Tag Archives: Evangelische Christenen

Niet “de Moslims” maar de fundamentalisten zijn een probleem

Er waren Afghanen die zeiden dat zij wilden dat de Amerikaanse troepen zich terugtrokken, maar met een beter plan, en dat zij niet verwachtten dat het land zo snel zou vallen. Velen die diensten hadden geleverd voor de Amerikanen, Duitsers, Fransen, Nederlanders en Belgen hadden er op vertrouwd dat hun werk naar waarde werd geschat en dat hun werkgevers hen wel zouden beschermen. Dit was echter zonder de waard gerekend. Nu het ongelofelijke gebeurde, dat de Taliban zo snel kon oprukken en het land zo vlug kon veroveren, had vermoedelijk niemand verwacht.

Talibanstrijders houden de wacht langs de kant van de weg bij het Zanbaq-plein in Kaboel op 16 augustus 2021, na een verbluffend snel einde van de 20-jarige oorlog in Afghanistan, toen duizenden mensen het vliegveld van de stad overspoelden in een poging om te vluchten voor de gevreesde hardlinie van de islamitische heerschappij van de groep. Foto: AFP / Wakil Kohsar

Westerlingen veilig in Europa

Het is vreemd om te horen hoe bepaalde Westerlingen die hier in de Europese Unie in alle veiligheid zitten, de mensen proberen bang te maken voor naar hier komende Afghanen. Zo konden wij de voorgaande dagen enkel parlementariërs en vroegere generaals waarschuwen dat wij niet zo maar Afghaanse families op vliegtuigen naar hier laten komen omdat daar het gevaar in schuilde dat sommige van hun kinderen zich tegen onze maatschappij zouden keren en het Islamisme aan onze maatschappij zouden willen opdringen.

Er was zelfs een Belgische parlementariër die, ook al was hij zelf niet van Belgische origine, beweerde dat wij niet zo maar alle vluchtelingen in België konden binnen laten en dat wij hoognodig de al in België residerende Afghanen terug naar hun land moesten sturen.

Elk jaar zijn er wel een “Vredesweek”, “Mensenrechtenweek”, “Dag van Gelijkheid”, “Dag van de Vrouw”, “Dag van de Verbondenheid”, “Dag van de liefde”, enz., maar als puntje bij paaltje komt is er van al die mooie verkondigingen en beloftes op die dagen niet veel te merken na die dagen. Politici beloven ook heel veel, maar verwezenlijken weinig van de beloften die ze maken. ook zijn er weinigen die hun handen in het vuur willen steken om anderen te verdedigen. En vandaag komt het er zeker op aan om voor een bepaalde groep mensen op te komen en deze niet enkel te verdedigen maar ook om ze in veiligheid te brengen.

Penibele toestand in Afghanistan

In zeer korte tijd wisten de Talibanstrijders vanuit drie hoeken van het land verder meerdere streken van Afghanistan onder hun macht en controle te krijgen.

De Taliban hebben het standbeeld opgeblazen van een sjiitische militieleider die tijdens de Afghaanse burgeroorlog in de jaren negentig tegen hen heeft gevochten, zo blijkt uit foto’s die woensdag circuleerden, waardoor nog meer twijfel ontstaat over hun beweringen dat zij gematigder zijn geworden.

Elke actie van de opstandelingen tijdens hun plotselinge machtsovername wordt nauwlettend in de gaten gehouden. Ze houden vol dat ze veranderd zijn en niet meer dezelfde draconische beperkingen zullen opleggen als toen ze het laatst over Afghanistan heersten, waarbij ze de rechten van vrouwen vrijwel volledig afschaften, openbare executies uitvoerden en televisie en muziek verboden.

Ze hebben ook beloofd geen wraak te zullen nemen op degenen die zich tegen hen hebben verzet.

Maar veel Afghanen blijven zeer sceptisch, en duizenden haasten zich naar de luchthaven en de grens om het land te ontvluchten. Vele anderen houden zich angstvallig schuil in hun huizen, nadat gevangenissen en wapenmagazijnen werden leeggehaald tijdens het offensief van de opstandelingen in het land. Ook zijn er meerdere berichten dat er al Talibanstrijders van huis tot huis zouden gaan om vroegere medewerkers van de geallieerden buiten te sleuren en te straffen. Op televisie waren er al zulke beelden te zien van een man die letterlijk uit zijn huis werd getrokken en bijna gevierendeeld werd onder zijn pijn geroep.

Onder de Nieuwe wapperende Vlag

De opstandelingen hebben hun eigen vlag – een wit vaandel met islamitische opschriften – gehesen in de gebieden die zij hebben veroverd.

File:Statue of Mazari in Bamyan.JPG

Het standbeeld van Baba Mazari in de provincie Bamyan, Afghanistan. Abdul Ali Mazari was de politieke leider van het Hazaravolk en het hoofd van de politieke partij Hizbe Wahdat.

Terwijl de Afghanen en de internationale gemeenschap afwachten of de Taliban hun beloften gestand zullen doen, circuleren op de sociale media foto’s van het vernielde standbeeld. Op de foto staat Abdul Ali Mazari afgebeeld. Hij was de politieke leider van de Hezb-e Wahdat-partij tijdens en na de Sovjet-Afghaanse oorlog, die in 1996 door de Taliban werd gedood, toen de islamitische militanten de macht grepen van rivaliserende krijgsheren. Mazari was een voorvechter van de etnische Hazara-minderheid in Afghanistan, sjiieten die werden vervolgd onder het vroegere bewind van de soennitische Taliban.

Het standbeeld stond in de centrale provincie Bamyan, waar de Taliban in 2001, kort voor de door de VS geleide invasie die hen uit de macht verdreef, berucht werden door het opblazen van twee enorme, 1500 jaar oude Boeddhabeelden die in een berg waren uitgehouwen. De Taliban beweerden dat de boeddha’s in strijd waren met het verbod van de Islam op afgoderij.

Een andere belofte van de Taliban die nauwlettend wordt gevolgd, is hun belofte om te voorkomen dat Afghanistan opnieuw wordt gebruikt als basis voor het plannen van terroristische aanslagen. Dat was vastgelegd in een vredesakkoord van 2020 met de regering-Trump, dat de weg vrijmaakte voor de terugtrekking van Amerikaanse troepen, waarvan de laatste aan het eind van de maand zouden moeten vertrekken.

De laatste keer dat de Taliban aan de macht waren, boden zij onderdak aan Osama bin Laden en Al Qaida, terwijl zij de aanslagen van 11 september 2001 planden. Amerikaanse functionarissen vrezen dat Al Qaida en andere groepen zich opnieuw in Afghanistan zouden kunnen vestigen nu de Taliban weer aan de macht zijn.

Abdul Ghani Baradar

Moellah Abdul Ghani Baradar Akhund van de Pathaanse stam Popalzai

De Taliban hebben toegezegd een “inclusieve, islamitische regering” te vormen en hebben gesprekken gevoerd met voormalig president Hamid Karzai (van 2002 tot 2014),van de machtige Pathaanse Popalzaiclan, en Abdullah Abdullah, een hoge ambtenaar van Pashtunse en Tadzjiekse afkomst in de afgezette regering. Mohammad Yusof Saha, een woordvoerder van Karzai, zei dat de voorbereidende vergaderingen met Taliban-functionarissen de uiteindelijke onderhandelingen met Mullah Abdul Ghani Baradar, een van de oprichters van de Taliban in Afghanistan en de hoogste politieke leider van de Taliban, zouden vergemakkelijken.

Op foto’s die woensdag online circuleerden, was te zien hoe Karzai en Abdullah een ontmoeting hadden met Anas Haqqani, een hooggeplaatste leider van een machtige Taliban-factie. De VS hebben het Haqqani-netwerk in 2012 tot terroristische groepering bestempeld. De betrokkenheid van Haqqani bij een toekomstige regering kan internationale sancties tot gevolg hebben.

