Tag Archives: Joods-christelijke traditie

Geen plaats voor Jezus volgende Joden in Nederlandse Kerk noch in Israël

Heel veel mensen nemen wel het woord ‘joods-christelijk’ in de mond zonder goed te weten waar ze het over hebben of zonder enige affiniteit te willen voelen met het Joodse volk of hun geloof.

Diverse politieke partijen, vaak juist niet-christelijke, willen nog weleens roepen dat de Europese beschaving joods-christelijke wortels heeft.

Die term ‘joods-christelijk’ mag ook nogal raar zijn wanneer men weet dat veel Christenen eeuwenlang Joden hebben onderdrukt, vervolgd en verketterd. Ook zijn er heel wat joden die niet veel van Christus en christenen moeten hebben. Ook voor de ware volgers van Jeshua of Jezus Christus (zoals hij door velen is gekend) is het dikwijls moeilijk om zich te vereenzelvigen met christenen of om zich er maar mee verwant te voelen, daar zij vinden dat de meerderheid van christenen Jezus verloochend door zijn ongelofelijke daad van overgave niet te willen erkennen en hem tot hun god te maken.

Men kan echter niet ontkennen dat Jeshua een bijzonder figuur was die van een enorme invloed is geweest op het gebeuren in Europa. Het valt niet te ontkennen dat de christelijke godsdienst de Europese geschiedenis diepgaand heeft beïnvloed. Hoe men het draait of keert is er ook heel wat gediscussieerd, gepalaverd maar ook gevochten rond die persoon Jeshua of Jezus, die ook de Christus wordt genoemd.

Ook al werd door de eeuwen heen er heel wat gedaan om het jodendom de mond te snoeren of te vernietigen, is het de enige geloofsgroep die zich als enige de repressie van andere godsdiensten heeft weten te overleven. Ontegensprekelijk moet men in dat Joodse geloof de wortels zien van het christendom en christenheid. De aartsvader Abraham, koning David uit wiens geslacht Jezus voortkwam, de schrijvers van de boekrollen en de vele profeten waren Joden. Zelfs het Nieuwe testament werd geschreven door Joden. De eerste volgelingen van Jeshua (de Jood Jezus) waren zoals hij ook Joden. Zonder hen was de beweging “De Weg” niet op gang gekomen en zou het Christendom niet ontstaan zijn.

Nederlandse kerkvaders zien echter niet graag een verbintenis met het Joodse geslacht. Er zijn ook meerdere Nederlanders die er iets op tegen hebben om te wijzen naar de term  ‘joods-christelijk’ omdat de twee onderdelen van de term namelijk ongelijk zijn. Voor hen slaat het woord ‘joods’ op een periode voor pakweg 100 na Christus, de term ‘christelijk’ op de overige 1900 jaar.

Daarmee wordt ‘joods’ antiek verklaard – een neiging die door heel de kerkgeschiedenis te vinden is. De contemporaine jood wordt daarmee niet in zijn waarde gelaten: hij is antiek, ouderwets, aanhanger van een achterhaalde godsdienst. Hij zelf is geen onderdeel van de term ‘joods-christelijk’, terwijl zijn identiteit daar wel genoemd is.

Ook wensen zij te benadrukken dat

Alles wat genoemd is aan joodse bronnen, Oude en Nieuwe Testament, worden in deze term door christenen geïnterpreteerd, ja zelfs van naam voorzien. Het Oude Testament heet alleen maar zo, omdat er een Nieuwe Testament bestaat in het christendom.

De Nederlandse gereformeerden vinden dat het jodendom hun Hebreeuwse geschriften op een geheel eigen wijze interpreteren en mits zij Jezus niet als God erkennen ook niet onder de zaligheid van God kunnen vallen. Door die typische Joodse interpretatie is in de term ‘joods-christelijk’ volgens hen dan ook geen ruimte.

Als dat namelijk wel zo zou zijn, zouden we in onze ‘joods-christelijke’ cultuur heel wat makkelijker omgaan met jongensbesnijdenis, met speciale voedingsvoorschriften, met het idee dat er geofferd zou kunnen worden, met sluiers of hoofddoekjes of pruiken, met noem maar op. Juist omdat het christendom het Oude Testament heel anders interpreteert en deze interpretatie al eeuwen als de enig geldende meeneemt, zijn deze joodse (en islamitische) instellingen vreemd aan de Europese cultuur. Kortom, ‘joods-christelijk’ is een term vanuit de macht, niet een term die gewaardeerd wordt door de minderheid. Het is een term die de werkelijkheid versluierd: het lijkt erop alsof ‘wij’ een meerderheid en een minderheid waarderen in Nederland, maar in werkelijkheid staan we op het standpunt van de meerderheid en sluiten we twee minderheden buiten. {Eveline van St}

De Messiaans Joodse theoloog Mark S. Kinzer vraagt aandacht voor wat hij noemt een ‘bipolaire ecclesiologie’. Dat wil zeggen dat er binnen de kerk als lichaam van Christus ruimte zou moeten zijn voor een kerk uit de besnijdenis, die zich kan houden aan de Joodse wetten. Hierop vinden de Nederlandse christelijke theologen dat wij helemaal niet meer aan oude voorschriften moeten houden en dat zulk een keuze voor Joodse wetten dan zou getuigen van een niet erkenning van Jezus Christus zijn godheid en zijn positie als vernietiger van de Mozaïsche wetten. Meerdere Joden die Jeshua als hun Verlosser hebben aanvaard vinden dan wel dat zij als Joden die Jezus als de Messias volgen niet moeten ophouden zich als Joden te gedragen. De vele Messias belijdende rabbijnen vinden ook dat wij ons aan de Thora moeten houden en dat wij volledig in ons recht zijn om ons te blijven onderscheiden van de heidenen in hun levenswandel. Zo is ook de stelling van Kinzer. Daarmee hebben volgen hem deze Messiaanse Joden een dubbele taak. Enerzijds verbinden zij het lichaam van Christus met het Joodse volk, anderzijds vormen zij binnen het Joodse volk een levende verbinding met Jeshua of Jezus die de Messias is en met de kerk als zijn lichaam.

