Tag Archives: Gele Hesjes

Dominante, gedomineerde en volksklasse

De dominante klassen zijn actief in de weer tegen de gedomineerde klassen. Er wordt gezegd dat niemand nog over de volksklasse spreekt. Dat is volgens de jonge schrijver Édouard Louis (28) niet waar. Hij zegt met zachte stem in schril contrast met de radicale bewoordingen waarin hij zijn klasse, de arbeidersklasse, verdedigt:

In feite is er in het discours van de dominante klassen over de volksklasse een zekere obsessie, maar dan om ze te beledigen. De laatste tijd hebben we dat bij Macron vaak gehoord. Hij heeft het over “zij die aan het staartje bengelen”, de “luiaards”, “zij die de hervormingen tegenhouden”, “zij die niet willen werken”, enz.

Hij heeft de kloof gezien tussen die wereld en de wereld van zijn kindertijd.

Dat heeft me bewust gemaakt van het sociale geweld en het onrecht.

Toen hij de betoging van de Gele Hesjes zag had hij het gevoel dat zij de mensen waren waarover hij in zijn boeken probeerde te vertellen. Hij zegt:

En voor een keer hoorde men hun stem. Voor een keer kreeg je hen te zien. Eindelijk hoorde je over wat de politiek in het echte leven betekent, geen grote abstracties zoals het “sociaal contract”, de “republiek”, … Mensen die zeiden:

“We hebben geen geld om eten te kopen, we kunnen de huur niet betalen, …”.

Het was belangrijk me in het debat te mengen. Ik had het gevoel dat niemand voor hen opkwam.

Wij kunnen indenken dat in Frankrijk zoals in vele andere landen een bepaalde groep mensen achter een mistgordijn verdwijnt. Wij moeten beseffen dat in onze maatschappij er heel wat mensen zijn die eigenlijk als een machine werken en ook zo behandelt worden. Of in feite de moderne slaven zijn geworden.

Édouard Louis zegt

Met het verschijnen van de gele hesjes verscheen ook een werkelijkheid waaraan de media niet gewend zijn. Omdat die onzichtbaar wordt gemaakt. Als we op televisie politici zien, horen we nooit een kassierster die zegt:

“Mijn handen doen pijn omdat ik de hele dag producten scan, altijd dezelfde beweging, van rechts naar links.”

Maar dat is de realiteit. Een grote politieke beweging is voor mij het moment waarop de echte wereld eindelijk zichtbaar wordt.

Gaarkeuken in 1936, maar nu terug een opkomend fenomeen

Er zijn bepaalde landen war men zeker erkend dat er een kastensysteem is, maar in eigen streken durft men of wil men dit niet zien. Ook in onze contreien is doorheen de jaren na de technische revolutie en een toename van een meer socialere wereld, weer een tijd gekomen waar het sociaal aspect van onze samenleving weer in het verdomhoekje wordt geduwd. Velen willen het niet zien, maar hier in België treffen wij meer en meer mensen aan die in de armoede terecht komen en hun toevlucht moeten gaan zoeken in gaarkeukens en voedselbanken. Die liefdadigheidsinstellingen die kosteloos levensmiddelen verstrekt aan hen die financieel niet of nauwelijks in staat zijn om in hun levensonderhoud te voorzien en ter voorkoming van verspilling van voedsel zijn slechts een doekje tegen het bloeden. Onze maatschappij is erg aan het verzieken en zij die kunnen zwemmen in het geld hebben er geen idee van. De meeste politiekers staan tegenwoordig ook niet meer met hun voeten in de werkelijke wereld. Zij hebben er totaal geen benul van wat één Euro voor bepaalde mensen wel betekent. De stem van het volk die zij nu en dan moeten horen laat hen enkel doen of zij die ernstig nemen en er hard moeten over debatteren om voor hen de beste oplossing te vinden. Getuige weer die triestige oplossing om de energiefactuur te verlagen.

Volgens professor economie Gert Peersman (UGent) zitten we nu trouwens met een collectieve verarming en maken wij onszelf iets wijs als we met de door de regering genomen maatregelen de consumptie op peil hopen te houden. Nu we tegen verscheidene prijsverhogingen aankijken kunnen we tegen die prijsschok niets ondernemen, behalve minder energie verbruiken. Hij zegt

“Door de prijs van energie nu goedkoper te maken, stimuleer je net opnieuw de vraag naar energie. Het geld stroomt daardoor nog meer vanuit België naar olie- en gaslanden. Ook Poetin krijgt extra geld en kan zijn oorlog langer financieren. De factuur belandt bij de overheid, die nog meer schulden maakt en het probleem naar de toekomst verschuift.”

Vervolgens is er ook het probleem dat mensen naar hun werk moeten gaan en geconfronteerd worden met het feit dat dit met het openbaar vervoer praktisch niet haalbaar is. Maar nu de prijzen aan de pomp ook omhoog schieten gaan ze nog minder verdienen.

“Benzine zit niet in de ­gezondheidsindex, waardoor de accijnsverlaging de index niet ­afremt. Ook de stookoliecheque van 200 euro komt niet in de ­gezondheidsindex, enkel de ver­laging van de btw op gas.”

noteert Peersman.

De federale regering heeft wekenlang gebakkeleid over de energiepremie van 100 euro, de tijdelijke verlaging van de btw op elektriciteit en de uitbreiding van het sociaal tarief. Intussen veranderde de wereld en kijken wij op een oorlog in Oekraïne waarbij de energieprijzen op ongekende hoogtes pieken en wij een toestroming van vluchtelingen mogen gaan verwachten.Die vele vluchtelingen die hier gaan toe komen moeten een onderdak vinden, maar ook werk of een manier om te kunnen overleven.