Reden om het land te ontvluchten

Als men na gaat wat er de afgelopen 20 jaar in Afghanistan gebeurd is kan men het niet verwonderlijk noemen dat er nu nog een grotere vluchtelingenstroom is opgetreden dan de vorige jaren.

Door de onzekerheid hebben duizenden Afghanen de afgelopen dagen geprobeerd het land te ontvluchten, en de VS en hun bondgenoten hebben geworsteld met het in goede banen leiden van een chaotische terugtrekking uit het land. De Taliban hebben dinsdag de civiele kant van de internationale luchthaven van Kaboel ingenomen en met geweld geprobeerd de mensenmassa’s in bedwang te houden. Zelfs een reporter van CNN botste op een lijn van Taliban strijders die een zeer agressieve houding tegenover de volgens Islamitische normen en in het zwart geklede vrouw namen, die voorzichtig achteruit stapte. (Men kan zich enkel afvragen wat deze Westerse vroouw daar nog deed en waarom zij nog niet teruggeroepen is naar Amerika, want haar leven kan daar duidelijk in gevaar zijn – wat werd aangetoond door de lichaamstaal van die Talibanstrijders.)

Voor het Westen is het makkelijk zeggen dat de mensen thuis moeten wachten op een oproep van de ambassade vooraleer naar de lcuhthaven te trekken. Hoe gaan zij dan op weg naar de luchthaven de controle posten van de Taliban kunnen passeren? Honderden mensen stonden woensdag vroeg buiten de luchthaven. De Taliban eisten documenten te zien voordat ze de zeldzame passagier binnenlieten. Veel van de mensen buiten leken geen paspoorten te hebben, en telkens als de poort ook maar een centimeter openging, probeerden tientallen mensen door te dringen. De Taliban losten af en toe waarschuwingsschoten om hen uiteen te drijven.

Welk gevaar vormen Afghaanse vluchtelingen voor het Westen

Al meerdere jaren proberen bepaalde politieke partijen hun landgenoten bang te maken voor een veroverende Islam. Hierbij vergeten ze dt het iedereen vrij is om een godsdienstige groepering al of niet te volgen. Als men zulk een angst heeft dat de Islam het christendom zou gaan vervangen, hoort men zich eerder af te vragen wat er verkeerd gaat in dat christendom dat mensen er een afkeer van krijgen.

Duidelijk is wel dat uiterst rechtse groeperingen totaal een vals beels schetsen van de Islam en dat zij alle moslims of Mohameddanen over de zelfde kam scheren. Zij doen er ook alles aan om “de Moslims” als gevaarlijke wezens af te tekenen. Zij willen iedereen doen geloven dat “de Moslims” een gevaar vormen voor de gemeenschap en de Westerse cultuur. Maar bestaat er wel iets zoals “Dé Moslims”? In de Moslimgemeenschap zijn er ook zeer veel strekkingen zoals men in het christendom ook zeer uiteenlopende strekkingen heeft en men daar ook niet kan veralgemenen om te zeggen “Dé Christenen”, ook al merken wij dat dit ook wel regelmatig gebeurd, vooral op de commerciële televisiezenders. Maar ook de stataszenders hebben het makkelijk over  “de christenen” terwijl zij in België dan feitelijk de Rooms Katholieken bedoelen, terwijl er in Nederland dan wel meer naar de “Nederlands Protestanse Kerk” of de “Gereformeerden” wordt gewezen.

Om dezer dagen geschoolde mensen te horen beweren dat men toch niet de Afhanen naar hier mag halen omdat zij dan een gevaar zouden gaan betekenen in de toekomst als hun kinderen groot zouden zijn en het Islamitisch geloof zouden gaan verkondigen, is waanzin.  Ten eerste kan het veel gevaarlijker zijn voor het Westen om nu al diegenen die de Westerse mogendheden geholpen hebben daar in Afghanistan in de steek te laten. Dat zal eerder een vijandig gevoelen tegenover de Westerse landen oproepen en een kiemend zaad vormen om wraak tegen die landen te nemen. En men kan er dan zeker van zijn dat die wraak niet zoet zal zijn.

Islamitisch en Christelijke fundamentalisme

De verstandigen zouden de mensen moeten doen inzien dat niet alle moslims even fanatiek zijn als die fundamentalisten. Islam, zo wel als het christendom heeft niets te maken met fundamentalisme, al kan men het even goed vinden in beide godsdienstgroepen.

Allah wil helemaal niet dat mensen elkaar uitmoorden. Wel is het zo dat Allah Al-Aliyy graag zou hebben dat meer mensen dichter tot Hem zouden komen en Hem herkennen als de Enige Ware God. Maar daartoe laat Hij iedereen vrij om zijn of haar eigen keuze te bepalen. God onderzoekt en kent het hart, dus heeft het helemaal geen zin om mensen onder dwang te ‘bekeren‘ en als Moslim of Christen – zij het Katholiek of Protestant– door het leven te laten gaan.

In de vorige eeuwen konden wij in het Westen ook meerdere fundamentalistische Christenen waarnemen. Ook zij gingen verschrikkelijk tekeer en lieten achter hen een enorm bloedbad. Vandaag zijn de fundamentalistische christenen wel minder gewelddadig, maar toch zien wij, vooral in Israël dat zij er nog steeds toe bijdragen dat er dodelijk geweld wordt gepleegd.

Als men meerdere debatten volgt valt het op dat er nu (zoals enkele jaren geleden) weer mensen zijn die de anderen bang willen maken dat de moslims de bedoeling zouden hebben om Europa, en eigenlijk de hele westerse wereld, te gaan onderwerpen. {multicultureel realistisch, moslims in nederland!} Vreemd genoeg zijn daarbij christenen die dan zeggen dat in Israël wanhopig onze westerse zaak verdedigt wordt zodat we niet overlopen worden. Maar zij zien over het hoofd dat zeer vele Zionisten eigenlijk land van anderen afnemen alsof het hun eigen grondbezit is. Verder zijn vele van die Zionisten ofwel zeer conservatieve Ultra Orthodoxe Joden, waarbij dikwijls de fout wordt gemaakt dat het allemaal Haredi zouden zijn, of helemaal geen gelovige Joden. Verder zijn er ook een heel groot deel Evangelische Christenen die met man en macht de Joodse gelovigen van hun geloof in dé Enige Ware God doen willen afzweren om hen ook hun valse Driekoppige godheid of Drievbuldigheid te gaan laten aanbidden. Hun aanwezigheid vormt trouwens nog meer olie op het vuur in het al woelige Midden-Oosten.

Iedereen moet beseffen dat elke vorm van fundamentalisme of uiterst orthodoxe theologische richting onverantwoord of zelfs onaanvaardbaar is, wanuit welke richting die stroming ook moge komen.

Maar men mag niet denken dat zulk een enge zienswijze enkel bij Moslims zou bestaan. Overdreven orthodoxie, een vaak anti-intellectuele tendens in de interpretatie van de kerkelijke leer kan men ook in bepaalde Christen gemeenschappen vinden.