Kinzer geeft toe dat de stem van Messiasbelijdende Joden tot nog toe nauwelijks gehoord is in het nadenken over het “Joods-Christelijk” gebeuren. Kinzer biedt een handreiking aan zij die geloven dat Christus de diepste grond is onder het specifieke verbond van God met Israël.
Volgens hem zijn Joden en heidenen binnen het lichaam van Christus verbonden, omdat zij horen één te zijn in hem. De Joodse volgelingen van Jeshua zijn één in Christus, maar daardoor niet hetzelfde geworden. Meerdere Christenen begrijpen die “eenheid” niet en denken dat die “eenheid van Jezus met God” inhoudt dat Jezus God zou zijn. Maar zulk een gedachte maakt de woorden van Christus Jezus die vraagt dat wij één zouden worden met hem zoals hij één is met de Vader, voor die vele trinitarische christen zeer moeilijk, want dan zouden wij ook Jezus worden maar eveneens God worden of zijn. Dat maakt het voor die theologen in het christendom even verwerpelijk als sommige farizeeën het verwerpelijk vonden toen Jezus over die eenheid sprak, en zich dan volgens hen gelijk stelde met God. Volgens dat denken zouden Messiaanse Joden Jesjoeanen (Jesjoeaansen) of Jeshuaisten zich dan ook gelijk stellen met God. Maar niets is minder waar. Jeshuaisten als volgers van Jeshua beseffen dat Jeshua niet God is en dat het volgen van Jeshua en één worden met Jeshua helemaal niet inhoudt dat men aan God gelijk zou kunnen worden.
Wel geloven Jeshuaisten dat zij die Jeshua als de Messias willen aanvaarden onder de gemeenschap van Christus vallen. Maar Jeshuaisten geloven ook dat Jeshua de weg heeft geopend naar goyim en dat zo heidenen ook mede-erfgenamen mogen zijn, of mede-leden en mede-deelgenoten. Dat is volgens ons namelijk het mysterie van het evangelie.

Wij geloven dat Israël Gods uitverkoren volk is en dat kan misschien moeilijk liggen in de harten van vele “Christenen” en zeker van bepaalde Katholieke en protestantse theologen, die vinden dat enkel ‘godsgeleerden‘ het Woord van God kunnen verduidelijken en beslissen wie tot het Christendom mag of kan behoren. Velen van de theologen schijnen te vergeten (of niet te willen zien) dat de christelijke kerk is voort gekomen vanuit de Joodse sekte die de eerste christelijke gemeente vormde en ondenkbaar is zonder Israël. Met de Joden die Jezus als Messias belijden zouden zij zich in het geloof verbonden moeten voelen als broeders en zusters.

In 2017 trokken spanningen tussen Israëls rabbinaat en de liberale stromen in het Judaïsme, zowel in Israël als in het buitenland de aandacht door geschillen over religieus pluralisme. Maar een andere groep, die van de Messiaanse Joden, werd voortdurend geboycot door zowel het hoofdstroom van het wereld-Jodendom als Israël.

Zo nu en dan bereikt een verhaal de media over iemand die zichzelf als Jood ziet, waarvan de immigratie-aanvraag naar Israël, oftewel alya, geweigerd werd op grond van het feit dat hij of zij een Messiaanse Jood of Jeshuaist is.

Dit was zo bijvoorbeeld het geval met de Zweedse psychologe Rebecca Floer (64) en de dochter van een Holocaust-overlevende, die in november 2017 uit Israël werd gedeporteerd. Hoewel ze zichzelf niet als een Messiaanse Jodin definieert, gelooft zij in Jeshua, de naam die door Messiaanse gelovigen en Jeshuaisten voor Jezus wordt gebruikt. Maar Jeshuaisten geven zich niet graag uit als Messiaanse Joden, omdat bij die groepen heel wat trinitarische gelovigen zitten of Joden die een andere Messias belijden dan Jeshua.

In Israël is het probleem dat Jesjoeanen of Jeshuaisten niet aangesloten zijn bij de Joodse gemeenschap waardoor zij uit de boot vallen voor immigratie, aldus een hoge ‘aliya’-ambtenaar van het Agentschap, Yehuda Scharf {aan The Jerusalem Post}.

“Als iemand verklaart dat hij in Jezus gelooft, dan is hij geen Jood – hij gelooft niet in ons geloof,”

voegt hij eraan toe.

“Het is simpel. Een Jood, die naar Israël wil emigreren, zal naar Israël verhuizen als hij zijn Judaïsme kan aantonen. Indien hij zijn Jodendom niet kan bewijzen, dan is het een ander verhaal.”

De Wet op het recht van Terugkeer was door de Knesset in 1950 tot wet verheven. Om die wet te omzeilen zijn er heel wat gelovigen in Jeshua die zich in Israël ook aansluiten bij een gewone Joodse synagoge en daardoor met hun geheimhouding van hun geloof in Jeshua toch hun geloof kunnen belijden maar ook aanvaard worden als Jood.

Opmerkelijk is dat Mevrouw Floer al drie jaar deels in het noorden van Israël had gewoond op een hernieuwd toeristenvisum, werd haar paspoort inmiddels op de zwarte lijst geplaatst en kon haar advocaat haar enkel waarschuwen dat het moeilijk, zo niet onmogelijk, voor haar zal zijn om naar het land terug te keren.

