisme. Maar de kapitalistische wereld koestert zich nog steeds in een gevoel van superioriteit en zekerheid. Die anderen zullen het nog wel leren, en onszelf gaat het goed. Maar ook hier wordt het gaandeweg killer.
In naam gedreven door ‘christelijke’ principes, hebben we de God van de Bijbel allang verruild voor de Mammon. En nu krijgen we te maken met de grillen van die ‘beschermgod’. Een onverstandig hypotheekbeleid in één land doet nu wereldwijd de beurzen onderuit gaan en straks de economieën. En dat treft niet alleen maar de persoonlijke financiën van een handvol rijke beleggers. Ook de grootste economie ter wereld, die openlijk heeft verklaard zich niet ‘de luxe te kunnen permitteren ’van een milieubeleid (slecht voor de economie) krijgt nu te maken met de klimaatverschuiving (ongeacht of die nu wel of niet door mensen wordt veroorzaakt). Tropische orkanen van niet eerder waargenomen kracht en grootschalige bosbranden blijken zich niets aan te trekken van grenzen tussen arm en rijk. En ook in ‘de meest volmaakte democratie ter wereld’, blijkt het beleid te worden beheerst door populariteit en de noodzaak je als politicus te profileren, wat dus leidt tot een moderne vorm van het ‘brood en spelen’ van de Romeinen.

De oplettende bijbellezer kan uit dit alles maar één conclusie trekken: de gedachte dat wij als mensen het ‘samen wel op gaan lossen’ is een illusie. De mens is van nature een zelfzuchtig wezen, en persoonlijke of groeps-belangen zullen altijd de boventoon blijven voeren. Alleen direct ingrijpen van God kan daar verandering in brengen.
We kunnen dus alleen maar bidden dat dat ingrijpen niet al te lang meer op zich laat wachten.

+

Lees ook

  1. Leven in deze wereld
  2. Kwetsbare mens in Europa van morgen #2 Te veel mensen gaan kapot aan deze samenleving
  3. Economie en degradatie
  4. De Kerk als realiteitsspel
  5. Koude oorlog
  6. Kapitalisme, Imperialisme, Rijken en verdeling in de wereld
  7. Marx, het Volk, Religie, Christendom en verwrongen ideeën
  8. Communiceren in verbondenheid
  9. Overzicht voor het jaar 2015 #1 Dreiging en angst
  10. Hoe de rijken de wereld regeren
  11. Materialisme, “would be” leven en aspiraties #5
  12. Materialisme, “would be” leven en aspiraties #6
  13. Afkeer van de na-oorlogse handel
  14. Aversie tegen verspillingsmaatschappij en leven ver weg van de natuur
  15. Fascistisch ondergronds of verdoken gevaar
  16. Laten gaan of meegesleurd worden
  17. Democratische ondergang
  18. God Kijkt toe

2 Comments

Filed under Economische aangelegenheden, Geschiedenis, Levensstijl, Nederlandse teksten - Dutch writings, Politieke aangelegenheden, Sociale Aangelegenheden, Voelen en Welzijn, Wereld aangelegenheden

Cruise naar een veilige haven …

In ons leven zoeken we naar verschillende manieren om te overleven en willen we allerlei soorten havens vinden.
Ons leven is als een schip dat over de oceaan vaart, over de oceaan getijden en hoofden heen, op weg naar de veilige haven.
Ondiepten komen voor – soms scherpe rotsen.

Er zijn diepe, maar ook ondiepe wateren, waarbij de wind ons schip heen en weer slaat.
Tijdens stormen en buien beheert de man aan zijn roer het schip en hij bidt alles achter te laten. Van elke onderdrukking vertrouwt hij het leven aan God toe.

Hevige stormen en waters doorvaren weet hij uiteindelijk naar de rustige haven te komen waar een vuurtoren verlicht …

Dan kunnen we ons de woorden van Boleslaw van Pruisen herinneren

“Een ervaren zeeman vecht niet
met elektriciteit of wind, maar het laat hen drijven
in zijn richting. “

Naar: rejs do bezpiecznej przystani…

Engelstalige versie / English version: Cruise to a quiet harbour

1 Comment

Filed under Beelden van de wereld (Foto's & Video's), Levensstijl, Nederlandse teksten - Dutch writings, Religieuze aangelegenheden, Voelen en Welzijn, Wereld aangelegenheden

Stilte is van niemand en van iedereen 1

De twee minuten stilte op de Dodenherdenking begin mei zijn “heilig” voor de Nederlanders. Maar actievoerders dreigden met veel lawaai, om aandacht te vragen voor de slachtoffers van de Nederlandse kolonisatie.