Ondertussen zien wij dat de markten eigenlijk niet meer ernstig en goed denkend functioneren. Als zoiets op de beurs zou gebeuren zou men deze ‘on hold’ zetten, maar nu gebeurt dat niet en terwijl er voor vele producten niet echt een schaarste is gebruikt met die oorlog in het noorden om artificieel de prijzen de hoogte in te sturen. Hierbij wordt dan wel de gewone burger het meest in de geldbeugel getroffen.

Peersman heeft wel begrip dat de regering maatregelen neemt om de gezinnen die het hardst getroffen worden door hoge energieprijzen te helpen.

‘Maar dan moet je je tot die groep beperken. Bij een externe schok zoals deze kan je dat enkel door de transfer van rijk naar arm te vergroten’.

En dat is wat wij goed zien gebeuren. De kloof tussen arm en rijk wordt alsmaar groter. Volgens Peersman worden de meeste gezinnen in België via de automatische indexering al goed beschermd tegen de prijsschok, maar hij vergeet hierbij dat er enkele jaren geleden een indexsprong was die het inkomen geen mogelijkheid gaf om de verhoogde prijzen op te vangen. En nu er nog steeds die loonstop is hangt er voor velen een zwaard boven hun hoofd.

Wat met het argument dat goedkopere energie via de gezondheidsindex de indexering van de lonen afremt en op die manier het concurrentievermogen van bedrijven steunt?

‘’Dat effect op het concurrentievermogen is met de genomen maatregelen sowieso beperkt. Benzine zit niet in de gezondheidsindex, waardoor de accijnsverlaging de index niet afremt. Ook de stookoliecheque van 200 euro komt niet in de gezondheidsindex, enkel de verlaging van de btw op gas’.

In het begin dacht Édouard Louis dat mensen uit de heersende klasse tegen sociologische excuses waren, dat ze altijd voor verantwoordelijkheid waren, opkwamen voor het individu. Maar nu ziet hij in dat ze alleen voor individuele verantwoordelijkheid zijn als het gaat om die van de onderdrukten.

Édouard Louis zegt dat hij de werkende klasse niet stigmatiseert maar laat zien hoe divers ze is.

De echte prolofoben zijn degenen die willen verhinderen dat daarover gepraat wordt.

zegt hij.

Want als zij het over de “volksklasse” hebben, willen ze enkel en alleen praten over de blanke man, de “traditionele” arbeider, een racistische kerel, verslaafd aan de drank. Ik wil geen mythes fabriceren. Ik wil de werkelijkheid overbrengen. In mijn boeken komen heel verschillende mensen voor. In mijn kindertijd en in mijn jeugd heb ik heel uiteenlopende mensen ontmoet.

Verder verdedigt hij zichzelf met aan te halen:

De mensen die me van prolofobie beschuldigen, of dat ik over racisme en seksisme bij de werkende klasse schrijf, zeggen eigenlijk dat ik zou moeten laten zien dat die klasse mooi en netjes is, om ze zo te verdedigen, om er zo voor te vechten. Ze verdient onze steun. Maar dat is dus rechts. Ik vecht voor die mensen, of ze nu aardig zijn of niet, of ze deugen of niet. En dus kan ik de vinger leggen op het racisme binnen een gemeenschap en tegelijk vechten tegen de levensomstandigheden waaronder die mensen lijden. En vooral uitleggen waar dat racisme vandaan komt:

van uitsluiting, onderdrukking, geen toegang hebben tot bepaalde verhalen.

Als mensen uit de volksklasse op straat komen wordt er dikwijls minderwaardig over gedaan of worden de betogers als anarchisten afgeschilderd.  Erg is wel dat er bepaalde anarchisten en vechtjassen van de huidige situatie en betogingsdrang gebruik hebben gemaakt om keet te schoppen, terwijl ze zo de focus van de ware reden van betoging weg namen.

Volgens Louis is het dan makkelijk zeggen van de ‘hogere klasse’ dat de anderen hun zeg niet mogen doen.

Mensen uit de volksklasse mogen zich vooral niet mobiliseren of hun mond opendoen. De bourgeoisie is een systeem van constante tegenstrijdigheden dat zegt: “Laat ze hun mond houden.”

zegt hij.

++

Aanvullende artikelen

  1. Een regering die maar geen stappen wil nemen om haar burgers dure energierekening te verlagen
  2. Toch een akkoord bereikt over de energiefactuur
  3. Vlaams Belang en PVDA niet te spreken over het energie akkoord
  4. Hoe pakken Nederland, Frankrijk en Duitsland de energiefactuur aan
  5. Niet enkel hogere energie prijzen
  6. Vivaldiregering houdt vooral van Vivaldis Lente
  7. Uiteindelijk een energiepakket om de energiefactuur te milderen