Verlangen of terugkeer naar de wortels van een ideologie of geloof. Als zodanig is een fundamentalistische beweging een reactionaire beweging. Het doet opgang in verschillende stromingen van de Islam, evenals overigens in het Christendom en Jodendom. In de Verenigde Staten is het aan het einde van de negentiende eeuw opgekomen als reactie op Darwin’s evolutietheorie. {Cultureel Woordenboek.nl over Internationale politiek en fundamentalisme}

Beter bang voor de echte fundamentalisten

Men moet niet zo zeer bang zijn voor die Afghanen die naar onze streken zouden wegvluchten van de Taliban. Men moet eerder bang zijn voor die mensen die anderen hun gedachtengoed met alle macht wilen opdringen. Gevaarlijk wordt het zelfs wanneer bepaalde beperkingen voor de mensen in wetten worden gegoten waar niemand kan ontsnappen en waarbij zware straffen worden opgelegd. De verplichting die men volgens de wet heeft ten aanzien van wat men doet of nalaat gaat mee bepalen of er sprake kan zijn van fundamentalisme. Aansprakelijkheid kan vrijwillig zijn aangegaan (bijv. bij een contract) of door de wet zijn opgelegd en dan moet niemand voor zulk een akkoord gaan bang zijn. Aansprakelijkheid door de wet wordt wel gezien als het wezenlijke verschil tussen enerzijds klassieke en anderzijds sociaal-economische rechten. De klassieke rechten zijn meestal omgezet in wettelijke regels die de overheid bij niet-naleving aansprakelijk maken. Zo kan compensatie worden gevraagd in gevallen van marteling, een handeling waarmee het slachtoffer ernstige psychische of lichamelijkepijn wordt toegebracht, maar ook bij onwettige gevangenschap of hechtenis, of vorm van detentie waarbij de vrijheidsberoving door een overheid of een andere hogere (of sterkere) mach, en kan opheffing van censuur via de rechter worden afgedwongen. Sociaal-economische rechten zijn meestal als idealen geformuleerd, zoals de rechten op werk of huisvesting, waarvoor de overheid niet wettelijk aansprakelijk is. Maar ook aan sociaal-economische rechten wordt steeds vaker juridische aansprakelijkheid verbonden. Een rechter kan bijvoorbeeld boetes opleggen als vrouwen of leden van minderheden gediscrimineerd worden bij toegang tot bepaalde banen.

In Afghanistan en enkele andere Islamitische staten kan men zien dat de machtshebbers alles in het werk stellen om hun macht zichtbaar en voelbaar aan iedereen op te dringen. Voor die fundamentalisten is er geen sprake van andere ideologieën dan de hunne, en iedereen hoort zich naar hen te schikken.

Niet voor de vluchtelingen maar voor hen die deze mensen doet vluchten moet men eerder uitkijken en bang voor zijn. Het zijn diegenen die er een strenge eenzijdige interpretatie van een godsdienst op nahouden, die zich kenmerkt door religieuze onverdraagzaamheid.

De anti-semiet en evangelische prediker William Franklin (Billy) Graham jr., die een aantal ‘kruistochten’ organiseerde in de 20ste eeuw, waarvan er één leidde tot een groei van het evangelische christendom in Australië.

Velen vergeeten dat oorspronkelijk ‘fundamentisme’ de benaming was  voor een conservatieve beweging in het Amerikaans protestantisme in de 19e eeuw. Na de Tweede Wereldoorlog ontplooide de beweging zich vooral als een anticommunistische, evangelistische stroming vertegenwoordigd door predikanten als Billy Graham. Fundamentalisme was ook te vinden bij de Zuid-Afrikaanse Nederlands-hervormde kerk, of bij de Nederduitse Gereformeerde Kerk (afgekort NG Kerk of NGK) de oudste van de zogenaamde Drie Zusterkerken in Zuid-Afrika, die apartheid verdedigde als de wil van God.

Veel te vell mensen vergeten dat fundamentalisme heden ten dag voorkomt in alle godsdiensten.
Maar hier in het Westen lijken de mensen enkel oog te hebben op de fundamentalistische aanhangers van de islam die `islamisten` worden genoemd.

Men mag niet vergeten dat fundamentalistische opvattingen vaak strijdig zijn met de mensenrechten, zoals in de ideeën over de ondergeschikte positie van de vrouw, de verkettering en vervolging van degenen die geen of een andere godsdienst zijn toegedaan en de weigering om het gezag van internationale verdragen te erkennen. duidelijk kunnen wij deze kenmerken warnemen bij bepaalde Islamietische groepen zoals de Taliban, Boko Haram, Al Qaida of Daesh en andere.

Wat ook verkeerd gaat is dat heel wat mensen die fundamentalistische islam gelijk stellen met terrorisme en zelfmoordaanslagen, wat niet zo hoeft te zijn, maar toegegeven wel dikwijls gebeurd. Sommige fundamentalisten nemen inderdaad hun toevlucht tot geweld, maar er zijn veel fundamentalisten die langs vreedzame weg hun overtuiging uitdragen en veel islamitische terroristen gebruiken een fundamentalistische opvatting van de islam als een excuus voor het nastreven van politieke doeleinden, zoals het terugdringen van Amerikaanse invloeden in het Midden-Oosten.

Diegenen die nu Afghanistan in een zeer korte tijd hebben weten te veroveren zijn fundamentalisten waarbij de politieke en economische macht voorop liggen en die een geloof opdringen aan anderen om hun machtspositie te verzekeren en om met een angstpsychose anderen tot hen te binden.

Het is voor zulke gevaarlijke dwinglanden dat de wereld eerder bang hoort te zijn dan voor diegenen die Allah aanbidden in alle eerlijkheid en vroomheid.

+

Voorgaande

Uit de oude doos: Soennitische en Shiitische Moslims

Het gevaar om niets te doen tegen de oorzaak en de kwaal

De haat van IS voor Christenen

Het failliet van de war on terror

Duizenden op de vlucht voor Taliban

Een leven terug onder taliban

Vluchten naar een hoopvolle toekomst

Migratie en veiligheid even geherformuleerd

Islamofobie is contraproduktief

Een leven terug onder taliban

++

Aanvullende lectuur

  1. Uit de Oude Doos: Israël versus Hamas
  2. Hersenspoeling en voortdurende intimidatie
  3. Bekeerlingen en omgang
  4. Christen vervolgingen in het Midden-Oosten
  5. Wanneer de jongere oor kreeg voor Arabische klanken
  6. Gevolgen van beperkingen van vrijheid in Turkijë
  7. Angst en verlossing van het kwaad
  8. De Vredesweek vraagt Internationale Gemeenschap Verantwoordelijkheid te nemen
  9. Witte, grijze en zwarte tinten voor de Lage Landen en Europa
  10. Veroverende geloofsgroep
  11. Te late hulp voor Syrië uit Westen voedingsbodem voor Vechters voor een Islamitische Staat
  12. Fundamentalisme en religie #1 Noorwegen
  13. Fundamentalisme en religie #6 Versplintering
  14. 2015 het jaar dat ISIS duidelijk maakte dat het ook in Europa is
  15. 2015 het jaar dat ISIS duidelijk maakte dat het ook in Europa is – Vervolg 1
  16. 2015 het jaar dat ISIS duidelijk maakte dat het ook in Europa is – Vervolg 2
  17. Veroverende geloofsgroep
  18. Uitdrijving bevolking provincie Idlib
  19. Politici die trachten het geloof in de privesfeer te duwen of uit de maatschappij te bannen
  20. Noodzaak om ons sterk te maken tegen twee bastions
  21. islamitische militanten
  22. Uit het archief: Macht, Olie en Religie
  23. Fundamentalisme en religie #1 Noorwegen
  24. Fundamentalisme en religie #6 Versplintering
  25. Is een fundamentalistische kijk op de bijbel, de enige mogelijke kijk?
  26. Bestaat er iets als Christelijk fundamentalisme
  27. Jihad gedoe
  28. Geloven in God

