Tag Archives: Gelijke kansenrecht

Ik luister

Een zeer grote groep mensen in onze maatschappij zijn de “vergetenen”, de vluchtelingen, daklozen, marginalen en armen.

De politici die het voor het zeggen hebben zijn met hun gedachten meestal zeer ver van de harde werkelijkheid en leven in hun eigen cocon, waarbij de wereld van de machtigen en rijken de r aarde prioriteit verkrijgt.

Velen moeten het weten te rooien zonder systemen die de parlementariërs wel voorzien. Maar een grote meerderheid valt tussen de mazen van het net.

Met deze periode van social distancing hebben ook heel wat mensen afstand genomen van de “andere” en hebben zij zichzelf prioritair gesteld. Het egoïsme is zienderogen versterkt. En als er mensen gingen samen klappen om 20 uur was dat toch niet zozeer uit medegevoelen doch eerder om zichzelf te laten zien aan anderen, dat zij toch nog mee telden in deze maatschappij.

Na alle afzondering, sluiting van winkels en bedrijven hopen zij hun werk terug te vinden, maar komen nu die “buitenlanders” nog meer als bedreiging van hun eigen stekje te zien.
Toch zullen zij moeten komen in te zien dat wij die toevloed van buiten Europa ook nodig hebben en dat wij maar beter dat mooie woord “blijveling” als een positieve meerwaarde voor onze maatschappij gaan zien.

Kirsten van den Hul, lid van de Nederlandse Tweede Kamer namens de Partij van de Arbeid, heeft zoals kamerleden in België heel wat portefeuilles in haar handen, namelijk Onderwijs, Wetenschap, Emancipatie, Media, Buitenlandse Handel en Ontwikkelingssamenwerking.

Volgens haar is de tijd gekomen voor een (enorme) verandering. Zij gelooft in een een (s)hevolution, waarbij mannen en vrouwen samen de wereld veranderen en de emancipatie van de vrouw voortzetten.
Niet omdat dat moet van de politiek, of van de feministen, of van hun partner. Maar omdat de economie, onze relaties en de hele maatschappij er aantoonbaar beter van worden als zaken tussen mannen en vrouwen beter zijn verdeeld dan nu.

Het kan misschien mogelijk zijn dat wij hier te maken hebben met een wat vreemde eend in de bijt, een politicus die zoals in de Belgische PvdA, echt begaan is met wat er onder de mensen leeft. Haar oog(merk ) mag dan misschien op de vrouw vallen die een revolutie kan veroorzaken, wat wij vandaag nodig hebben zijn mensen die hun stem willen verheffen om de gewone man en vrouw, jongens en meisjes van alle slag aan het woord te laten en hun een plaats te bezorgen in een voor hen leefbare omgeving.

Zij weet het zeker dat dit een eeuw voor de vrouw wordt, maar hopelijk zal zij ook inzien hoe die vrouw aan het roer het moet opnemen voor het algemeen welzijn van plant, dier en elk mens. Voorzeker mag het deel-tijddilemma, de loonkloof, huiselijk geweld niet ontbreken. Vooral dat laatste is kenbaar enorm toegenomen in deze corona tijd. Maar geweld onder kinderen is ook een enorm opvallend probleem geworden. De laatste maanden zijn wij overstelpt met moorden gepleegd door minderjarigen. Uit de hand gelopen pesterijen, met dood tot gevolg van ocharme 13 en 14 jarigen.
Onze maatschappij zit duidelijk met een groot probleem van normen en waarden.

Het is goed te merken dat zij inziet dat in onze huidige maatschappij wel genoeg ellende is voor nog minstens vijf boeken.

Zij sprak de afgelopen drie jaar vaak over ‘gelijke kansen‘. Als het ging om te lage schooladviezen voor kinderen met lager opgeleide ouders of (groot)ouders met een migratie-achtergrond bijvoorbeeld. Of over het lerarentekort, dat inmiddels door heel Nederland en België pijnlijk voelbaar is. Maar zoals in België voelen nog minder leerkrachten er iets voor om in scholen les te geven waar ‘minderbegaafden’, ‘minderheden’ of ‘allochtonen’ zitten. Niet veel leerkrachten staan te popelen om les te gaan geven in scholen met relatief meer leerlingen met risico’s op achterstanden. Van den Hul schreef er een initiatiefnota over en bestookte onderwijsministers Slob en Van Engelshoven geregeld met Kamervragen en moties.