+++

Vindt verder ook te lezen

  1. “Hoe machtiger je bent, hoe minder verantwoordelijkheid je draagt”
  2. ‘We maken onszelf iets wijs als we met deze maatregelen consumptie op peil willen houden’
  3. ‘De energiemarkt is niet meer rationeel, we moeten ingrijpen’
  4. ‘Met deze deal steunen we de Russische oorlogskas’
  5. Schilderij van OCMW Temse op Gentse expo over armoede in België sinds 1800
  6. Wim Van Rooy over ‘Nieuw België. Een migratiegeschiedenis 1944-1978’ van Tom Naegels
  7. Berichten uit de peperbus van nonkel Miele (5)
  8. Het hoekje van Opa Adhemar (41)
  9. Het belang van leefstijl en vitaliteit
  10. Algemene loonindexering is onwenselijk
  11. Rubriek energietransitie – januari
  12. Rubriek duurzaamheid – februari 2022
  13. Waarom is energie zo duur?
  14. Vivaldesque energieflaters
  15. Energiearmoede: financiële ondersteuning
  16. Correctie: 2 regelingen energiearmoede
  17. Rubriek energie transitie – maart 2022
  18. Mittelstandsverband fürchtet Arbeitsplatzverlust
  19. Energiepreise …nicht mehr tragbar
  20. BVMW: Mittelstand begrüßt abzeichnende Spritpreissenkung: 20 Cent Rabatt können jedoch nur ein allererster Schritt …
  21. Benzinpreise…
  22. Bourgeoisie – Word of the Day Challenge
  23. The difference between ‘bourgeois’ and ‘bourgeoisie’
  24. Review of The Global Bourgeoisie: The Rise of the Middle Class in the Age of Empire by Christof Dejung, David Motadel, and Jürgen Osterhammel, eds
  25. An A-Z of the German Bourgeoisie
  26. Karl Marx and social class
  27. Marx, Labor Rights and Reform in Capitalism
  28. Thinking Karl Marx
  29. Thought For the Day: The Way To Crush the Bourgeoisie Is To Grind Them Between the Millstones of Taxation and Inflation
  30. The New Imperialist Structure

3 Comments

Filed under Economische aangelegenheden, Levensstijl, Nederlandse teksten - Dutch writings, Politieke aangelegenheden, Sociale Aangelegenheden, Voelen en Welzijn

Hoe staat het met de mens zijn geweten

Waar staat de mens van vandaag?

Hoe kijkt de mens vandaag naar zijn omgeving?

Eindelijk zijn er jongeren opgestaan om de ouderen eens wakker te schudden. Lange tijd leek het alsof de jongeren vandaag enkel geïnteresseerd waren in hun vele gadgets en gefocust waren op het zich profileren op sociale media.

De ouderen, die in mei 1968 op de bres hadden gestaan, zagen met lede ogen aan hoe onze maatschappij gewetenloos was ontwikkeld naar een wereld waarbij eenieder op zichzelf focust. Men kon zich afvragen waar het geweten van de mens naartoe was gegaan. Want weinigen lijken of leken last te hebben van een geweten of van wat er allemaal mank loopt in dezer dagen.

Filosofiestudent Boris van Meurs, in De Klos, vindt dat het schone geweten een gevaar is,

omdat het zelf besmet is met de kwaal die het slechts bij anderen waarneemt: de overmoed, hubris. {Tegen het Schone Geweten}

Hij schrijft

Het schone geweten is een geweten dat zichzelf onbevlekt waant, dat zijn principes kent en in het vertrouwen berust deze te verwezenlijken. {Tegen het Schone Geweten}

Maakt dat in zijn ogen dat het geweten dus onbevlekt is 

in die zin dat het vertoonde gedrag geen spatten maakt op het vel waarop de morele principes in sierlijk schrift neergeschreven zijn

of waar men kan stellen dat

het gedrag in harmonie is met de principes?

Doorheen de eeuwen heen hebben heel wat mensen pogingen gedaan om de menselijke geest te ontrafelen en te zoeken naar bepaalde waarheden?  Graag wensten velen ook normen en waarden te definiëren. Die normen en waarden vast te stellen en ze over te dragen in gemeenschappen. Godsdienstgroepen en/of geestelijken namen daarbij een belangrijke plaats in, daar zij hun aandacht toespitsten op voor hen belangrijke normen en waarden.

Mensen zochten naar oplossingen om hun gemeenschappen leefbaar te maken. Ook zochten zij om hun eigendommen te vrijwaren maar ook om zichzelf te verrijken. Daarbij kon men wel de vraag stellen in welke mate dit mocht gebeuren ten koste van de ander. Was men daar bereid om zijn geheugen aan te spreken? Wenste men wel na te denken of het wel gepast was dat dier te gaan doden? Was men bereid om zich vragente stellen over de houding tegenover anderen?

Men kan stellen dat het schone geweten orde en transparantie wil maar is dat wel zo? Voorzeker heeft het geweten bij velen de zin om controle te hebben over het handelen, en vaak gaat de hersenpan ook nog zoeken naar mogelijkheden om controle te hebben over anderen. Hierdoor zijn we beland bij het discours over twee essentiële aspecten

  • a) het morele handelen, wat het praktisch-maken van de abstracte morele wet is en
  • b) deze morele wet zelf.

van Meurs stelt

Het onderscheid tussen deze aspecten is wezenlijk, omdat het illustreert dat het schone geweten enerzijds een individuele taak behelst, maar een taak die tegelijkertijd gerechtvaardigd wordt door en rechtvaardiging moet afleggen aan een universele morele wet. Het is het individu dat het schone geweten heeft, omdat hij zijn handelen smeedt naar de plichten en taken van een wet die groter is dan hijzelf. {Tegen het Schone Geweten}

Maar wie of wat kan er die “Wet” opstellen?