+++

Gerelateerd

  1. Beschavingen… ’t is overal iets
  2. Democratie brengen
  3. Multicultireel, realistisch – Moslims in Nederland
  4. peterzijnblog
  5. Stop de islamisering en stem dadelijk PVV, de enige partij die NEE zegt tegen de islam in Nederland!
  6. Syrische rebellen, Afghanistan aan de Middellandse Zee?
  7. De islam, een anti-westerse veroveringsideologie wordt in Nederland al jaren geknuffeld
  8. Met de Resolutie van Straatsburg in 1975,werd Europa verraden en verkocht aan de islam
  9. De knikkers van Qadir
  10. In Ander Nieuws: week 24/25
  11. Afghanistan, een overdenking
  12. De val van Afghanistan
  13. Oud-ambassadeur waarschuwt: ‘Val van Afghanistan toont aan dat Israël enkel op zichzelf moet vertrouwen’
  14. Na 20 jaar,Afghanistan is opnieuw in handen van de Taliban islamofascisten
  15. Hamas feliciteert de Taliban voor zijn ‘overwinning op de Verenigde Staten’
  16. Iran, Oman, Qatar en Hamas omarmen gewelddadige machtsovername van Afghanistan door Taliban
  17. Bijleveld verantwoordt zich voor sturen militairen naar Afghanistan
  18. Afghanistan: De val van Kaboel is een wake-up call voor Israël
  19. Amerikaanse militaire delegatie bezoekt Turkije om de luchthaven van Kabul te bespreken
  20. Afghanistan: de VS druipen af, komt Turkije in de plaats?
  21. Val van Kaboel is grootste vernedering voor Amerika en het Westen in decennia
  22. Chaos op luchthaven Kabul, duizenden Afghanen proberen te vertrekken
  23. Talibanleiders gebruikten Twitter en WhatsApp om Kaboel te veroveren
  24. Taliban bedankt Afghanen voor achtergelaten wapens
  25. Onthoofdingen en executies: De bodem van het Ghazistadion in Kaboel was ooit doordrenkt met bloed
  26. Handleiding van de Taliban voor een perfecte steniging in Afghanistan [in beeld]
  27. Afghanistan, het spel van de schaduwen
  28. Zomaar een moment uit het leven van een bureaucraat
  29. Arabia
  30. Jeruzalem: leven te midden van religieuze fanatici
  31. ‘Het gaat niet om wat je gelooft, maar hóé je dat doet’

2 Comments

Filed under Geschiedenis, Misdaden & Wreedheden, Nederlandse teksten - Dutch writings, Nieuwsgebeurtenissen - Journaal, Politieke aangelegenheden, Religieuze aangelegenheden, Wereld aangelegenheden

de Nederlandse Protestantse Kerk en haar wil om Joden tot hun geloof te brengen

Jodenzending

Dr. Steven Paas sr. bracht een zeer boeiend opiniestuk in  het Reformatorisch Dagblad (RD)met als titel: Respecteren cultuur geldt niet alleen voor arbeid onder Joden

Respect voor medemens en andersgelovigen

Volgens hem hebben Christenen liefde en respect voor de medemensen met wie ze het Evangelie willen delen en voor hun cultuur. Maar hier kunnen wij niet echt mee akkoord gaan. Regelmatig ondervinden wij zelf hoe agressief trinitarische Christenen vijandig over unitarische Christenen staan. Volgens Trinitariërs zijn Unitariërs of Niet-Trinitariërs zelfs geen Chirsten, alhoewel de niet-trinitarische Christenen nog het meest Jezus Christus navolgen en zijn God aanbidden en in werkelijkheid dus eigenlijk de ware christenen zijn.

In februari gaf Maarten Stolk in het RD aan dat in veel Nederlandse kerken de aandacht voor Israël toenam. Toch kan het volgens hem wel wat meer. Zo heeft de Hersteld Hervormde Kerk (HHK) haar visie op papier gezet en gemeld dat

„De kerk is geroepen om antisemitisme te ontmaskeren als haat tegen de God van Israël.”

Volgens Paas hebben veel kerken in de gereformeerde gezindte moeite met de term ”Jodenzending”.  Hij schrijft:

In plaats daarvan benoemen ze hun verhouding met het Joodse volk uiteenlopend. Het dichtst bij zending ligt de aanduiding ”verkondiging”. De Hersteld Hervormde Kerk gebruikt deze term in haar nieuwe visiedocument, onder nadrukkelijke afwijzing van ”Jodenzending” (RD 6-2). De benadering van de Gereformeerde Gemeenten lijkt hier sterk op.

Daarbij kan de vraag gesteld worden welk verschil zij zien in zending en verkondiging alsook in missionering. Want wat is hun betrachting met hun wil om Joden van hun Enige Ware God tot een Drie-Voudige godheid te brengen?

De Gereformeerde Kerken vrijgemaakt handhaven nog de duiding ”zending onder de Joden”, wat aangeeft dat zij als zendelingen hen willen benaderen. Andere kerkgenootschappen typeren hun relatie met de Joden bijvoorbeeld als:

arbeiden onder de Joden, luisteren naar de Joodse uitleg van de Schrift, diaconaat en handreikingen tot verzoening, met elkaar dialogiseren op voet van gelijkwaardigheid. {Respecteren cultuur geldt niet alleen voor arbeid onder Joden}

Ds. R. van de Kamp, voorzitter van de commissie Israël van de Hersteld Hervormde Kerk, en predikant uit Opheusden, erkent dat de belangstelling voor het Joodse volk bij meerdere Christenen toe neemt.

„Steeds meer mensen zien dat er Bijbelse beloften worden vervuld, zoals in de oprichting van de staat Israël in 1948 en de terugkeer van Joden naar hun land. Het aantal Messiasbelijdende Joden groeit. Dat zijn wonderlijke dingen.” {Geen Jodenzending, wel verkondiging}

Graag willen heel wat protestanten op gelijke voet staan met de Joden en zelfs over gaan tot met elkaar dialogiseren op voet van gelijkwaardigheid. Alhoewel dat bij die protestanten de hoop voorop ligt om te ‘hervormen’ of om Joden van gedachten te doen veranderen en zich te laten dopen tot hun ‘christelijk’ geloof, dit terwijl bij de Joden er helemaal geen opzet tot zieltjeswinnerij. In hun bereidwilligheid om met anderen te dialogeren is het voor de Joden nooit de bedoeling mensen tot het Joodse geloof om te vormen.

Verbondenheid van de Kerk met Israël

Dr. Steven Paas sr. schrijft:

Officieel geformuleerd of niet, de kerken gaan in het algemeen uit van een verbondenheid van de Kerk met Israël. Waaruit die verbondenheid dan wordt verondersteld te bestaan, varieert nogal. Het wordt, wat mij betreft, het minst duidelijk bij de Protestantse Kerk in Nederland, in haar befaamde artikel I-7 van de Kerkorde. In ieder geval lijkt ook deze kerk weg te willen blijven van de klassieke betekenis van christelijke zending. {Respecteren cultuur geldt niet alleen voor arbeid onder Joden}

Niemand kan ontkennen dat de Stichting van de staat Israël iets van de blijvende geldigheid van Gods belofte aan Abraham is. Maar hierbij moet men beseffen dat het niet aan mensen ligt om de tijd noch de grenzen er van vast te leggen.

Sommige Christelijke groeperingen zien wel een verbintenis met het Volk van God en het Volk van Israël, en gaan zelfs zo ver dat zij bepaalde gebruiken en feesten willen overnemen, maar daarbij toch nog aan hun Drie-eenheid willen vast houden in plaats van over te gaan tot het geloof in de God van Israël. Erg is het als zij zich Messiaansen noemen en zo Joden in hun groepering willen lokken met de voorwendselen dat zij dan hun geloof niet moeten stop zetten. Voor meerdere Joden is het dan ook een doorn in het oog als men over het Messiaans Jodendom spreekt en daarbij aan de Trinitarische groepen denkt. Om die reden gebruiken zij liever de naam Jeshuaisme, waarbij wordt aangegeven dat men bij de volgers van Jeshua behoort die dezelfde God aanhangen als Jeshua de Messias aanhing.

In het visiedocument van de Hersteld Hervormde Kerk staat dat met de komst van Christus alle ceremoniële wetten zijn vervuld. Zij zijn dan ook duidelijk met de zegging:

„Wij wijzen elke beweging van christenen uit de volken die naar deze wetten terugkeren af.”

Volgens hen mogen christenen zelfs geen Loofhuttenfeest vieren of de sabbat gaan houden. Voor hen lijkt dat wel een vloek ook al zien zij ook dat dit steeds meer om hen heen gebeurt.

Dat wordt weleens gekscherend ”omkeringstheologie” genoemd, waarin christenen terugkeren naar de schaduwen, terwijl met de komst van Christus het licht helder is gaan schijnen.”

zegt Ds. R. van de Kamp.