Zowel in Israël als in de Joodse wereld, is er een bijna algehele verwerping van Messiaanse Joden of Joden, die in Jezus geloven zoals Jeshuaisten (of Jesjoeanen). Zij komen niet in aanmerking voor aliya, want terwijl ze zichzelf als Joden beschouwen, wordt niet geaccepteerd dat een Jood in Jeshua of Jezus kan geloven. In 1970 werd Amendement 4A van de Wet op het recht van Terugkeer aangenomen, waarin staat:

“De rechten van een Jood in het kader van deze wet en de rechten van een oleh (immigrant) onder de Nationaliteitswetgeving, 5712-1952, evenals de rechten van een oleh krachtens enige andere wet, zijn ook van toepassing op een kind en een kleinkind van een Jood, de echtgenote van een Jood, de echtgenote van een kind van een Jood en de echtgenote van een kleinkind van een Jood, met uitzondering van iemand, die een Jood was en vrijwillig zijn/haar religie heeft veranderd.”

Aldus oordeelde de Hoge Raad in 1989 dat het geloof van Messiaanse Joden in Jezus hen Christenen maakt en dat ze dus niet in aanmerking komen voor automatisch Israëlisch burgerschap, maar die beslissing werd evenwel opengelaten voor toekomstige veranderingen.

“De ‘seculaire test’ bestaat uit verschillende onderdelen en het is mogelijk om onderling de fundamenten van de Joodse godsdienst, de Hebreeuwse taal, de geschiedenis van het Joodse volk en de herbouw van de onafhankelijkheid in de staat, op te noemen. Het gewicht van deze elementen is in de loop van de tijd veranderd en zal in de toekomst veranderen. De seculier-liberale voorstelling is een dynamisch concept, dat verandert met het levenspad van het Joodse volk gedurende de geschiedenis,”

is er geschreven.

In april 2008 oordeelde het Hof dat verscheidene Messiaanse Joden in Israël recht hadden op Israëlisch burgerschap, omdat zij de afstammelingen waren van Joodse vaders of grootvaders, maar zelf nooit Joods geweest waren en zich dus niet hadden bekeerd.

“Je moet er een onderscheid tussen maken, of zij in aanmerking komen als Jood of als familielid van een Jood (amendement 4A),”

legt Prof. Barak Medina, hoogleraar staatsrecht van de Hebreeuwse Universiteit van Jeruzalem, uit. Medina merkt op, dat indien iemand zichzelf definieert als een Messiaanse Jood, hij niet verkiesbaar is op grond van zijn eigen verdienste, maar op grond van de verdienste van zijn Joodse familielid – zolang hij niet vrijwillig bekeerd is. Iemand die zich vrijwillig bekeerd heeft, benadrukt hij, wordt beschouwd als zijn recht op aliya te hebben opgegeven.

”Ik denk niet, dat deze benadering in de nabije toekomst gaat veranderen,”

zegt Medina.

Groot probleem bij de kijk naar Jeshua volgelingen of Messiaanse Joden is dat anderen bang zijn dat dit groepen zijn die anderen volstrekt willen bekeren tot hun geloof.

Rabbijn David Rosen, adviseur voor interreligieuze zaken bij het Opperrabbinaat van Israël, die tevens fungeert als de directeur van het Departement van Interreligieuze Zaken van het Amerikaans Joodse Comité bij het kijken naar Jeshua belijdende Joden gaat een enorme vergissing aan te denken dat zij mensen zijn die zouden geloven dat Jezus één van de personen van de drie-eenheid van God is. Ware volgers van Jeshua geloven namelijk niet in de valse doctrine van de Drie-eenheid. Het is juist om die reden dat In Nederland en België kerkleiders zulke gelovige niet onder het christendom willen aanvaarden. Ook al zegt rabbijn David Rosen

“Ze kunnen dus zichzelf identificeren als etnisch Joodse Christenen of Joodse Christenen, als ze dat willen. Maar ze zijn Christelijk”

Kerkvader Hieronymus zei over Messiasbelijdende Joden.

„Terwijl ze verlangen zowel Joden als christenen te zijn, zijn ze geen van beiden.”

In de Jules Isaac Stichting (opgericht in 2015) vernoemd naar de Franse Joodse historicus Jules Isaac doen ze een poging om de ontwikkeling te bevorderen van een volwaardige christelijke theologie die volgens hen werkelijk vrij is van vervangingsdenken. Zulke vervangingstheologie staat voor het idee dat de kerk de plaats van het volk Israël zou hebben ingenomen. Voor hen zijn Jeshua volgende Joden al 1500 jaar lang volkomen buiten beeld en daarom vroegen zij zich op 23 maart af wat de belangrijke Messiaans Joodse theologen als Mark Kinzer de kerk te bieden hebben en hoe het komt dat deze gelovigen nu meer in het openbaar beginnen te komen.

Hen valt het op dat de sterke opkomst van het Messiaans Jodendom sinds de jaren zestig van de afgelopen eeuw zonder meer tot de meest opmerkelijke ontwikkelingen behoort van de laatste vijftig jaar. Bewust zijnde dat Messiaans Jodendom (Messianic Judaism) staat voor de internationale beweging van Joden die het geloof in Jezus niet in strijd zien met hun Joodse identiteit kijken zij wel op naar de reden om zulk een beweging of groep niet in het christendom te aanvaarden.

Men moet nagaan waarom vanaf de vierde eeuw voor deze Joodse Jezus gelovigen geen plaats meer binnen de Kerk bleek te zijn. Vanaf toen werden zij alleen nog slechts getolereerd wanneer ze volledig afstand deden van hun Joodse identiteit.

Als gevolg van deze kerkelijke maatregel waren Messiaanse Joden 1500 jaar lang volledig van het toneel verdwenen. Maar sinds de afgelopen eeuw zijn ze terug van weggeweest. Hun aantal wordt intussen geschat op 150.00 – 200.000. En dat aantal groeit gestaag, vooral in Israël en de Verenigde Staten. Het is fascinerend te zien, hoe de beweging waarmee de kerk 2000 jaar geleden begon, juist in onze tijd opnieuw groeit en bloeit. Redenen genoeg om een studiedag te wijden aan deze fascinerende en belangrijke ontwikkeling.

vond de Jules Isaac Stichting.