Zij zegt

Maar de meeste indruk maakten niet de debatten, Kamervragen, of stemmingen (al blijft het natuurlijk best een bijzonder gevoel als een motie wordt aangenomen, zoals deze bijvoorbeeld😊). De meeste indruk maakten de gesprekken die ik had met de mensen die ik onderweg tegenkwam.

IMG_20200130_151038_901

Gesprekken met leraren, over hun gigantische werkdruk en hun zorgen over de toekomst van ons onderwijs. Met ouders, die soms al jaren worstelden met het vinden van passend onderwijs voor hun kind. Met leerlingen in het Voortgezet Speciaal Onderwijs, die me vroegen om in debatten ook het VSO niet te vergeten. Gesprekken met vluchtelingen uit Congo en Soedan in een kamp in Oeganda, dat we bezochten tijdens een indrukwekkend werkbezoek aan Oost-Afrika. En vooral: de vele gesprekken met vrouwen in de vrouwenopvang, die me vertelden over hun pijn en hun dromen.

Want daarmee begon het allemaal voor mij, met een heel persoonlijke initiatiefnota over geweld achter de voordeur. Een onderwerp dat voor mij veel meer is dan alleen politiek: ik kan er helaas zelf als voormalig slachtoffer over meepraten. Best bloot voelde dat, jezelf zo kwetsbaar opstellen onder het oog van collega’s, pers en publiek. Maar ik ben blij dat ik zo een steentje heb kunnen bijdragen aan het bespreekbaar maken van dat hardnekkige taboe. {Waarom ik door wil als Kamerlid}

 

Met meer dan een jaar een proberen om te gaan met een ons zeer beperkende pandemie zijn er heel wat taboes boven water komen drijven die aangepakt moeten worden. Dus heel wat werk aan de winkel.

Wat gisteren nog opviel op het nieuws was hoe een Iraans leraar Engels hier een korte cursus had gelopen en zo de mogelijkheid kreeg om hier als bemiddelaar te kunnen optreden. Opmerkelijk was hoe goed die man in één jaar tijd Nederlands had geleerd. Tegenover veel Belgen en Nederlanders die een bepaalde job niet willen uitvoeren, omdat ze deze te min voor zichzelf vinden, heeft deze man de handen uit de mauwen gestoken, hogeschool gevolgd en op één jaar tijd een diploma behaald waarmee hij nu verder kan en in België ook zijn diensten kan aanbieden.

Overal in Europa hebben wij zulke moedige en hardwerkende durvers en blijvelingen nodig. Zij zullen binnenkort ook moeten meewerken om onze landen weer op de juiste weg te helpen na de coronacrisis.

Niet enkel politici moeten hun oor te luisteren leggen ook zeer vele mensen die het nog steeds niet geloven dat wij met een echte pandemie te maken hebben en dat wij ook nood hebben aan mensen van het buitenland om onze verouderde bevolking aan te vullen en op te vangen.

+

Voorgaande

Waarom doen we niets aan de oorzaak?

Het gevaar om niets te doen tegen de oorzaak en de kwaal

Politici handig gebruik makend van immigranten en jihad angst

Gastvrijheid: een pijnlijke weg om anderen te verwelkomen

++

Aanvullend

Hoe omgaan met huidige moeilijkheden

Politici die trachten het geloof in de privesfeer te duwen of uit de maatschappij te bannen

Met christenen flirtende politici

De politicus en schaamte

Wie of welke generatie verantwoordelijk

Democratische ondergang

Een tijd van plicht, verantwoordelijkheid en verantwoording

+++

Verder gerelateerd

Werkelijkheid

Vluchtelingen, medemensen in nood: welkom!

Interview in Tertio: “Hopen is daden stellen”

Kamerlid in Coronatijd

Kirsten van den Hul

Verkiezingscampagnes gaan vaak over wie het hardst kan roepen. Wie het meest in het nieuws is, wie de concurrentie het best kan aftroeven, wie het meest gevatte antwoord geeft in debatten. Ik heb mijzelf een ander doel gesteld deze campagne. Ik wil vooral luisteren.

De afgelopen vier jaar heb ik mij als Kamerlid met veel liefde verdiept in veel verschillende onderwerpen. Van kansengelijkheid in ons onderwijs tot de aanpak van ‘huiselijk’ geweld, van eerlijke handel tot LHBT-veiligheid. De berichten, mails, brieven en telefoontjes die ik over al die onderwerpen kreeg waren daarbij vaak van onschatbare waarde. In aanloop naar de Tweede Kamerverkiezingen van 17 maart leg ik mijn oor dan ook graag te luisteren bij (ervarings)deskundigen in het land: studenten, professionals, onderzoekers, mensen die uit eigen ervaring kunnen spreken. Op zoek naar de meest prangende problemen, en wat daar volgens jullie aan gedaan moet worden.