Jezus’ zendingswoorden

Opvallend is dat kerken zending bedrijven onder Joodse medemensen schuwen. Jezus wilde, getuige Zijn oproep tot deelname aan de ”Missio Dei” (de zending van God), immers dat de discipelen hun zendingsactiviteiten „bij Jeruzalem” zouden beginnen. De evangelist Lukas meldt dat nadrukkelijk (24:47). In Handelingen 1:8 schrijft hij dat volgens Jezus de discipelen hun werk „in Jeruzalem” moesten beginnen en dat Hij ook het gebied nabij de stad erbij betrok: „zowel in Jeruzalem als in heel Judea en Samaria.”

merkt Dr. Steven Paas sr. op en vervolgt:

De discipelen keken daarvan niet op. Want al voor Zijn kruisiging had Jezus ”de twaalf” erop uitgezonden om „het Koninkrijk van God te prediken” onder de Joden (Mattheüs 10:1-5; Markus 6:7-13; Lukas 9:1-2; vgl. Lukas 22:35-36). En later stuurde hij een groep van zeventig volgelingen met hetzelfde doel (Lukas 10:1-3).

Als de Kerk van vandaag een voortzetting is van de eerste leerlingen van Jezus, dan behoort zending onder de Joden vanzelfsprekend tot haar taak.

Prediking naar niet-Joden

De Joodse leermeester Jeshua (Jezus Christus) wenste de weg naar God open stellen voor alle soorten Joden maar ook voor niet-Joden. Zijn leerlingen kregen de opdracht het Goede Nieuws over de gehele wereld uit te dragen. Nooit heeft hij er op gestaan dat dit met geweld of verplichte bekering moest gebeuren. De Weg naar God is een pad dat de mensen voor zichzelf moeten uitmaken en kiezen.

Voor zijn volgelingen kwam het er op aan om geen onderscheid te maken tussen de mensen, want voor God is er niet zulk een onderverdeling per land, besnedenen of onbesnedenen, maar allen hoorden in eendracht één met Christus te zijn. (Galaten 3:28; Romeinen 10:12; Efezen 2:11-16)

Door Jezus volgelingen werd de hoop gesteld dat de liefde van Christus verder verkondigt kon worden en mensen er toe brengen verder meer naastenliefde te doen opbrengen, zodat zij ook door middel van de martelpaal alle volkeren in één lichaam met God zouden verzoenen.

Jezus heeft nooit tot doel gehad een nieuwe godsdienst te scheppen. Hijzelf, als zeer godvruchtige Jood, zou zeker niet tevreden zijn indien zijn volgelingen de mensen er toe zouden brengen een andere God te aanbidden dan hij en de vroegere profeten aanbaden.

*

Spijtig genoeg kon ik het artikel maandag niet verder lezen zonder te registreren. Maar het is onbetaalbaar om op alle kranten een abonnement te nemen of dagelijks vele gedrukte krantenversies te kopen.   Wij raden u dus aan om zelf verder de bovenvermelde artikelen te lezen en verder aan Besluitvorming te doen.  Verdere bespreking van de artikelen is hier van harte welkom.

++

Aangeraden lectuur

  1. Verschil tussen Messiaans Jodendom, Jeshuaisme of Jesjoeaïsme, Christendom en Christenheid
  2. Een misverstand over het Messiaans Jodendom
  3. Wie of wat is een Jeshuaist of Jesjoeaist?
  4. Beleidsverklaring van de Jeshuaist-gemeenschap
  5. Betreft het specifieke geloof in het Jeshuaisme
  6. Opdracht voor Christen
  7. Opdracht tot Getuigenis
  8. Evangelisatiewerk blijvende opdracht
  9. Getuigenis afleggen
  10. Gods vergeten Woord 24 Getuigen 3 De opdracht om te prediken
  11. Schijnbaar onmogelijke opdracht

5 Comments

Filed under Geestelijke aangelegenheden, Nederlandse teksten - Dutch writings, Nieuwsgebeurtenissen - Journaal, Religieuze aangelegenheden

Geen plaats voor Jezus volgende Joden in Nederlandse Kerk noch in Israël

Heel veel mensen nemen wel het woord ‘joods-christelijk’ in de mond zonder goed te weten waar ze het over hebben of zonder enige affiniteit te willen voelen met het Joodse volk of hun geloof.

Diverse politieke partijen, vaak juist niet-christelijke, willen nog weleens roepen dat de Europese beschaving joods-christelijke wortels heeft.

Die term ‘joods-christelijk’ mag ook nogal raar zijn wanneer men weet dat veel Christenen eeuwenlang Joden hebben onderdrukt, vervolgd en verketterd. Ook zijn er heel wat joden die niet veel van Christus en christenen moeten hebben. Ook voor de ware volgers van Jeshua of Jezus Christus (zoals hij door velen is gekend) is het dikwijls moeilijk om zich te vereenzelvigen met christenen of om zich er maar mee verwant te voelen, daar zij vinden dat de meerderheid van christenen Jezus verloochend door zijn ongelofelijke daad van overgave niet te willen erkennen en hem tot hun god te maken.

Men kan echter niet ontkennen dat Jeshua een bijzonder figuur was die van een enorme invloed is geweest op het gebeuren in Europa. Het valt niet te ontkennen dat de christelijke godsdienst de Europese geschiedenis diepgaand heeft beïnvloed. Hoe men het draait of keert is er ook heel wat gediscussieerd, gepalaverd maar ook gevochten rond die persoon Jeshua of Jezus, die ook de Christus wordt genoemd.

Ook al werd door de eeuwen heen er heel wat gedaan om het jodendom de mond te snoeren of te vernietigen, is het de enige geloofsgroep die zich als enige de repressie van andere godsdiensten heeft weten te overleven. Ontegensprekelijk moet men in dat Joodse geloof de wortels zien van het christendom en christenheid. De aartsvader Abraham, koning David uit wiens geslacht Jezus voortkwam, de schrijvers van de boekrollen en de vele profeten waren Joden. Zelfs het Nieuwe testament werd geschreven door Joden. De eerste volgelingen van Jeshua (de Jood Jezus) waren zoals hij ook Joden. Zonder hen was de beweging “De Weg” niet op gang gekomen en zou het Christendom niet ontstaan zijn.

Nederlandse kerkvaders zien echter niet graag een verbintenis met het Joodse geslacht. Er zijn ook meerdere Nederlanders die er iets op tegen hebben om te wijzen naar de term  ‘joods-christelijk’ omdat de twee onderdelen van de term namelijk ongelijk zijn. Voor hen slaat het woord ‘joods’ op een periode voor pakweg 100 na Christus, de term ‘christelijk’ op de overige 1900 jaar.

Daarmee wordt ‘joods’ antiek verklaard – een neiging die door heel de kerkgeschiedenis te vinden is. De contemporaine jood wordt daarmee niet in zijn waarde gelaten: hij is antiek, ouderwets, aanhanger van een achterhaalde godsdienst. Hij zelf is geen onderdeel van de term ‘joods-christelijk’, terwijl zijn identiteit daar wel genoemd is.

Ook wensen zij te benadrukken dat

Alles wat genoemd is aan joodse bronnen, Oude en Nieuwe Testament, worden in deze term door christenen geïnterpreteerd, ja zelfs van naam voorzien. Het Oude Testament heet alleen maar zo, omdat er een Nieuwe Testament bestaat in het christendom.

De Nederlandse gereformeerden vinden dat het jodendom hun Hebreeuwse geschriften op een geheel eigen wijze interpreteren en mits zij Jezus niet als God erkennen ook niet onder de zaligheid van God kunnen vallen. Door die typische Joodse interpretatie is in de term ‘joods-christelijk’ volgens hen dan ook geen ruimte.