Jeroen Bol, voorzitter van de Jules Isaac Stichting, gaf in zijn lezing een historisch overzicht van het Messiaans Jodendom. Zoals de periode vóór de Reformatie gekenmerkt werd door sterke anti-Joodse trekken in kerk en theologie, is er volgens hem kort ná de Reformatie, met name in Engeland, sprake van een trendbreuk.

Théodore de Bèze (Theodorus Beza) in 1577

Het zijn de Engelse puriteinen geweest die in toenemende mate afstand begonnen te nemen van het anti-judaïsme in de theologie van de middeleeuwse rooms-katholieke kerk. Was de klassieke theologie tot dan toe doortrokken van wat men later de ‘teaching of contempt’ (‘catechese der verguizing’) is gaan noemen, bij de Engelse puriteinen zien we rond 1600 een ‘teaching of esteem’ ontstaan. Het begin van deze omslag wordt doorgaans gezien bij de kanttekening die Beza rond 1560 in de Geneva Bible plaatste bij Romeinen 11:25-26. Contra Calvijn die hij zojuist in Geeve had opgevolgd stelde Beza dat Israël hier niet staat voor de kerk maar voor het Joodse volk. In diezelfde periode rond 1560 doceerden de grote theologen Martin Bucer en Peter Martyr op grond van Romeinen 11 dat de kerk nog een toekomstige massale bekering van het Joodse volk staat te wachten. Steeds meer puriteinse theologen na hen brachten met name op grond van hun exegese van Rom.11:12-15 die toekomstige massale bekering in verband met een eveneens te verwachten massale wereldwijde opwekking van ongekende proporties. Ook de latere Humble Attempt van Jonathan Edwards moet helemaal in deze traditie gezien worden. Het is een bij uitstek optimistische theologie waarin een positieve (toekomstige) rol voor het Joodse volk is weggelegd. Dit staat in scherp contrast met het Middeleeuws scenario waarin de Joden doorgaans het bij uitstek voor altijd verdoemde volk waren.

schrijft Bol, die verder betoogt

Grote namen uit de tijd rond 1600 waren o.a. de puriteinse theologen Thomas Brightman en Hugh Broughton. Broughton was een groot geleerde op het gebied van het Hebreeuws en de geschriften van de rabbijnen. Hij was de eerste Engelsman die het plan opvatte om als zendeling onder de Joden in het Nabije Oosten te gaan werken. Hij stond ook in nauw contact met rabbijn Abraham Ruben van Constantinopel. Deze rabbijn had contact gezocht met Broughton omdat hij zijn hulp wilde bij het vertalen van het Nieuwe Testament in het Hebreeuws. De hele 17e eeuw wordt overigens in zowel Engeland, Holland en Duitsland gekenmerkt door een enorme belangstelling onder protestante theologen voor de studie van het Hebreeuws en van Joodse geschriften als de Talmud en de Mishna. Het Joodse volk stond, anders dan in de Middeleeuwen, voor het eerst in de geschiedenis van de kerk veel positiever op de radar in protestant West Europa.

In de 18 eeuw valt die intense aandacht voor de plaats van Israël terug, ze is dan veel minder prominent aanwezig. Maar het oude kerkelijke antijudaïsme wint niet opnieuw terrein in Engeland. Het is of het nieuwe denken over Israël even pas op de plaats maakt. De 18e eeuw is de eeuw van de grote internationale evangelical awakening. Een opwekking van een geografische en getalsmatige orde van grootte die tot dan ongeëvenaard was. Engeland, Wales, Schotland, Noord Ierland, Scandinavië, Duitsland en niet te vergeten het toen nog Engelse Noord Amerika, in al die landen was sprake van opwekking en kerkgroei. het was de geboortetijd van evangelicaal christendom.

De daarop volgende 19e eeuw wordt eveneens gekenmerkt door krachtige opwekkingen en verdere groei en ontwikkeling van de evangelicale beweging. Het is ook de eeuw van de grote doorbraken op het gebied van zending. Engeland is deze eeuw het brandpunt, maar ook piëtistisch Duitsland speelt een belangrijke rol. Het is in deze eeuw dat aandacht voor het Joodse volk weer volop in het middelpunt van de evangelicale agenda komt te staan. Zending onder de Joden en passie voor de in de Schrift voorzegde terugkeer van het Joodse volk naar Palestina, het was gemeengoed in het denken van vooral de calvinistische evangelicale christenen in het Engeland van de 19e eeuw. Sterk aanwezig was ook het bewustzijn dat de Joden met name van de hand van de Rooms Katholieke Kerk eeuwenlang onnoemelijk veel en verschrikkelijk onrecht was aangedaan. Deze evangelicale christenen wilden heel nadrukkelijk een heel ander gezicht van het christendom laten zien: werkelijke naastenliefde, daadwerkelijke hulp, opkomen voor gerechtigheid. In diezelfde 19e eeuw treffen we dit type opwekkingschristendom in Nederland aan in de kringen van het Reveil (Isaac Da Costa) en bij een beweging als het Heil des Volks (ds. Jan de Liefde). In Engeland was Lord Shaftesbury wel de bekendste onder hen. Andere bekende namen in Engeland zijn o.a. Charles Simeon en Robert Murray McCheyne. Uiteindelijk bleek dit geheel nieuwe protestante pro-Joodse christendom in Engeland zo sterk dat het zelfs in staat bleek de Balfour Declaration in het leven te roepen. En zo heeft het filosemitische Engelse evangelicale christendom aan de wieg gestaan van de huidige staat Israël

Als Jeroen Bol terugkijkt op vier eeuwen calvinistisch gestempeld opwekkingschristendom in de Engelstalige wereld valt er zijns inziens een lans te breken voor de idee dat deze grote opwekkingen mogelijk een bijzondere door God georkestreerde connectie hebben gehad met Gods plannen met het Joodse volk. Hij haalt aan

Zou het niet zo kunnen zijn dat de God van Israël de Reformatie en de daaruit voorkomende puriteinen en opwekkingsbewegingen mede in het leven heeft geroepen om een einde te maken aan de vreselijke dwaling van christelijk antijudaïsme en het lot van de Europese Joden positief te beïnvloeden?