De wet kan van God komen, in de Redelijkheid stoelen, op common sense leunen of simpelweg in de onderbuik huizen: belangrijk is dat het individu tegelijkertijd in haar universaliteit als haar vanzelfsprekendheid gelooft. Het schone geweten staat twijfel toe over het hoe van de verwezenlijking van de morele wet, maar niet over haar bestaansrecht. {Tegen het Schone Geweten}

Kan de wet van de ene mens in evenredigheid even gerechtigd staan of evenwaardig zijn indien die wetten door mensen opgesteld oh zo verschillend kunnen zijn? Welke principes wil die mens opnemen om zijn of haar wetten te stellen? En in welke zin zouden zijn of haar wetten meer gerechtvaardigd zijn dan de wetten van de ander?

Grote vraag is

Welke wetten wil men hanteren?

Alsook

Vanuit welke principes wil men die wetten gaan opstellen of kiezen voor welke wetten?

Vreemd genoeg geeft van Meurs de indruk dat

principes niet wankelbaar zijn. {Tegen het Schone Geweten}

Maar is niet elk geweten zeer wankelbaar? Vertoond de maatschappij niet telkenmale hoe fragiel het geweten wel is?

Is het niet zo dat vele generaties zichzelf morele wetten hebben voorgeschreven, die wel zeer verschillend kunnen zijn? Hoe kijkt men bijvoorbeeld niet tegenaan de relaties tussen mensen onderling? In één generatie kon het misschien totaal okay zijn om meerdere vrouwen te hebben of om met dezelfde sekse diepe liefdesverhoudingen aan te gaan. In een andere generatie kon elke verhouding die buiten het beeld van man-vrouw als echtgenoot-echtgenote ging als taboe beschouwd worden. bij één volk kon iets heel normaal zijn terwijl een andere bevolking dat totaal onverantwoord of immoreel vond (vind).

Klaarblijkelijk wordt in vele gemeenschappen de geest van het morele geweten bepaald hoe de meerderheid er tegenaan ziet en bereid is om de ander hiervoor schouderklopjes te geven.

Men herkent de aanwezigheid van de geest van het schone geweten daar waar al te veel schouderklopjes worden uitgedeeld – aan zichzelf, aan anderen -, als er wordt weggelachen, als er gespot en gehoond wordt, zonder zichzelf te bespotten en honen, het is te herkennen aan een gebrek aan guitigheid, een overdaad aan plechtigheid en serieuze fronzen. {Tegen het Schone Geweten}

schrijft de filosoof.

Opvallend in deze wereld van “overcorrectie” of is het “super correctie” of “over correctheid” is dat men nu zich zodanig wil inspannen om al het mogelijk verkeerd opgevatte uit te sluiten. Dit maakt bijvoorbeeld dat men in musea bordjes met ellenlange beschrijvingen gaat aanplakken omdat korte makkelijke woordjes als “onjuist” of “racistisch” zouden aanzien worden (Kijk bijvoorbeeld naar het Afrika museum in Tervuren). In welke mate wil men daar soms niet het gewone denken of het geweten in een verdomhoekje sturen, met de bedenking dat elke mens wel verkeerd denkt of zelf niet kan differentiëren?

In onze huidige wereld van populisme valt het wel op dat er groeperingen zijn die maar al te graag veralgemenen of karikaturale uitvergrotingen willen naar voor brengen. In de wil om zó “zuiver” te zijn gaan velen niet meer nuchter denken en gaan ze over in overdreven eenrichtingsverkeer waarbij het logisch denken bijna wordt uitgesloten.
Ook zijn er mensen die van het ene uiterste in het andere vervallen, zoals van het overmatig vlees eten over gaan tot enkel groenten eten, maar dan elke vleeseter vies aankijken alsof zij moordenaars zijn, dat terwijl zij nooit eens denken aan mogelijk leed dat zij ook aan de planten zouden kunnen aandoen. Als vegetariër ben ik wel bewust van dat leed aan dat deel van de schepping, maar ben ik ook bewust van de voorzien die er is gemaakt om ons te voeden. Maar daarbij moet ik zoals elke vegetariër zou moeten doen er bewust van zijn dat wij voorzichtig moeten omspringen met alles wat er voor ons te eten valt en mogen wij niet toelaten dat er verspilling zou zijn of onnodig gekortwiekt zou worden.

Van Meurs is ook een vegetariër en zegt over die vegetariërs die zo hevig tekeer gaan tegen vleeseters

Begrijp mij niet verkeerd, ik ben een dierenvriend en vegetariër, maar om jezelf zo buiten de geschiedenis te plaatsen, om vanaf deze morele hoogte het woord van je eigen gelijk te doen donderden over aarde vind ik getuigen van een enorme naïviteit en blindheid voor de historie en contingentie van de eigen moraal. {Tegen het Schone Geweten}

Maar hij waarschuwt ook hen die lelijk kijken naar veganisten of vegetariërs die zoals zo velen ook gebruik maken van vliegtuigen om ergens in een ver exotisch land van de zon te gaan genieten of alles in het werk stellen om ergens ver van het leven te gaan genieten.

Het is een flauw trekje van het platte denken om de inconsistentie van vegetariërs en veganisten te willen aanwijzen (maar je eet wel vis? maar je vliegt wel? maar je gebruikt wel plastic?), toch is deze herinnering aan de ambiguïteit onderliggend aan het schone geweten van grote waarde als een tegengif voor diens universele streven. {Tegen het Schone Geweten}

Waar is dat schone geweten? Wat willen wij wel toelaten op de wereld waar wij willen leven?