Als dat namelijk wel zo zou zijn, zouden we in onze ‘joods-christelijke’ cultuur heel wat makkelijker omgaan met jongensbesnijdenis, met speciale voedingsvoorschriften, met het idee dat er geofferd zou kunnen worden, met sluiers of hoofddoekjes of pruiken, met noem maar op. Juist omdat het christendom het Oude Testament heel anders interpreteert en deze interpretatie al eeuwen als de enig geldende meeneemt, zijn deze joodse (en islamitische) instellingen vreemd aan de Europese cultuur. Kortom, ‘joods-christelijk’ is een term vanuit de macht, niet een term die gewaardeerd wordt door de minderheid. Het is een term die de werkelijkheid versluierd: het lijkt erop alsof ‘wij’ een meerderheid en een minderheid waarderen in Nederland, maar in werkelijkheid staan we op het standpunt van de meerderheid en sluiten we twee minderheden buiten. {Eveline van St}

De Messiaans Joodse theoloog Mark S. Kinzer vraagt aandacht voor wat hij noemt een ‘bipolaire ecclesiologie’. Dat wil zeggen dat er binnen de kerk als lichaam van Christus ruimte zou moeten zijn voor een kerk uit de besnijdenis, die zich kan houden aan de Joodse wetten. Hierop vinden de Nederlandse christelijke theologen dat wij helemaal niet meer aan oude voorschriften moeten houden en dat zulk een keuze voor Joodse wetten dan zou getuigen van een niet erkenning van Jezus Christus zijn godheid en zijn positie als vernietiger van de Mozaïsche wetten. Meerdere Joden die Jeshua als hun Verlosser hebben aanvaard vinden dan wel dat zij als Joden die Jezus als de Messias volgen niet moeten ophouden zich als Joden te gedragen. De vele Messias belijdende rabbijnen vinden ook dat wij ons aan de Thora moeten houden en dat wij volledig in ons recht zijn om ons te blijven onderscheiden van de heidenen in hun levenswandel. Zo is ook de stelling van Kinzer. Daarmee hebben volgen hem deze Messiaanse Joden een dubbele taak. Enerzijds verbinden zij het lichaam van Christus met het Joodse volk, anderzijds vormen zij binnen het Joodse volk een levende verbinding met Jeshua of Jezus die de Messias is en met de kerk als zijn lichaam.

Kinzer geeft toe dat de stem van Messiasbelijdende Joden tot nog toe nauwelijks gehoord is in het nadenken over het “Joods-Christelijk” gebeuren. Kinzer biedt een handreiking aan zij die geloven dat Christus de diepste grond is onder het specifieke verbond van God met Israël.
Volgens hem zijn Joden en heidenen binnen het lichaam van Christus verbonden, omdat zij horen één te zijn in hem. De Joodse volgelingen van Jeshua zijn één in Christus, maar daardoor niet hetzelfde geworden. Meerdere Christenen begrijpen die “eenheid” niet en denken dat die “eenheid van Jezus met God” inhoudt dat Jezus God zou zijn. Maar zulk een gedachte maakt de woorden van Christus Jezus die vraagt dat wij één zouden worden met hem zoals hij één is met de Vader, voor die vele trinitarische christen zeer moeilijk, want dan zouden wij ook Jezus worden maar eveneens God worden of zijn. Dat maakt het voor die theologen in het christendom even verwerpelijk als sommige farizeeën het verwerpelijk vonden toen Jezus over die eenheid sprak, en zich dan volgens hen gelijk stelde met God. Volgens dat denken zouden Messiaanse Joden Jesjoeanen (Jesjoeaansen) of Jeshuaisten zich dan ook gelijk stellen met God. Maar niets is minder waar. Jeshuaisten als volgers van Jeshua beseffen dat Jeshua niet God is en dat het volgen van Jeshua en één worden met Jeshua helemaal niet inhoudt dat men aan God gelijk zou kunnen worden.
Wel geloven Jeshuaisten dat zij die Jeshua als de Messias willen aanvaarden onder de gemeenschap van Christus vallen. Maar Jeshuaisten geloven ook dat Jeshua de weg heeft geopend naar goyim en dat zo heidenen ook mede-erfgenamen mogen zijn, of mede-leden en mede-deelgenoten. Dat is volgens ons namelijk het mysterie van het evangelie.

Wij geloven dat Israël Gods uitverkoren volk is en dat kan misschien moeilijk liggen in de harten van vele “Christenen” en zeker van bepaalde Katholieke en protestantse theologen, die vinden dat enkel ‘godsgeleerden‘ het Woord van God kunnen verduidelijken en beslissen wie tot het Christendom mag of kan behoren. Velen van de theologen schijnen te vergeten (of niet te willen zien) dat de christelijke kerk is voort gekomen vanuit de Joodse sekte die de eerste christelijke gemeente vormde en ondenkbaar is zonder Israël. Met de Joden die Jezus als Messias belijden zouden zij zich in het geloof verbonden moeten voelen als broeders en zusters.

In 2017 trokken spanningen tussen Israëls rabbinaat en de liberale stromen in het Judaïsme, zowel in Israël als in het buitenland de aandacht door geschillen over religieus pluralisme. Maar een andere groep, die van de Messiaanse Joden, werd voortdurend geboycot door zowel het hoofdstroom van het wereld-Jodendom als Israël.

Zo nu en dan bereikt een verhaal de media over iemand die zichzelf als Jood ziet, waarvan de immigratie-aanvraag naar Israël, oftewel alya, geweigerd werd op grond van het feit dat hij of zij een Messiaanse Jood of Jeshuaist is.

Dit was zo bijvoorbeeld het geval met de Zweedse psychologe Rebecca Floer (64) en de dochter van een Holocaust-overlevende, die in november 2017 uit Israël werd gedeporteerd. Hoewel ze zichzelf niet als een Messiaanse Jodin definieert, gelooft zij in Jeshua, de naam die door Messiaanse gelovigen en Jeshuaisten voor Jezus wordt gebruikt. Maar Jeshuaisten geven zich niet graag uit als Messiaanse Joden, omdat bij die groepen heel wat trinitarische gelovigen zitten of Joden die een andere Messias belijden dan Jeshua.

In Israël is het probleem dat Jesjoeanen of Jeshuaisten niet aangesloten zijn bij de Joodse gemeenschap waardoor zij uit de boot vallen voor immigratie, aldus een hoge ‘aliya’-ambtenaar van het Agentschap, Yehuda Scharf {aan The Jerusalem Post}.

“Als iemand verklaart dat hij in Jezus gelooft, dan is hij geen Jood – hij gelooft niet in ons geloof,”

voegt hij eraan toe.

“Het is simpel. Een Jood, die naar Israël wil emigreren, zal naar Israël verhuizen als hij zijn Judaïsme kan aantonen. Indien hij zijn Jodendom niet kan bewijzen, dan is het een ander verhaal.”

De Wet op het recht van Terugkeer was door de Knesset in 1950 tot wet verheven. Om die wet te omzeilen zijn er heel wat gelovigen in Jeshua die zich in Israël ook aansluiten bij een gewone Joodse synagoge en daardoor met hun geheimhouding van hun geloof in Jeshua toch hun geloof kunnen belijden maar ook aanvaard worden als Jood.

Opmerkelijk is dat Mevrouw Floer al drie jaar deels in het noorden van Israël had gewoond op een hernieuwd toeristenvisum, werd haar paspoort inmiddels op de zwarte lijst geplaatst en kon haar advocaat haar enkel waarschuwen dat het moeilijk, zo niet onmogelijk, voor haar zal zijn om naar het land terug te keren.

Zowel in Israël als in de Joodse wereld, is er een bijna algehele verwerping van Messiaanse Joden of Joden, die in Jezus geloven zoals Jeshuaisten (of Jesjoeanen). Zij komen niet in aanmerking voor aliya, want terwijl ze zichzelf als Joden beschouwen, wordt niet geaccepteerd dat een Jood in Jeshua of Jezus kan geloven. In 1970 werd Amendement 4A van de Wet op het recht van Terugkeer aangenomen, waarin staat:

“De rechten van een Jood in het kader van deze wet en de rechten van een oleh (immigrant) onder de Nationaliteitswetgeving, 5712-1952, evenals de rechten van een oleh krachtens enige andere wet, zijn ook van toepassing op een kind en een kleinkind van een Jood, de echtgenote van een Jood, de echtgenote van een kind van een Jood en de echtgenote van een kleinkind van een Jood, met uitzondering van iemand, die een Jood was en vrijwillig zijn/haar religie heeft veranderd.”