Kristien Bonneure VRT-journalist. Ze schreef “Stil leven. Een stem voor rust en ruimte in drukke tijden”. (
Er kwam in Nederland een rechter aan te pas om de twee stille minuten tijdens de Dodenherdenking op 4 mei te vrijwaren. De avond van 4 mei is bijzonder; dan worden de Nederlandse slachtoffers van de Tweede Wereldoorlog en andere conflicten herdacht. Dat gebeurt al 73 jaar volgens een strak scenario, in aanwezigheid van het koningspaar. Nadat de klok van de Nieuwe Kerk acht keer heeft geslagen volgen twee volle minuten indrukwekkende stilte op de volgepakte Dam in Amsterdam.

Kaart van Nederlands-Indië door William Dampier, 1697

Het actiecomité “Geen 4 mei voor mij” heeft daar bezwaren tegen; de tegenstanders noemen de plechtigheid hypocriet en racistisch. De slachtoffers van het Nederlandse leger na de bevrijding in Nederlands-Indië (toen nog een Nederlandse kolonie) worden namelijk niet herdacht.

“Geen 4 mei voor mij” wilde tijdens de stilte van de Dodenherdenking letterlijk kabaal maken. Of als het moest zelfs een luchtalarm laten afgaan, om in oorlogssfeer te blijven. Nou moe! De rechter verbood de actie; de tegenstanders zagen er uiteindelijk van af. Ze zijn wel tevreden dat “de beerput is geopend” en het onderwerp nu op de kaart staat.

Er vallen gewichtige woorden over twee minuten stilte. De burgemeester van Amsterdam beschouwt de Dodenherdenking als een “heilig moment”, en het organisatiecomité wilde niet praten met de actievoerders

“omdat die zich buiten het maatschappelijk debat plaatsen”.

Opnieuw: nou moe!

De Dodenherdenking lijkt het volgende heilige huisje waarvan onverlaten de ruiten ingooien. Links en rechts vliegen elkaar weer eens een keer naar de strot met termen als politiek correct, lange tenen, geschiedvervalsing, traditie, cultuur, identiteit, koloniale erfenis, witte kramp… Ik hoor het koor aanzwellen als in een opera van Wagner. Of is dat de Koningin Elisabethwedstrijd voor zang?

Stilte, ruimte en tijd delen heeft grote verbindende betekenis

Mij treft vooral hoe stilte en lawaai opgeëist kunnen worden. Een minuut stilte kennen we als een gedeeld moment van respect. Op een openbare plek samen stil zijn en stil staan betekent wel wat. Na de aanslagen van 22 maart in Brussel en Zaventem, na àlle aanslagen, zie je mensen geschokt en bouche bée samentroepen op de plaats des onheils, om een bloem neer te leggen, een kaars te branden.

Helaas moet er nog al te vaak eerst iets heel ergs gebeuren. Een mooi voorbeeld van positieve stilte zijn de publieke sit-ins van “Silence for Peace” in Brussel, Antwerpen en andere steden. Zonder aanleiding, maar met des te meer betekenis: samen stilvallen in de wereld, verbinding zoeken en hopelijk ook uitstralen.

Menenpoort herdenkingsmonument in de Belgische stad Ieper.

Het is goed als ook de overheid daar gelegenheid toe biedt. Zo’n “officiële” stilte lijkt neutraal, als een soort seculier gebed. Maar het is een dubbeltje op zijn kant. Als ik onder de Menenpoort in Ieper de stilte hoor waarin de Last Post verdwijnt, dan beneemt me dat nog altijd de adem. Maar als ik mijn ogen opendoe en de vele militaire uniformen zie, dan snap ik ook waarom Unesco dit (nog) niet als (neutraal) Werelderfgoed erkent. Om de balans te herstellen ga ik steevast ook naar het Duitse Soldatenfriedhof in Vladslo, om stil te zijn in het gezelschap van de gebroken vader en moeder van Käthe Kollwitz.