Zo sprak ik vandaag met…

View original post 217 more words

Leave a comment

Filed under Culturele aangelegenheden, Economische aangelegenheden, Nederlandse teksten - Dutch writings, Nieuwsgebeurtenissen - Journaal, Politieke aangelegenheden, Re-Blogs and Great Blogs, Sociale Aangelegenheden

Geen onbekende Zonder Naam

Wie in Vlaanderen kent er niet die beweging die al meer dan 50 jaar de verzuring in onze samenleving bestrijdt? Bond zonder Naam was in de jaren 1950 en 60 in ieder geval een begrip in vele huiskamers waar de kaarsen en de spreuken op de kast prijkten zodat iedereen er niet naast kon kijken.

Toen waren het hoofdzakelijk de spreuken die de ronde deden, maar de organisatie is uitgegroeid tot veel meer dan enkel het verspreiden van positieve gedachten met spreuken op kaartjes gedrukt. Ook met de kracht van haar sociale projecten en de maatschappelijke relevantie van haar campagnes over eenzaamheid, gevangenen, stilte, …. genereert Bond zonder Naam een beweging die onze aandacht verdient.

Wij zijn zeer dankbaar dat wij nu ook deze mooie gedachten zullen magen verspreiden. Zoals u weet willen wij positieve berichten de wereld in sturen en opbouwende gedachten verspreiden. De Bond zonder Naam beweging heeft hierin al vele jaren ervaring. Zij zijn met de jaren gerijpt tot een volwaardige organisatie. Wij daarentegen zijn nog in ons embryonaal stadium. Daarom zijn wij dan ook eens te meer dankbaar dat wij de stem van Bond Zonder Naam ook op dit platform mogen laten horen.

Zoals zij zelf te kennen geven is een beweging niet realiseer op je eentje. Je kan niet alleen de vele bergen verzetten! Samen met een dynamisch team, meer dan 1.000 vrijwilligers én de juiste partners versterken de mensen van Bond Zonder Naam het beste in onze samenleving! Wij hopen dat hun inbreng hier ook een lichtpunt kan zijn en de gedachte van vader Bosmans verder kan doen uitdragen.

De op op 1 juli 1922 geboren boerenzoon Phil Bosmans bracht een groot deel van zijn jeugd door in de onmiddellijke omgeving van de Limburgse mijnen en de mijnwerkers. In 1941 ging hij bij de paters Montfortanen te Rotselaar waar hij tot het einde van de wereldoorlog bleef. In 1945 trok hij naar Oirschot in Nederland waar hij op 7 maart 1948 priester werd gewijd. Na zijn priesterwijding werd hij naar de Vendee in Frankrijk gestuurd om zendingswerk in de buitenwijken van Tours te doen. Vervolgens werd hij bevriend met priester-arbeiders in Parijs. Hij had een grote bewondering voor hen.

In 1949 werd hij terug naar België geroepen om ‘missies voor het volk ” te leiden met een aantal collega’s. Tot april 1951 woonde hij als priester-arbeider tussen de mijnwerkers in de sloppenwijk wijk Waterschei en werkte hij met hen in de put.

In 1951 vroeg zijn bisschop hem over Limburg te reizen met ‘Onze Lieve Vrouw van de Armen van Banneux‘. Hij ontmoete zo honderden mensen, preekte en leidde processies. Het was erg hard werken en hij had bijna geen vrije tijd. Phil had hierdoor niet genoeg rust en uiteindelijk stortte hij in te Hopmaal begin juni 1954.

Vader Aerts, de pastoor van Hopmaal en Leontine Franck, een verpleegster, zorgden voor Phil. Hij was zo ziek dat hij aan zijn bed gekluisterd was voor twee jaar. Hij was niet in staat om nog een ding te doen. Zelfs de mis opdragen werd voor hem te zwaar gevonden. Specialisten waren pessimistisch over zijn situatie. Zijn superieuren werden geïnformeerd dat hij een wrak zou zijn voor de rest van zijn leven en voor niets goed zou zijn.

Pater Bosmans liet zich echter niet doen en in een ondeugende ogenblik zei hij eens:

“In de tussentijd ben ik springlevend en is mijn specialist al lang de madeliefjes omhoog aan het duwen. “

Zijn oversten wilden hem niet belasten en lieten hem veel vrije tijd. Dit stelde hem instaat om te reageren op het verzoek van pater Loop om te helpen bij het opbouwen van Bond zonder Naam in Vlaanderen. Sinds 1957 heeft Phil Bosmans al zijn energie besteed aan dit werk.