Aldus oordeelde de Hoge Raad in 1989 dat het geloof van Messiaanse Joden in Jezus hen Christenen maakt en dat ze dus niet in aanmerking komen voor automatisch Israëlisch burgerschap, maar die beslissing werd evenwel opengelaten voor toekomstige veranderingen.

“De ‘seculaire test’ bestaat uit verschillende onderdelen en het is mogelijk om onderling de fundamenten van de Joodse godsdienst, de Hebreeuwse taal, de geschiedenis van het Joodse volk en de herbouw van de onafhankelijkheid in de staat, op te noemen. Het gewicht van deze elementen is in de loop van de tijd veranderd en zal in de toekomst veranderen. De seculier-liberale voorstelling is een dynamisch concept, dat verandert met het levenspad van het Joodse volk gedurende de geschiedenis,”

is er geschreven.

In april 2008 oordeelde het Hof dat verscheidene Messiaanse Joden in Israël recht hadden op Israëlisch burgerschap, omdat zij de afstammelingen waren van Joodse vaders of grootvaders, maar zelf nooit Joods geweest waren en zich dus niet hadden bekeerd.

“Je moet er een onderscheid tussen maken, of zij in aanmerking komen als Jood of als familielid van een Jood (amendement 4A),”

legt Prof. Barak Medina, hoogleraar staatsrecht van de Hebreeuwse Universiteit van Jeruzalem, uit. Medina merkt op, dat indien iemand zichzelf definieert als een Messiaanse Jood, hij niet verkiesbaar is op grond van zijn eigen verdienste, maar op grond van de verdienste van zijn Joodse familielid – zolang hij niet vrijwillig bekeerd is. Iemand die zich vrijwillig bekeerd heeft, benadrukt hij, wordt beschouwd als zijn recht op aliya te hebben opgegeven.

”Ik denk niet, dat deze benadering in de nabije toekomst gaat veranderen,”

zegt Medina.

Groot probleem bij de kijk naar Jeshua volgelingen of Messiaanse Joden is dat anderen bang zijn dat dit groepen zijn die anderen volstrekt willen bekeren tot hun geloof.

Rabbijn David Rosen, adviseur voor interreligieuze zaken bij het Opperrabbinaat van Israël, die tevens fungeert als de directeur van het Departement van Interreligieuze Zaken van het Amerikaans Joodse Comité bij het kijken naar Jeshua belijdende Joden gaat een enorme vergissing aan te denken dat zij mensen zijn die zouden geloven dat Jezus één van de personen van de drie-eenheid van God is. Ware volgers van Jeshua geloven namelijk niet in de valse doctrine van de Drie-eenheid. Het is juist om die reden dat In Nederland en België kerkleiders zulke gelovige niet onder het christendom willen aanvaarden. Ook al zegt rabbijn David Rosen

“Ze kunnen dus zichzelf identificeren als etnisch Joodse Christenen of Joodse Christenen, als ze dat willen. Maar ze zijn Christelijk”

Kerkvader Hieronymus zei over Messiasbelijdende Joden.

„Terwijl ze verlangen zowel Joden als christenen te zijn, zijn ze geen van beiden.”

In de Jules Isaac Stichting (opgericht in 2015) vernoemd naar de Franse Joodse historicus Jules Isaac doen ze een poging om de ontwikkeling te bevorderen van een volwaardige christelijke theologie die volgens hen werkelijk vrij is van vervangingsdenken. Zulke vervangingstheologie staat voor het idee dat de kerk de plaats van het volk Israël zou hebben ingenomen. Voor hen zijn Jeshua volgende Joden al 1500 jaar lang volkomen buiten beeld en daarom vroegen zij zich op 23 maart af wat de belangrijke Messiaans Joodse theologen als Mark Kinzer de kerk te bieden hebben en hoe het komt dat deze gelovigen nu meer in het openbaar beginnen te komen.

Hen valt het op dat de sterke opkomst van het Messiaans Jodendom sinds de jaren zestig van de afgelopen eeuw zonder meer tot de meest opmerkelijke ontwikkelingen behoort van de laatste vijftig jaar. Bewust zijnde dat Messiaans Jodendom (Messianic Judaism) staat voor de internationale beweging van Joden die het geloof in Jezus niet in strijd zien met hun Joodse identiteit kijken zij wel op naar de reden om zulk een beweging of groep niet in het christendom te aanvaarden.

Men moet nagaan waarom vanaf de vierde eeuw voor deze Joodse Jezus gelovigen geen plaats meer binnen de Kerk bleek te zijn. Vanaf toen werden zij alleen nog slechts getolereerd wanneer ze volledig afstand deden van hun Joodse identiteit.

Als gevolg van deze kerkelijke maatregel waren Messiaanse Joden 1500 jaar lang volledig van het toneel verdwenen. Maar sinds de afgelopen eeuw zijn ze terug van weggeweest. Hun aantal wordt intussen geschat op 150.00 – 200.000. En dat aantal groeit gestaag, vooral in Israël en de Verenigde Staten. Het is fascinerend te zien, hoe de beweging waarmee de kerk 2000 jaar geleden begon, juist in onze tijd opnieuw groeit en bloeit. Redenen genoeg om een studiedag te wijden aan deze fascinerende en belangrijke ontwikkeling.

vond de Jules Isaac Stichting.

Jeroen Bol, voorzitter van de Jules Isaac Stichting, gaf in zijn lezing een historisch overzicht van het Messiaans Jodendom. Zoals de periode vóór de Reformatie gekenmerkt werd door sterke anti-Joodse trekken in kerk en theologie, is er volgens hem kort ná de Reformatie, met name in Engeland, sprake van een trendbreuk.

Théodore de Bèze (Theodorus Beza) in 1577

Het zijn de Engelse puriteinen geweest die in toenemende mate afstand begonnen te nemen van het anti-judaïsme in de theologie van de middeleeuwse rooms-katholieke kerk. Was de klassieke theologie tot dan toe doortrokken van wat men later de ‘teaching of contempt’ (‘catechese der verguizing’) is gaan noemen, bij de Engelse puriteinen zien we rond 1600 een ‘teaching of esteem’ ontstaan. Het begin van deze omslag wordt doorgaans gezien bij de kanttekening die Beza rond 1560 in de Geneva Bible plaatste bij Romeinen 11:25-26. Contra Calvijn die hij zojuist in Geeve had opgevolgd stelde Beza dat Israël hier niet staat voor de kerk maar voor het Joodse volk. In diezelfde periode rond 1560 doceerden de grote theologen Martin Bucer en Peter Martyr op grond van Romeinen 11 dat de kerk nog een toekomstige massale bekering van het Joodse volk staat te wachten. Steeds meer puriteinse theologen na hen brachten met name op grond van hun exegese van Rom.11:12-15 die toekomstige massale bekering in verband met een eveneens te verwachten massale wereldwijde opwekking van ongekende proporties. Ook de latere Humble Attempt van Jonathan Edwards moet helemaal in deze traditie gezien worden. Het is een bij uitstek optimistische theologie waarin een positieve (toekomstige) rol voor het Joodse volk is weggelegd. Dit staat in scherp contrast met het Middeleeuws scenario waarin de Joden doorgaans het bij uitstek voor altijd verdoemde volk waren.

schrijft Bol, die verder betoogt

Grote namen uit de tijd rond 1600 waren o.a. de puriteinse theologen Thomas Brightman en Hugh Broughton. Broughton was een groot geleerde op het gebied van het Hebreeuws en de geschriften van de rabbijnen. Hij was de eerste Engelsman die het plan opvatte om als zendeling onder de Joden in het Nabije Oosten te gaan werken. Hij stond ook in nauw contact met rabbijn Abraham Ruben van Constantinopel. Deze rabbijn had contact gezocht met Broughton omdat hij zijn hulp wilde bij het vertalen van het Nieuwe Testament in het Hebreeuws. De hele 17e eeuw wordt overigens in zowel Engeland, Holland en Duitsland gekenmerkt door een enorme belangstelling onder protestante theologen voor de studie van het Hebreeuws en van Joodse geschriften als de Talmud en de Mishna. Het Joodse volk stond, anders dan in de Middeleeuwen, voor het eerst in de geschiedenis van de kerk veel positiever op de radar in protestant West Europa.