Als de stilte politiek geclaimd wordt of zelfs heilig verklaard, dan is er weinig ruimte voor gefluister in de marge

De stilte van de Dodenherdenking in Amsterdam is wel erg geregisseerd, geritualiseerd en misschien ook gebetonneerd. Als het machthebbers zijn die beslissen wie, waar, wanneer en waarom stil moet zijn, dan komt er vroeg of laat een ogenblik waarop die stilte ter discussie staat.

Ik ben fan van stilte. In een (soort van) ideale definitie: stilte als vrijplaats om open te staan voor de buitenwereld en ruimte te scheppen om te reflecteren. Als ik dat samen met anderen kan beleven, des te beter. Hoe meer zielen, hoe meer stilte.

Maar ik ben me ook bewust van de problematische kant. Van Dale geeft bijvoorbeeld vooral negatieve definities van stilte: eigenschap van zonder beweging te zijn; toestand dat het niet of weinig waait, dat niemand geluid maakt, dat er niet gesproken wordt, afwezigheid van verkeer, vertier… Voor veel slachtoffers mag het net wat meer waaien, zeker als de stilte van bovenaf wordt opgelegd.

“Silence encourages the tormentor, never the tormented,”

zei de nazi-jager Elie Wiesel, toen hij de Nobelprijs voor de Vrede kreeg. Je leest het in de woordenschat: slachtoffers worden monddood gemaakt, wandaden doodgezwegen, potjes gedekt. Als stilte onderdrukt, dan is spreken – of schreeuwen – natuurlijk bevrijdend: inspraak krijgen, gehoord worden, een stem hebben. Eindelijk! MeToo! In die zin zijn stilte en lawaai politiek.

“Who gets to make a noise and who doesn’t, who gets their voice heard and who doesn’t, who gets to listen and who doesn’t is of crucial importance,”

schrijft David Hendy in zijn boek “Noise”.

In Nederland wilde “Geen 4 mei voor mij” lawaai maken tijdens een stille minuut, maar het kan ook omgekeerd. Tijdens de demonstraties in Turkije tegen de ontruiming van een centraal plein bleef eerst één choreograaf stil staan, en later vele anderen met hem. Een jaar nadat een storm over Pukkelpop raasde, vroeg zangeres Skunk Anansie om allemaal samen 20 seconden veel kabaal te maken, uit eerbied voor de slachtoffers.

Respect kan stil of luid zijn. Wat telt is de intentie en de aandacht. En dat is zeldzaam in de swipende wereld

Hoe los je dat nu op in Nederland? Tja, tegelijk stil zijn en lawaai maken kan natuurlijk niet. Maar de lawaaimakers hebben wel een punt dat zelfs officiële stille minuten niet in stenen tafelen gebeiteld zijn. Discussie is goed,

“de herrie brengt ons verder”,

zegt Ilse Raaijmakers, die een boek publiceerde over de Dodenherdenking met de veelzeggende titel “De stilte en de storm”.

Wellicht is het tijd om herdenkingen te her-denken met nieuwe vormen en gedachten. Ik zou het fijn vinden als dat in stilte blijft gebeuren. Ik denk aan de vierdaagse tocht IJzer 2018 waarbij ik vorige maand een stukje meefietste. Dichters hielden letterlijk halt in de berm. Ze lazen eigen gedichten en verzen van 100 jaar geleden voor, zowel van Vlaamse frontsoldaten, Britse war poets als van “den Duits” of van een Indiase dichter. We vielen daar met z’n allen voortdurend stil in de Westhoek. En dat zal me nog lang heugen.

In mijn ideale wereld is stilte een vrijplaats, politiek niet te claimen, inclusief, een ruimte die de tegenstellingen overstijgt, niet verkaveld, van niemand en voor iedereen.

You may say I’m a dreamer, but I’m not the only one.