En zou het niet zo kunnen zijn dat de God van Israël, die ook de Heer van de Kerk is, dit evangelicale christendom ook om die reden drie eeuwen lang zo onvoorstelbaar rijk heeft gezegend met enorme opwekkingen en doorbraken op het gebied van zending?

Hij vraagt zich af of God dit opwekkingschristendom destijds niet mede om die reden zo enorm sterk heeft gemaakt om zo een keer te brengen in het lot van Zijn uitverkoren volk Israël. Hij vraagt zich af

Sprak deze zelfde God al niet in Genesis 12 tot Abraham en over Abrahams hoofd ook tot de kerk der eeuwen:

“Ik zal zegenen wie u zegent en wie u vervloekt zal ik vervloeken”?

Bergt dit alles voor de kerk van vandaag niet zowel een belofte als een waarschuwing in zich ? Ligt er niet nog steeds, of wellicht juist nu, een belofte van grote zegen voor een kerk die het Joodse volk en Israël werkelijk tot zegen zoekt te zijn?

Maar vandaag zien wij juist dat meerdere kerken helemaal geen zegen zien in dat Joodse Volk noch in Joodse volgelingen van Jezus (zoals Jeshuaisten) of Messiaanse Joden.

Michael Mulder, universitair docent Nieuwe Testament en Judaïca aan de Theologische Universiteit in Apeldoorn die tevens Kerk en Israël aan de CHE in Ede doceert en directeur is van het Centrum voor Israël Studies, sprak over de identiteit van Messiaanse Joden in Nederland en Israël,en vond dat zij helemaal niet thuis horen in de kerk in Nederland heel eenvoudig weg omdat zij noch Christen noch Jood zijn volgens hem.

Leave a comment

Filed under Geestelijke aangelegenheden, Juridische aangelegenheden, Levensstijl, Nederlandse teksten - Dutch writings, Nieuwsgebeurtenissen - Journaal, Politieke aangelegenheden, Religieuze aangelegenheden, Wereld aangelegenheden

Politici handig gebruik makend van immigranten en jihad angst

Zonder levensbeschouwelijke tolerantie kan een open samenleving niet functioneren,
dan is vrijheid onbestaande en diversiteit onmogelijk.

Eerst waren er Groot-Brittannië en daarna de Verenigde staten van America waar een mooiprater en/of bullebak handig gebruik wist te maken van de angst voor immigranten. Nu loeren in Nederland en Frankrijk het zelfde fenomeen om de hoek.

Wat in Nederland op valt is dat daar wel politiekers toch nog een andere troef willen uitspelen. Men kan het zelfs prachtig vinden dat politici zich inspannen om de christelijke traditie en geloof te herwaarderen. Men kan ook zeggen dat daar ook grote behoefte aan is, zowel in religieus als in cultureel opzicht.

Maar niet vanwege het goedkoop binnenharken van christelijke stemmers. En niet om te worden gebruiken als stok om de Islam mee te slaan.

schrijft de belijdend rooms-katholiek en academisch theoloog kan Frank Bosman niets anders concluderen dat de Westerse beschaving is gestoeld op twee millennia christelijke cultuur. Maar dezer dagen kijkt hij op hoe politici hem willen strikken om hun agenda van anti moslim gevoelen of zelfs moslimhaat door te voeren

Ik wens als christen niet misbruikt te worden om mijn moslimzusters en –broeders af te weren. Ik wens in hen het gelaat van de Christus te zien, die mij wenend aanklaagt omdat ik niet genoeg gedaan heb ‘voor de minsten van mijn broeders en zusters’ (Matteüs 25)

bevestigd Bosman die zich gisteren misbruikt voelde in het programma De Tafel van Tijs.

Ik voelde me misbruikt als christen. Of eigenlijk als christelijke stemmer. Voor de zoveelste keer misbruikt door politieke bewegingen die vlak voor de verkiezingen ‘mijn’ christendom willen gebruiken als hefboom om vreemdelingen, asielzoekers of moslims te kunnen wegzetten als tweederangs burgers. Ik pas daar beleefd maar zeer nadrukkelijk voor. {Christenen worden misbruikt voor anti-Islamretoriek}

In tegenstelling tot België waar de politici niet liever zouden hebben dat het geloof volledig uit het burgerleven verbannen zou worden en waar wij nu al moeten toezien hoe in rijks- of openbare scholen geen geloofssymbolen meer mogen gedragen worden door de leerlingen noch in de ruimten mogen vertoond worden. Daartegenover staat haaks de Katholieke scholen waarvan men zou denken dat zij enkel toezien op Katholiek gelovigen, waar dan wel de klederdracht volgens het geloof mag zijn en waar bij er zelfs scholen zijn die een bidruimte voor de moslims hebben ingericht. Nochtans zouden publieke scholen een voorbeeld van verdraagzaamheid moeten zijn en alle geloven naast elkaar zich zichtbaar moeten laten uiten.