Tientallen sociale en culturele initiatieven ontstonden ​​onder zijn bezielende leiding. De kleine man was altijd centraal in de ontwikkeling van de Bond zonder Naam. In een tijd waarin vrijwel geen opvangstructuren bestonden, werkte Phil en zijn vrienden wonderen voor het opzetten van het ene huis na het andere.

Stadhuis van Mortsel

Stadhuis van Mortsel (Photo credit: Wikipedia)

Na lang lijden onder de naweeën van een beroerte in 1994 stierf vader Phil Bosmans in het ziekenhuis te Mortsel, bij Antwerpen, van complicaties van bronchitis, op de leeftijd van 89 jaar, op 17 januari 2012.

De nood aan een mentale reconversie in alle geledingen van de samenleving, was Bosmans meest gehoorde oproep. Phil Bosmans was een begenadigd schrijver. Zijn grootste succes was ‘Menslief, ik hou van je’. Voor de naoorlogse generatie was het hét succesboekje dat als leidraad kon dienen om de agape liefde te verspreiden. Het werd een bestseller in Vlaanderen, Nederland en Duitsland. Het boek kende ondertussen zijn 60ste druk. Meerdere boeken werden in 26 talen vertaald. Wereld wijd werden om en bij de 9 miljoen exemplaren verkocht. Zijn gouden pen en  onvermoeibare inzet leverden hem tal van prijzen op waaronder in 1968 en 1991 de Visser Neerlandia prijs.
De Bond zonder Naam, opgericht in 1959 mag dan al bekend zijn van de spreuken, de organisatie doet heel wat meer. Wij zijn har dankbaar dat wij ook de spreuken en de positieve gedachten mogen publiceren. Hiermee hopen wij ook die positieve gedachte mee verder te kunnen uitdragen. Maar ook hopen wij dat meerdere mensen die maatschappijkritische beweging zullen leren kennen. Zij als wij willen het beste in mensen versterken door werk te maken van waarden. Deze worden vertaald naar concrete actie. De klemtoon ligt daarbij op de eigen leefomgeving. De
beweging is actief op tal van domeinen zoals waarden, kinderrechten, opvoedingsondersteuning, zingeving, inter-levensbeschouwelijke dialoog, armoedebestrijding en gelijke kansenrecht. Wij hopen dat de hier gepubliceerde spreuken aanleiding mogen geven om die positieve gedachte door te geven en om de gedachte van die organisatie beter te leren kennen.De beweging Bond onder Naam heeft bijna 200.000 gezinnen en 200 ondernemingen die lid zijn. Graag nodigen wij u ook uit om bij hen aan te  sluiten en uw steentje bij te dragen. Dit kan via www.bzn.be.
Bond zonder Naam is een organisatie van mensen. Niet alleen doen zij beroep op meer dan 1.000 vrijwilligers die dagelijks sprankels van hoop en maatschappelijke verandering brengen, zij zijn ook financieel afhankelijk van tal van grote en kleine schenkers. De organisatie Bond Zonder Naam wordt gedragen door mensen die geloven in hun maatschappelijke opdracht en geregeld een gift overmaken of Bond zonder Naam in hun testament opnemen. Als u hiervoor ook iets voelt kan dat:

Als ook u ervan overtuigd bent dat Bond zonder Naam, aan de hand van concrete projecten en inspirerende acties, een motor kan zijn om van onze samenleving een betere plek te maken, dan bent u misschien ook bereid om ons financieel te steunen. In ruil voor een financiële gift van 40 euro of meer ontvangt u een fiscaal attest.

Financieel steunen kan op verschillende manieren:

BzN-Mov Without a Name-Logo_EN

+
English readers may find an introduction to the texts from Bond Zonder Naam or Movement without a Name: Phil Bosmans and the Bond Zonder Naam (Union Without a Name): Movement Without a Name

+++

  • Face of Flanders (flanderstoday.eu)
    Phil Bosmans Father Phil Bosmans, the co-founder and face of the Bond Zonder Naam (Union Without a Name), has died in hospital in Mortsel, near Antwerp, from complications of bronchitis, at the age of 89. Father Bosmans had long suffered the after-effects of a stroke in 1994, and spent his last years living in a convent in nearby Kontich.

Leave a comment

Filed under Activisme & Vredeswerk, Bond Zonder Naam, Nederlandse teksten - Dutch writings, Sociale Aangelegenheden