Want wie het geweten schoon wil hebben, moet zich onttrekken aan het empirische, opgaan in het universele – maar de vraag is of zo’n haat voor het doorleefde leven niet werkelijk berust op zelfhaat, levensangst, vrees voor het vlees. Een ethiek van het leven kan nooit onbevlekt zijn. {Tegen het Schone Geweten}

Waar wil men met welke ethiek naartoe gaan? en wie wil ofmag bepalen wat ethisch verantwoord is en wat wel of niet mag of mag aanzien worden als moreel aanvaardbaar?

We beleven rumoerige dagen waarin veel van het gereedschap dat ons hielp de wereld te begrijpen plots bot blijkt te zijn. Niet langer voldoen onze concepten, en misschien ook onze ethiek niet, om recht te doen aan de vragen die afgelopen jaar voor ons Europeanen opwierp. {Voorbij tolerantie}

Velen lijken vandaag moeilijkheden te hebben met de normen en waarden, of laten duidelijk merken dat zij er lak aan hebben. Is dat een gevolg van de ontkerstening? Is het een teken aan de wand hoe de mens verder van de Schepper is afgedwaald? Voor velen is Allah een boeman geworden en behoort God tot de oorzaak van al de moeilijkheden die hier op aarde zijn. Zulke ‘gelovigen’ vergeten echter dat het juist onttrekken aan die godheid de oorzaak is van het ‘wild gaan’ van de mens.

Dat de mens gaan worstelen is met milieuvraagstukken of vluchtelingenvraagstukken heeft alles te maken met de verhouding van hem met de schepping. De mens van vandaag heeft zich overmatig op zichzelf gericht waarbij onderlinge solidariteit een vreemde gedachte is geworden of bij sommigen zelfs een vloekwoord. Voor anderen zijn de internationale betrekkingen wel belangrijk geworden maar dan weer ten koste van het menselijke en van respect naar het milieu.

Mijn hoofd mag wel tollen van de vragen die er in opkomen, maar ik geloof dat bij velen juist het probleem ontstaat doordat zij zich te weinig vragen stellen. De jonge filosoof denkt ook dat hert zo ver is gekomen dat wij gezamenlijk voor de moeilijke taak staan om een nieuwe vraaghorizon te ontdekken,

vanuit én voorbij aan het denken zoals dat ons bekend is. {Voorbij tolerantie}

Als men over het geweten spreekt kan men de houding van het wezen naar een ander wezen niet uitsluiten. Tolerantie is een onafscheidelijk element voor het gewetensvolle.

Derrida linkt het begrip van tolerantie aan het christelijke denken, waardoor het niet zo’n neutraal begrip blijkt te zijn als dat het zich voor doet. In het moderne denken, bijvoorbeeld bij Spinoza, vinden we een verdediging van tolerantie vaak juist als onderdeel van een geseculariseerde redelijkheid. Het begrip zou juist voorbij zijn aan het christelijke. Derrida ontkent dit, doordat hij het begrip linkt aan liefdadigheid, in de christelijke zin. Tolerantie is dan een analogie voor het geven van de rijken aan de armen, oftewel een symptoom van een vrij sterke paternalistische relatie. Het probleem is daardoor dat tolerantie een éénzijdige en daardoor ook voorwaardelijke relatie is. De meerderheid bepaalt wie ze tolereert en onder welke voorwaarden. Wie getolereerd wordt, heeft daardoor het gevoel niet gelijkwaardig aan de tolererende partij te zijn. De vraag is daarom voor Derrida of tolerantie niet eigenlijk verhulde discriminatie is, die in werkelijkheid gelijkwaardigheid tegenwerkt. {Voorbij tolerantie}

Wat beweegt de mens en hoe wil de mens staan tegenover de beweegredenen van de ander? In deze wereld die zo doorspekt is met haatgedachten en onverdraagzaamheid moeten diegenen die hun geweten zuiver willen houden op staan en laten zien waar er weer normen en warden kunnen gevonden worden die waard zijn om te leven. Vandaag vinden wij hij wat mensen die geen plaats willen voorzien voor hen die anders denken of zelfs anders spreken. Onverdraagzaamheid is zoals in vorige eeuwen ook wel meer dan eens gebeurde, ook nu weer enorm toegenomen. De ander is de ‘ongeliefde’ of ‘ongewenste’ geworden. Voor de ander willen velen geen plaats vrij houden.

Tegenover tolerantie plaats Derrida daarom zijn concept van onvoorwaardelijke gastvrijheid.

“Pure en onvoorwaardelijke gastvrijheid, gastvrijheid zelf, opent of is bij voorbaat open voor iemand die noch verwacht, noch uitgenodigd is, voor wie er dan ook aankomt als een absoluut onbekende bezoeker, als een nieuwe aankomst, niet identificeerbaar en onvoorzienbaar, kortom, een volledige ander.” (eigen vertaling uit Borradori, 2003, p. 17)

Gastvrijheid als onvoorwaardelijke openheid is voor Derrida het werkelijke ethische ideaal. In Derridas ethiek gaat het namelijk om de relatie met de Ander, die zichzelf volledig als Ander mag behouden. Dat wil zeggen, we zoeken geen gemeenschappelijke grond, maar respecteren elkaar juist daar waar we verschillen. Tolerantie zet stiekem de wet van de heersende meerderheid vooruit en ziet de acceptatie van iedere afwijking van deze wet als een liefdadigheid. {Voorbij tolerantie}

Maar hoe ver wil men gaan “in de liefde”?