De burgermeester van Mechelen, Bart Somers, vanuit zijn ervaringen in Mechelen schrijft dat zich religieus verbonden voelen niet fout is zolang dit ook gebeurt in een juiste verhouding met de huidige samenleving. Hij schrijft ook dat wanneer mensen zich afsluiten in hun religieuze gemeenschap en zich afsnijden van anderen, ze vastgepind worden op één allesbepalende identiteit …

dan krijg je eendimensionale, verschraalde mensen. {“Samen leven, een hoopvolle strategie tegen IS” , Bart Somers}

Een citaat van Bart Somers is ook de essentie van het boek “Het huis van de moskee”:

Door in onze medeburgers alleen nog maar de moslim te zien vergeten wij dat het mensen zijn zoals jij en ik. {“Het huis van de moskee”}

Het is juist door mensen zodanig te labellen en met de vinger te wijzen dat zij zich gaan afzonderen of getto’s gaan vormen, welke de integratie tegen gaat en maakt dat er makkelijker een onnavolgbare negatieve ontwikkeling kan plaats grijpen.

Dezer dagen zien wij mensen anderen verachten en een onverdraagzame houding aan nemen waarbij zij anderen in mee willen betrekken. Hierdoor worden velen uitgedaagd door mensen die onze democratische rechtstaat verachten, door zij die ons provoceren door bommen en terreur en door populisten.

Bart Somers

In het boek “Samen leven, een hoopvolle strategie tegen IS” dat Bart Somers opgedragen heeft aan zijn oom die met 15 jaar “in uniform” in Duitsland is gestorven, kan men lezen dat zonder levensbeschouwelijke tolerantie een open samenleving niet kan functioneren, dat vrijheid onbestaande is en diversiteit onmogelijk. Hij stelt ook dat

Door in onze medeburgers alleen nog maar de moslim te zien vergeten wij dat het mensen zijn zoals jij en ik. {Bart Somers bij verscheidene gelegenheden}

En toch dienen wij met engagement weerwerk te verrichten door meer in te zetten op vrijheid en tolerantie, mensenrechten en democratie …Een strijd om de ziel van onze samenleving.

Kader Abdolah (pseudonym of Hossein Sadjadi Gh...

Kader Abdolah (pseudoniem van Hossein Sadjadi Ghaemmaghami Farahani), in Iran geboren Nederlandse schrijver en zijn dochter Bahar Abdolah, die co-auteur is van een van zijn boeken (Foto credit: Wikipedia)

Kader Abdolah in zijn boek “Het huis der moskee” waarin hij de geschiedenis van Iran verteld vanuit het spanningsveld tussen religie en maatschappij, beschrijft hoe in het vroegere Perzië de islam het fundament was van een ganse cultuur en haar samenleving later verwesterd werd in de richting van een modern Teheran en Iran. In latere jaren werd de Iraanse maatschappij andermaal fundamenteel gewijzigd met dramatisch geweld, uitgaande van nieuwe religieuze en radicale leiders.

Relevant in dat boek is de idee dat de burger, de man in de straat, uiteindelijk goed en verdraagzaam wil zijn doch dat zijn verlangen naar evenwicht zwaar verstoord wordt door hogere krachten, gesteund op macht en economische belangen, waarbij radicale religie ook als voorwendsel werd aangewend voor autoriteit en machtsmisbruik.

In Nederland en Frankrijk ziet men nu ook hoe bepaalde politici roet in het eten willen gooien.

tafelvantijs

Frank Bosman bij de talkshow De tafel van Tijs (EO, NPO2)

Frank Bosman word altijd zo wantrouwig als politici – meestal vlak voor verkiezingstijd – opzichtig gaan flirten met de christenen in dit land.

Het politiek-electorale motief ligt er duimendik bovenop: hiér met die christelijke stemmen! Nee, dank u beleefd. Ik ben geen stemvee, dat één keer in de vier jaar een aai over de bol kan krijgen om vervolgens achtergelaten te worden als de eerste de beste straatschooier. Maar ik vind het nog veel erger dat ‘mijn’ christendom (als ik even zo onbescheiden mag zijn) wordt ‘geroofd’ om te fungeren als hefboom tegen mijn Islamitische zusters en broeders in dit land. {Christenen worden misbruikt voor anti-Islamretoriek}

Nederlanders moeten zich meer bewust worden van de christelijke wortels van ons land, vindt lijsttrekker Thierry Baudet van Forum voor Democratie.{Hengelen naar christelijke stemmen en gediscrimineerde éénverdieners}

Thierry Baudet (2).JPG

Thierry Henri Philippe (Thierry) Baudet Nederlands politicus, historicus, publicist en jurist

Op de vraag wat ‘we’ moeten doen tegen de ‘uitverkoop’ van onze normen en waarden, antwoordde Thierry Baudet:

‘Een ontmoedigingsbeleid voeren. Immigratie uit moslimlanden stoppen, geen moskeeën meer bouwen en geen islamitische scholen meer stichten.’ {Christenen worden misbruikt voor anti-Islamretoriek}

Juist door niet open te staan voor andere godsdiensten en niet toe te laten dat er openbare gebedshuizen komen, zorgt men er voor dat die religieuze groepering in de clandestiniteit verder gaat en erger nog meer kan radicaliseren zonder enige uitwendige controle.

Baudet ziet liefst het ‘eigen volk eerst’ met een sterk nationaal gevoelen dat niet slachtoffer is geworden van de volgens hem huidige ziekte ‘Oikofobie‘ waarbij er een verregaande vorm van cultuurrelativisme heerst. Oikofobie is volgens hem de ziekelijke afkeer van het eigene, het eigen nest. Met name bedoelt hij de instinctieve neiging om de eigen cultuur, de eigen gebruiken, de nationale identiteit en geschiedenis af te vallen of te ridiculiseren. De oikofobie manifesteert zich op ten minste drie manieren: via het multiculturalisme en het opengrenzenbeleid, via het modernisme in de kunst (waarbij niet langer het esthetische maar het conceptuele en bevreemdende het grootste belang heeft) en via de Europese integratie. Een gelijkaardig discours is terug te vinden bij onder anderen Guillaume Faye, Jean Raspail, Pascal Bruckner, Sid Lukkassen en Wim van Rooy. Het lijkt er op dat er velen van zijn slag angst hebben dat hun eigen identiteit verdrongen zou worden door hen die een andere religie aanhouden dan het christendom.