VRT Nieuws – Cultuur en Media

+

Vervolg: Stilte is van niemand en van iedereen 2

Voorgaand

Stilte is niet leeg

De stilte is niet leeg maar vol antwoorden

Stilte spatie in lawaai

Stilte die we deelden

Religieuze feesten in mei 2016

Dodenherdenking. (Opinie)

At the closing hours of 2016 #1 Looking down at terror

+++

Gerelateerd

  1. stilte.
  2. Lawaaidemonstrant Meijerink verzint nieuw fenomeen!
  3. Aan de activisten die de dodenherdenking willen verstoren,
  4. Vanwege het belang van herdenken en antisemitisme; herdenken heeft alleen nut als we de inertie van vóór de oorlog loslaten @nrc #herdenkingslachtoffers
  5. Vrijheid
  6. The Dutch Girl Tales #2: Vrijheid
  7. Geen tijd, zeg je? Wees eens wat vaker stil en je hebt opeens zeeën van tijd
  8. Uit welke bron tappen zij?

1 Comment

Filed under Activisme & Vredeswerk, Geschiedenis, Levensstijl, Nederlandse teksten - Dutch writings, Politieke aangelegenheden, Sociale Aangelegenheden, Voelen en Welzijn

Armoede is Seksistisch. Elk jaar een Holocaust van stervende kinderen.

Elkeen in deze maatschappij hoort overwegingen te maken van welke impact zij bereid zijn om aan deze wereld te geven. Achter elk ding dat wij ons aanschaffen staan makers en grondstoffen plus plaatsen waar die grondstoffen moeten ontgonnen worden. In welke mate wil de mens attent zijn op de verantwoorde productie voor milieu en voor het welzijn van die mensen die er voor instaan dat wij die goederen kunnen hebben?

Ook moeten wij beseffen zo lang er een groot verschil blijft bestaan tussen datgene wat mensen zich kunnen veroorloven en welke levenskwaliteit mensen kunnen genieten, er geweld zal heersen om anders te kunnen verwerven.

Bij de onderdrukking van mensen blijven drie van het vrouwelijk geslacht nog steeds de meest onderdrukte, de meest aan de kant geschovene. Niet enkel moet de ongelijkheid van man en vrouw in eigen regio’s nog verbeterd worden, er moet ernstig op toegezien worden dat men in Afrika tot een respectvolle houding komt van ieder individu, eender van welk geslacht of van welke geaardheid. Er sterven nog steeds te veel vrouwen maar ook mannen in Afrika wegens hun sekse of geaardheid. Vanuit de zogenaamde geciviliseerde landen moet er druk komen zodat die regeringen maatregelen treffen om de vrouwen de juiste rechten te geven die zij verdienen en om eenieder gelijkheid van kansen te geven.

Wanneer vrouwen armoede overstijgen nemen ze anderen met hen mee. Internationale Vrouwendag mag dan wel al voorbij zijn, de strijd voor gelijkheid is nog steeds aan de gang. Mooi is wel te zien dat in ontwikkelingslanden duizenden vrouwen en meisjes de barrières slopen en geweldige resultaten bereiken, maar er is nog zeer veel werk aan de winkel.

+

Aanvullend tot: Met minder is … nog genoeg

Volksnieuws uit Amsterdam-Noir

( ingezonden door ONE.org)

AMSTERDAM-NOIR- Armoede is Seksistisch. Er sterft iedere zes seconde een kind van de poverty-is-sexist-email-nlhonger in de wereld en daar komt zelfs Mark Rutte aka“Sterf Maar” niet eens aan te pas.
Maar je hoeft ons niet op ons woord te geloven. Laten we je vertellen over Judi uit Kenia. Toen ze 15 was probeerde haar vader haar uit te huwelijken aan een oudere man. Plots zag haar toekomst er niet te best uit. Geen secundair onderwijs, geen carrière en weinig kansen op een eigen inkomen. Maar Judi’s stiefmoeder liet dit niet gebeuren. Ze vertrokken beiden en Judi bleef naar school gaan waar ze Engels leerde. Judi werkt nu in een museum over het Samburu volk, waar ze haar taalvaardigheden gebruikt om met toeristen te praten. We hebben allemaal zo’n verhalen. Verhalen over vrouwen in ons leven, in onze familie, die de kans gekregen hebben om hun volle…

View original post 249 more words

1 Comment

Filed under Activisme & Vredeswerk, Nederlandse teksten - Dutch writings, Re-Blogs and Great Blogs, Sociale Aangelegenheden, Voelen en Welzijn