Het is een liefde die overwint, een liefde waarin de ander gekend en omarmd wordt. Het is de liefde van de verliefde, die de afstand tot de ander ondragelijk vindt, die de ander de zijne wil maken. Het is het verlangen dat op zoek is naar consumptie van het andere, samensmelting in een roes van genot en nattigheid. Ze ligt hierin dichtbij de lust, die ook streeft naar de vernietiging van het andere als andere opdat het ’t zelfde genot kan worden. Misschien is het daarom niet verbazend dat de pop industrie met zo’n gemak haar dubbele boodschap van liefde en consumptieve erotiek uitstoot. {Het offer van de liefde}

Wil de huidige Europeaan ruimte maken voor onvoorwaardelijk gastvrijheid en zich inzetten om zodanig te gaan leven en eten dat er een natuurlijk evenwicht kan behouden worden in de natuur? Wil men zo ver gaan dat men het consumptiegedrag wil gaan aanpassen om meer evenwicht te krijgen? wil men over gaan naar een liefde die dus respectvol wil en kan zijn waarbij ook de ander anders te laten-zijn hoort? Hoe ver willen wij gaan om onze onze autonomiteit op te geven of ons aan te passen aan nieuwe toestanden? In hoeverre willen wij bepaalde toestanden laten evolueren en in welke mate willen wij reageren op heersende toestanden?

De gele hesjes brengen voor het ogenblik al weken een enorm spoor van vernieling, verontreiniging, destructie, en zorgen er zelfs voor dat de gemeenschap maar ook veel private burgers moeten opdraaien voor de kosten van de vernietiging die zij hebben aangebracht. Meermaals zagen wij ook plunderingen tijdens die betogingen, dat ons doet afvragen waar hun werkelijke beweegreden is en in welke mate zij de politieke verdrukking zien waarover zij spreken. Waar is het geweten van diegenen die tijdens de betoging huizen in brand steken waar mensen in wonen en waar men dan de angst kan zien van vrouw en kinderen die om hulp roepen terwijl de vlammen om hen heen likken?

Men kan gerust tegen de gang van zaken zijn. Men kan gerust tegen regeringen zijn en zijn grieven te kennen geven, maar daarbij mag men zijn boekje niet te buiten gaan en moet men kunnen zien dat het niet om een zuiver egoïsme en hebberigheid gat. Dat is wel wat wij meer en meer de indruk van krijgen.  Wel durven wij toegeven dat tussen die gemeende betogers ook hooligans zullen tussen zitten. Wellustelingen die niets liever doen dan ‘keet schoppen’. Zij kunnen zeker en vast geen toonbeeld zijn van het “geweten van deze maatschappij”. Maar het wordt wel tijd dat deze maatschappij duidelijk har ware gezicht zal gaan tonen en naar de buitenwereld duidelijk zal laten gaan zien hoe het met haar geweten gesteld is.

2 Comments

Filed under Activisme & Vredeswerk, Ecologische aangelegenheden, Economische aangelegenheden, Geestelijke aangelegenheden, Kennis en Wijsheid, Levensstijl, Misdaden & Wreedheden, Natuur, Nederlandse teksten - Dutch writings, Politieke aangelegenheden, Religieuze aangelegenheden, Sociale Aangelegenheden, Voelen en Welzijn, Wereld aangelegenheden

Opmerkelijk: Resolutie van Franse parlementsleden ‘antisemitisme = ‘anti-Zionisme’

Niets nieuws onder de zon maar wel verpakt in een nieuw kleedje, waarbij politici weer eens de weg van het populisme kiezen en blij zijn dat zij mee met de vinger naar een zondebok mogen wijzen.

*

Te onthouden:

anti-Zionisme of anti-Israëlisme = moderne uitdrukking voor aloude barbaarse antisemitisme teruggaand tot ver voorbij de Duistere Middeleeuwen.

Midden-Oosten = decennialang bonton om Jood, Israëli, Israëliet en Zionist door elkaar te gebruiken => Voor moslims + Arabieren > antisemitisme + anti-Zionisme = twee kanten van dezelfde munt.

anti-Zionistische + antisemitische kreten = “Wegwezen, jij Zionist sh*t”, “Vuile Zionist”, “F*ck your mother”, “Frankrijk is van ons” en meer van dat minder fraais..

haatmisdrijven in Frankrijk in 2018, waarbij aanvallen op Joden = dagelijks verschijnsel

+

Voorgaand

Niet te negeren gebeurtenissen rond Joden in België

Haat tegen verarming en tegen Israël nieuwe manier om Joden te haten

+++

Verdere lectuur

  1. Gerstenfeld: Duitsland bevordert antisemitisme en anti-Israëlisme
  2. Gerstenfeld: antisemitisme is een integraal deel van de Europese cultuur
  3. Hoe door de massa-immigratie in Europa het antisemitisme zijn rentree maakt
  4. Door de rentree van de Islam in Europa is het antisemitisme helemaal terug
  5. Antisemitisme bestrijd je niet met een speciaal loket
  6. Mobiliser les chrétiens contre l’antisémitisme?
  7. At Ménilmontant, the rassemblement des “vrais antiracistes” contre l’antisémitisme
  8. Antisémitisme et antisionisme, those différence?
  9. Expliquez-nous… Antisémitisme et antisionisme

Brabosh.com

Stilaan begint het in Frankrijk te dagen dat anti-Zionisme of anti-Israëlisme gewoon een moderne uitdrukking is voor het aloude barbaarse antisemitisme dat al terug gaat tot ver voorbij de Duistere Middeleeuwen.