Baudet is niet de enige politicus die probeert de christelijke kiezer te paaien door met het christendom te flirten. Geert Wilders spreekt als sinds jaar en dag over de ‘joods-christelijke traditie’ die verdedigd moet worden tegen buitenlandse indringers, lees: moslims. Het vreemde is dat Wilders niet goed in staat is tot uitdrukking te brengen wat hij nu precies bedoelt met deze term. En dat is ook verdraaid moeilijk, omdat de ‘joods-christelijke traditie’ in verschillende tijdperken verschillende betekenissen had. De term werd echter altijd ingezet om ‘ons’ af te zetten tegen ‘hen’, of het nu ging om fascisten, communisten, of – nu – moslims (Wallet 2012). {Christenen worden misbruikt voor anti-Islamretoriek}

Volgens Bosman is

Baudets sympathie voor het christendom is vooral die van een intellectuele buitenstaander, zo bleek in De Tafel van Tijs:

‘De kern van het christendom is vrije gewetensvorming.’

Of in het RD:

‘Het christendom heeft de waarheid over de mens ontdekt. Het christendom is de belangrijkste morele ontwikkeling in de wereldgeschiedenis. God offert Zijn Zoon voor onze zonden. Wij hebben de moord op Jezus op ons geweten, omdat we niet in staat waren voorbij onze eigen kaders te denken. Als je dat tot je door laat dringen, word je gedwongen de ander als gelijke te zien.’

Hoog-theologische taal wordt direct gevolgd door een stevige relativering.

‘Tegelijk zeg ik: het is voor mij niet letterlijk waar wat er in de Bijbel staat. Maar dat vind ik niet zo relevant.’

Baudet noemt zich niet voor niets een ‘seculiere cultuurchristen’. En dat merk je aan alles. En dat is geen compliment. {Christenen worden misbruikt voor anti-Islamretoriek}

Een groot probleem met vele zogenaamde Christenen is dat zij meer waard vinden dan anders gelovigen. In Nederland is er zelfs onder de christenen dikwijls ruzie of een neerkijken naar anders denkende christenen en niet trinitarische christenen krijgen het daar helemaal te verduren. (Ook al beweren sommigen dat Nederlanders erg tolerant zijn.)

Geert Wilders in 2014

Geert Wilders, partijleider van de Partij voor de Vrijheid (PVV) + fractieleider in de Tweede Kamer

Bosman herkent dat zelfs de oudste Nederlandse politieke partij die in het parlement vertegenwoordigd is, de SGP met Kees van der Staaij als fractieleider, zich zoals Baudet en Wilders ook schuldig maakt aan dat superieursgevoelen. Die partij mag zich dan wel zogenaamd stellen op de grondslag van Gods Woord, zoals daarvan belijdenis gedaan wordt in de artikelen 2 tot en met 7 van de Nederlandse Geloofsbelijdenis, maar toont toch niet die vredelievendheid en openheid die van een Christen zou mogen verwacht worden.

Zelfs de SGP maakt zich er op een bepaalde manier schuldig aan, namelijk in haar voortdurend gehamer op haar idee dat verschillende godsdiensten niet gelijkwaardig zijn of zo beschouwd moeten worden. Baudet, Wilders en de SGP zeggen hetzelfde: het christendom is superieur aan de Islam. Zo bepleitte de SGP laatst voor het afschaffen van de gebedsoproep vanaf de minaretten (RTLnieuws.nl, 14-10-16 ). Reden: de overheid moet de islamisering van de publieke ruimte niet in de hand werken. Dat dit rechtstreeks ingaat tegen de grondwet, doet voor de SGP niet zo ter zake. En dat is vreemd, want de partij staat (stond?) bekend  als een sterke staatsrechtelijke partij. Niettemin krijgt de SGP, samen met onder andere de PVV en de VVD, een ‘rode kaart’ van een groep hoogleraren, precies vanwege het uithollen van de rechtstaat (Trouw, 14-02-17 ). {Christenen worden misbruikt voor anti-Islamretoriek}

Bosman snapt dit geflirt van SGP, Forum voor Democratie en PVV wel, maar vindt het tegelijkertijd onbegrijpelijk. En wel om drie redenen.

In de eerste plaats is dit gekift tegen de Islam juist contraproductief als je het belang van de christenen in Nederland voor ogen hebt. Dat klinkt paradoxaal, maar dat is het niet. De religieuze vrijheid die jij (als christen) aan een andersgelovige (in casu: een moslim) geeft, is precies dezelfde ruimte die jij als christen voor je eigen traditie kan ‘opeisen’ op het publieke forum (in juridische, maar vooral in morele zin). De vrijheid van de ander, is mijn vrijheid, en omgekeerd. Baudet, Wilders en Kees van der Staaij (politiek leider SGP) begrijpen dit principe niet, of het gaat ze uiteindelijk niet om de verdediging van het christendom, maar om de vernietiging van de Islam in Nederland.

Ten tweede zou elke politieke verdediger van de christelijke normen en waarden in Nederland moeten reflecteren op wat dan wel precies de kern is van de christelijke traditie. Wilders komt überhaupt niet uit zijn woorden als het om dit onderwerp gaat. En Baudet komt ook niet verder dan enig gestamel over ‘vrijheid van geweten’ en ‘kinderen weten niet meer wat Pasen betekent’. Die laatste constatering is overigens waar, maar vormt niet het hart van de christelijke traditie.

Uiteindelijk is de kern van het christendom de liefde, de liefde tot God, je naasten en jezelf (Matteüs 22-35-40). En deze drie horen bij elkaar, zijn consequenties van elkaar. De rest is, om met de beroemde rabbijn Hillel te spreken, uitleg daarvan. Wie niet in staat is het gelaat van de Christus te herkennen in zijn Islamitische zuster of broeder heeft dit gebod niet begrepen.

Ten derde. De heren Wilders en Baudet denken, althans dat is mijn stellige indruk, bij het woord ‘christendom’ niet aan een geleefd geloof zoals dat door miljarden mensen wereldwijd wordt beleden en gevierd, maar eerder aan een set regels en noties zoals ‘tolerantie’ of ‘vrijheid’.  Nu zal ik de eerste zijn om te beamen dat noties als tolerantie en vrijheid kernbegrippen uit het Nieuwe Testament zijn, maar ik vind de religie-opvatting van dit soort politici toch uiteindelijk instrumenteel.

Het gaat hen niet om de religieuze waarheidsclaim die in elke religie zit, maar om de praktisch-ethische uitvloeiselen ervan, een ‘ethisch christendom’, dat tegelijkertijd al zijn tanden heeft laten trekken door een Verlichtingstandarts. ‘Kom je wel eens in de kerk?’ vroeg Van den Brink aan Baudet in De Tafel. ‘Soms,’ was zijn antwoord, maar nooit voor een viering, altijd min of meer ‘per ongeluk’. {Christenen worden misbruikt voor anti-Islamretoriek}

Wij zullen verder moeten uitkijken naar onze noorderburen war vorige maand het Amsterdamse debatcentrum De Balie de nationale krantenkoppen wits te halen met een debat over moslims, Islam en vluchtelingen. Daar maakten Vlaamse schrijver Wim Rooij en de Nederlandse rechtsfilosoof Paul Cliteur van hun hart geen moordkuil.

 Getriggerd door vragen uit de zaal spraken de heren zich in meer of mindere sterke bewoordingen uit voor het discrimineren van moslims, het breken van internationale verdragen (om dat mogelijk te maken), het inperken van religieuze vrijheid (voor moslims) en zelfs het uitzetten van ‘beroepsmoslims’.  (Beluister ook het interview voor Dit is de dag). {Populistische uitspraken horen in publieke debat}

Gelukkig kwam er een ware hausse aan kritiek, op Cliteur en Rooij, maar ook op het debatcentrum dat een podium geboden zou hebben aan abjecte, racistische opinies.

Nu staat er ons enkel nog uit te kijken naar de denkelijk boeiende debatten die nu nog de verkiezingen zullen voorafgaan waarbij men niet naast het geloof en de uiting van geloof zal kunnen kijken. Zullen België en Nederland bereid zijn om te gaan voor een multiculturele samenleving waarin men bereid is respect te tonen voor mensen met een ander geloof?

+

Voorgaande

Het gevaar om niets te doen tegen de oorzaak en de kwaal

Migratie en veiligheid even geherformuleerd

Het failliet van de war on terror

++

Aanverwante lectuur

  1. Koran tegenover veel oudere Heilige Geschriften
  2. Angst voor ouderwetse regels en verlies van christenen
  3. 2015 het jaar dat ISIS duidelijk maakte dat het ook in Europa is
  4. 2015 het jaar dat ISIS duidelijk maakte dat het ook in Europa is – Vervolg 1
  5. Politici die trachten het geloof in de privesfeer te duwen of uit de maatschappij te bannen
  6. Met christenen flirtende politici
  7. Kerk in Actie presenteert diaconale stemwijzer
  8. Fundamentalisme en religie #2 Frankrijk en België
  9. Fundamentalisme en religie #3 Vluchtelingen en racisme
  10. Fundamentalisme en religie #4 Verdrukking
  11. Fundamentalisme en religie #6 Versplintering
  12. Zit je met vele vragen vind dan een site die misschien antwoorden kan geven op levensbelangrijke vragen
  13. Immanuel en een Joodse kijk en christelijke visie
  14. Wapens van de gelovige bij voortdurend geweld

+++

Vindt verder ook om te lezen

  1. Nederlanders zijn eigenlijk heel tolerant, ook tegen nieuwkomers
  2. Populistische uitspraken horen in publieke debat
  3. Willen vrijzinnigen via de islam eigenlijk christenen of joden treffen? – Paul Quirynen
  4. Hengelen naar christelijke stemmen en gediscrimineerde éénverdieners
  5. Christenen worden misbruikt voor anti-Islamretoriek
  6. Het afbladderende geloof in de representatieve democratie #volkskrant
  7. Migranten en Europa
  8. Sociolinguisten tonen aan: het gebruik van “like” zegt veel
  9. #Islam gaat terecht niet mee in het #reli-polderen volgens #StefanGärtner @volkskrant @tilburguniversity
  10. Haten meeste christenen moslims?
  11. Zwemles Zwitserse moslimmeisjes verplicht
  12. Terug naar de natiestaat
  13. De “Linkse NPO”
  14. Groot liegen en dat volhouden
  15. Rucphen: het dorp van Geert Wilders
  16. Als Wilders premier wordt…
  17. Geert Wilders, Minister President (Dutch)
  18. Stemmen
  19. Kies!
  20. Laat je stem gelden!
  21. 60% of Dutch Police Officers want to vote for Wilders. I’d trust them. The duo Wilders-Baudet may restore the Netherlands.
  22. A new low in the Low Countries
  23. Geert Wilders interview skynews
  24. It’s time the international media sharpened up its act on Geert Wilders
  25. Wilders Makes Pitch To Mainstream Parties
  26. Dutch MP vows to ‘de-Islamize’ nation, calls mosques ‘Nazi temples’
  27. Euroland: Will the Netherlands Be the Next Domino To Fall?

+++

2 Comments

Filed under Activisme & Vredeswerk, Nederlandse teksten - Dutch writings, Nieuwsgebeurtenissen - Journaal, Politieke aangelegenheden, Religieuze aangelegenheden, Sociale Aangelegenheden, Voelen en Welzijn