In het Midden-Oosten is het al decennialang bonton om Jood, Israëli, Israëliet en Zionist door elkaar te gebruiken. Voor moslims en Arabieren zijn antisemitisme en anti-Zionisme immers de twee kanten van dezelfde munt.

Critici hameren voorspelbaar op het recht om anti-Israël of Israëlkritisch te mogen zijn. Die vinden het niet leuk als je hen antisemitisme verwijt. Dat oogt niet zo goed op hun visitekaartje. Maar wacht nog even. Dra wordt dit omgebogen tot een strijd voor “het recht om antisemiet te zijn” en ja, dan zijn we terug bij AF.

Waarover gaat het? Een groep parlementsleden in Frankrijk zal deze week nieuwe wetgeving voorstellen die anti-zionisme zal classificeren als een vorm van antisemitisme, en daarom een ​​misdaad, meldden…

View original post 456 more words

2 Comments

Filed under Nederlandse teksten - Dutch writings, Nieuwsgebeurtenissen - Journaal, Politieke aangelegenheden, Re-Blogs and Great Blogs, Religieuze aangelegenheden, Sociale Aangelegenheden, Wereld aangelegenheden

Niet zomaar een sinister spook van antisemitisme

Als wij rondom ons kijken in de pers, lijkt het bij sommige bladen alsof het Joodse Volk gebruikt wordt door staatslui om de gedachten af te wenden van zogenaamd “ernstiger zaken”.

Vooral in Frankrijk waar er al enige tijd hevig tumult is omtrent leefbaarheid en laksheid van de Franse regering om de mensen hun leven dragelijker te maken.

Men kan het er op na geven dat er heel wat koppige Fransen kunnen zijn. Ook al had de regering gedacht dat de oproep en de protestlust van de gele hesjes vlug zou uitdoven, kunnen wij nu al bijna vier maanden hun protesten op het Franse grondgebied de grondvesten zien daveren. Weekend na weekend slagen meerdere misnoegde Fransen in hun gele hesje Parijs tot een slagveld te maken.

Volgens “Fenixx” biedt de staat alles aan de politie: vreemde ongeïdentificeerde veiligheidstroepen, de Eurogendfor en deelsgewijs legertroepen om de mensen in toom te houden. Wij kunnen dan wel horen van massale arrestaties, honderden gewonden, enkele ernstige en enkele doden, maar toch zien wij geen schot in de zaak. Ook valt het op dat de mainstream media  slechts zeer sporadisch berichten over de gewonden en de doden en eigenlijk weinig moeite doen om het grotere probleem of de “oorzaak” van het probleem uit de voegen te lichten.

Volgens Rommel van Fenixx gaan ze nu in Frankrijk in de hoogste versnelling:

“tijdens het laatste Gele Hesjes-protest in het Parijse Montparnasse district gebeurde er een incident dat een nieuwe wending aan de hele agenda geeft. Een oudere joodse heer, de bekende filosoof Alain Finkielkraut, werd op straat beledigd. Een groep Gele Hesjes was onderweg toen Finkielkraut werd herkend. “Wij zijn het volk”, werd tegen hem geschreeuwd en “Rot op vuile zionistenduivel!”

Volgens Rommel sprong de pers onmiddellijk op deze kwestie, en steeg het sinistere spook van het antisemitisme plotseling overal op. De schrijver blijkt daarbij te vergeten dat al meer dan vijf jaar er in Frankrijk wel degelijk een groeiend antisemitisme waar te nemen valt.  Ook al mag de “donkere kant” van de Gele Hesjes “HET thema” zijn, kan men de rest van de gang van zaken niet negeren, alsook moet men sommige onderliggende ongenoegens ook durven boven te halen. Men zou beter ook eens dieper graven naar onderliggende oorzaken van ontevredenheid van de Franse, maar ook van de Belgische bevolking en er sterk over na denken om niet te vervallen in een vroeger zeer dat ook haar voedingsbodem vond in een gelijkaardige economische crisis, ook al is de huidige economische crisis helemaal niet zo erg of te vergelijken met de jaren 30 van vorige eeuw.

Voor Rommel komt de reactie op de roepende man naar Finkielkraut, die eerder wel zijn support aan de Gele Hesjes had gegeven, op een moment dat het gevestigde systeem geen raad weet hoe om te gaan met het fenomeen Gele Hesjes en zowel geen oplossing kan vinden noch kan toegeven.

Hij schrijft:

De veiligheidstroepen staan op de rand van uitputting, de EU nomenclatura vecht om te overleven: Want wanneer Frankrijk onder volksprotesten valt, valt de EU. Het incident met Finkielkraut komt voor de kaste van de EU-grandeurs als een geschenk uit de hemel.

Plotseling vernemen we van “Deutschlandfunk” via “Zeit”, “FAZ” tot “Spiegel” dat massaal antisemitische slogans op etalages van joodse winkels gekliederd zouden zijn, hakenkruis-graffiti en masse op joodse begraafplaatsen en op elke hoek aanvallen op Joden.

Alles in één nacht? Een gecoördineerde actie van de Gele Hesjes? Of is dit alles al maandenlang aan de orde van de dag en heeft de pers het discreet verborgen gehouden? Nauwelijks. Tenzij er natuurlijk nog niet over is gesproken, want dit antisemitisme is vooral afkomstig van moslimmigranten, die in Frankrijk even heilig zijn als in Duitsland. {De EU-omvolking-propaganda-pers is een enorme campagne gestart tegen het fenomeen van de Gele Hesjes: Antisemitisme}

Vanuit onze gemeenschap kunnen wij enkel vaststellen dat vele Joden tot nu toe niet veel in de openheid durfden komen betreft aanvallen tegen hen. Vanuit de gemeenschap is er ook een gevoelen om beter in de schaduw te blijven en niet te veel in het openbaar te brengen. Wij ook zitten met het dilemma van wat zullen wij of mogen wij publiceren. Twee weken geleden is zo de niet Joodse broeder Marcus Ampe uit Israël nog verzocht om bepaalde artikelen van zijn blog “Our World” weg te nemen wegens het in gevaar brengen van bepaalde mensen of groepen. Hierbij ging het wel meer omtrent gevaar voor Joden met interesse voor het geloof in de Messias en voor Christadelphians en dit hoofdzakelijk uitgaande van dreiging en aanvallen door fundamentalistische evangelischen.

Bij de Gele-hesjes kunnen er mensen van alle kanten gevonden worden,

een brede alliantie … van de mensen daar beneden tegen de mensen daarboven. Er was alles van links tot rechts, inclusief veel moslims uit de Franstalige landen van Noord-Afrika die naar Frankrijk emigreerden. Het antisemitisme van dit deel van de Franse samenleving is bekend en duidelijk. En dat de Gele Hesjes-beweging steeds meer steun krijgt van islamisten is bij iedereen in Frankrijk bekend. Er is zelfs sprake van een “toe-eigening” van de beweging door islamisten. Natuurlijk zijn er ook Franse rechtsradicalen, hooligans en racisten onder de Gele Hesjes, zoals in elk land. {De EU-omvolking-propaganda-pers is een enorme campagne gestart tegen het fenomeen van de Gele Hesjes: Antisemitisme}

Volgens Rommel moet de antisemietenknuppel nu de Gele Hesjes-beweging demoniseren en verdelen.

De opdracht aan de media om overal de luide trom te slaan om een Europees-wijde golf van distantiëring te veroorzaken en tweespalt te ontketenen binnen de Gele Hesjes wordt onmiddellijk opgepakt en uitgevoerd. Opnieuw maken de media zich tot de lakeien van de gevestigde orde. De beschuldiging van antisemitisme stroomt nu uit elke scheur en spleet. Men zou blind en doof moeten zijn om niet te herkennen wat hier wordt gespeeld. {De EU-omvolking-propaganda-pers is een enorme campagne gestart tegen het fenomeen van de Gele Hesjes: Antisemitisme}

Wij geven toe dat mensen het grote verschil moeten zien tussen antizionisme en antisemitisme, waarbij het ene niet het andere moet inhouden, maar waar het eerste een kritische houding voorstelt tegenover het agressieve, nationalistische beleid van overheersing en onderdrukking van de Palestijnen en in veel gevallen zelfs gaat over een seculiere groep en niet zozeer het geloofsmatige omhelst. Het is totaal verkeerd te denken dat diegenen die zich verzetten tegen bepaalde groepen zionisten ook het joodse volk als minderwaardig zouden beschouwen.

Men mag ook niet vergeten dat de heer Finkielkraut zelf meermaals de aandacht heeft getrokken met bedenkelijke opmerkingen en zelfs met  racistische uitlatingen tegen moslims.

rommel merkt op

Als u ooit een verzameling van zeer lasterlijke krantenkoppen wilt lezen van de links-tolerante-diverse pers tegen de heer Finkielkraut, waarin hij als racistisch, rechtsradicaal, misantroop en provocateur wordt bestempeld, is deze zeer interessante publicatie het lezen waard [Franstalig]. Het biedt overigens een zeer intelligent verslag van het Franse, linkse, divers islamofiele, globalistische medialandschap, dat tot nu toe zijn favoriete vijand in de heer Finkielkraut heeft gezien en zich in zijn beledigingen aan hem geenszins meer pietluttig gedraagt dan de Gele Hesjes in de video.

Een ongekende hypocrisie die je kaak doet bungelen op kniehoogte: Een zeer intelligent denkhoofd, maar niettemin een rechtse provocerende intellectueel die zich uitspreekt tegen moslimmigranten, die al jaren door de pers wordt aangevallen, wordt nu plotseling in heel Europa gestileerd als de kroongetuige van een vermeend antisemitisme van de Gele Hesjes – om de Gele Hesjes-beweging op doorzichtige wijze te belasteren en te verdelen. Dat is gewoon brutaal en schaamteloos. {De EU-omvolking-propaganda-pers is een enorme campagne gestart tegen het fenomeen van de Gele Hesjes: Antisemitisme}

Ook al mag die reactie op Finkielkraut door sommigen als gegrond gezien, mogen wij niet er naast kijken dat hiermee ook een ontwijking van twee gebeurtenissen wordt beoogd, namelijk de ware ontevredenheid van een grote groep Fransen die zich in het nauw gedreven voelen door economische redenen en een andere groep Fransen die zich ook in het nauw voelen gedreven maar dan omwille van vernedering wegens hun geloofsgroep en nijd voor hun positie en welslagen in de maatschappij

+

Lees verder ook:

 

7 Comments

Filed under Activisme & Vredeswerk, Economische aangelegenheden, Nederlandse teksten - Dutch writings, Nieuwsgebeurtenissen - Journaal, Politieke aangelegenheden, Sociale Aangelegenheden, Voelen en Welzijn, Wereld aangelegenheden