In de 18 eeuw valt die intense aandacht voor de plaats van Israël terug, ze is dan veel minder prominent aanwezig. Maar het oude kerkelijke antijudaïsme wint niet opnieuw terrein in Engeland. Het is of het nieuwe denken over Israël even pas op de plaats maakt. De 18e eeuw is de eeuw van de grote internationale evangelical awakening. Een opwekking van een geografische en getalsmatige orde van grootte die tot dan ongeëvenaard was. Engeland, Wales, Schotland, Noord Ierland, Scandinavië, Duitsland en niet te vergeten het toen nog Engelse Noord Amerika, in al die landen was sprake van opwekking en kerkgroei. het was de geboortetijd van evangelicaal christendom.

De daarop volgende 19e eeuw wordt eveneens gekenmerkt door krachtige opwekkingen en verdere groei en ontwikkeling van de evangelicale beweging. Het is ook de eeuw van de grote doorbraken op het gebied van zending. Engeland is deze eeuw het brandpunt, maar ook piëtistisch Duitsland speelt een belangrijke rol. Het is in deze eeuw dat aandacht voor het Joodse volk weer volop in het middelpunt van de evangelicale agenda komt te staan. Zending onder de Joden en passie voor de in de Schrift voorzegde terugkeer van het Joodse volk naar Palestina, het was gemeengoed in het denken van vooral de calvinistische evangelicale christenen in het Engeland van de 19e eeuw. Sterk aanwezig was ook het bewustzijn dat de Joden met name van de hand van de Rooms Katholieke Kerk eeuwenlang onnoemelijk veel en verschrikkelijk onrecht was aangedaan. Deze evangelicale christenen wilden heel nadrukkelijk een heel ander gezicht van het christendom laten zien: werkelijke naastenliefde, daadwerkelijke hulp, opkomen voor gerechtigheid. In diezelfde 19e eeuw treffen we dit type opwekkingschristendom in Nederland aan in de kringen van het Reveil (Isaac Da Costa) en bij een beweging als het Heil des Volks (ds. Jan de Liefde). In Engeland was Lord Shaftesbury wel de bekendste onder hen. Andere bekende namen in Engeland zijn o.a. Charles Simeon en Robert Murray McCheyne. Uiteindelijk bleek dit geheel nieuwe protestante pro-Joodse christendom in Engeland zo sterk dat het zelfs in staat bleek de Balfour Declaration in het leven te roepen. En zo heeft het filosemitische Engelse evangelicale christendom aan de wieg gestaan van de huidige staat Israël

Als Jeroen Bol terugkijkt op vier eeuwen calvinistisch gestempeld opwekkingschristendom in de Engelstalige wereld valt er zijns inziens een lans te breken voor de idee dat deze grote opwekkingen mogelijk een bijzondere door God georkestreerde connectie hebben gehad met Gods plannen met het Joodse volk. Hij haalt aan

Zou het niet zo kunnen zijn dat de God van Israël de Reformatie en de daaruit voorkomende puriteinen en opwekkingsbewegingen mede in het leven heeft geroepen om een einde te maken aan de vreselijke dwaling van christelijk antijudaïsme en het lot van de Europese Joden positief te beïnvloeden?

En zou het niet zo kunnen zijn dat de God van Israël, die ook de Heer van de Kerk is, dit evangelicale christendom ook om die reden drie eeuwen lang zo onvoorstelbaar rijk heeft gezegend met enorme opwekkingen en doorbraken op het gebied van zending?

Hij vraagt zich af of God dit opwekkingschristendom destijds niet mede om die reden zo enorm sterk heeft gemaakt om zo een keer te brengen in het lot van Zijn uitverkoren volk Israël. Hij vraagt zich af

Sprak deze zelfde God al niet in Genesis 12 tot Abraham en over Abrahams hoofd ook tot de kerk der eeuwen:

“Ik zal zegenen wie u zegent en wie u vervloekt zal ik vervloeken”?

Bergt dit alles voor de kerk van vandaag niet zowel een belofte als een waarschuwing in zich ? Ligt er niet nog steeds, of wellicht juist nu, een belofte van grote zegen voor een kerk die het Joodse volk en Israël werkelijk tot zegen zoekt te zijn?

Maar vandaag zien wij juist dat meerdere kerken helemaal geen zegen zien in dat Joodse Volk noch in Joodse volgelingen van Jezus (zoals Jeshuaisten) of Messiaanse Joden.

Michael Mulder, universitair docent Nieuwe Testament en Judaïca aan de Theologische Universiteit in Apeldoorn die tevens Kerk en Israël aan de CHE in Ede doceert en directeur is van het Centrum voor Israël Studies, sprak over de identiteit van Messiaanse Joden in Nederland en Israël,en vond dat zij helemaal niet thuis horen in de kerk in Nederland heel eenvoudig weg omdat zij noch Christen noch Jood zijn volgens hem.

2 Comments

Filed under Geestelijke aangelegenheden, Juridische aangelegenheden, Levensstijl, Nederlandse teksten - Dutch writings, Nieuwsgebeurtenissen - Journaal, Politieke aangelegenheden, Religieuze aangelegenheden, Wereld aangelegenheden

Trinitarische zendelingen die Joden tot Christus willen brengen

Van onze Joodse broeders in Amsterdam zijn wij te weten gekomen dat er bepaalde zendelingen zich in de joodse buurten willen opdringen en Joden willen bang maken dat als zij Jezus niet erkennen verdoemenis op hen komt.

Graag willen wij Joden er aan herinneren dat zij zich nooit mogen laten intimideren. Ook moeten zij weten dat de straf der zonde de dood is en dat God niet zulk een onrechtvaardige en gruwelijke God is dat Hij de mensen na hun strijd hier op aarde en na hun dood dan nog eens zou gaan doen laten lijden in een folterplaats genaamde hel. Joden zowel als ware christenen weten dat sheol gewoon het graf betekent en de uiteindelijke rustplaats is waar mens en dier terecht komen na hun leven.

Oostkant van Buitenveldert is een wijk in het stadsdeel Zuid in Amsterdam, in de Nederlandse provincie Noord-Holland, het Gijsbrecht van Aemstelpark.

Gekleed in opvallende t-shirts met Hebreeuws opschrift gaan de evangelisten in groepjes langs huizen. Zij richten zich op de Joodse bewoners. Gevraagd naar de reden van hun komst naar juist de Zuid Amsterdamse wijk Buitenveldert, toch op zichzelf een woonwijk als vele andere, was het antwoord van de missionarissen:

Hier in deze wijk wonen toch juist de Joden. Onze bedoeling is de Joden tot Jezus te brengen.

 

Deelnemers aan de zendingsactie kwamen uit Veenendaal, maar behoorden niet tot de in die Utrechtstse streken Broeders in Christus, die ook wel Jezus verkondigen maar geen Drie-eenheid aanbidden. Bij deze zendelingen waren er ook bij die naar eigen zeggen uit Maleisië kwamen en überhaupt geen Nederlands bleken te spreken. Daar hebben wij natuurlijk helemaal geen bezwaar tegen, maar er blijkt uit hoe die zendelingen ook wil inspelen op de voor geweld vluchtende Joden uit het zuidelijk halfrond.

In België en Nederland ligt de Joodse gemeenschap al een tijdje onder vuur van belagers allerlei soort. Dat evangelische christenen hier op inspelen mag duidelijk zijn. Zij maken handig gebruik van de angst die in de Joodse gemeenschap aan het groeien is.

Het valt te prijzen dat men Joden Jezus wil leren laten kennen maar dat hoeft niet op een angstaanjagende manier te gebeuren. Jezus was een Jood vol liefde voor zijn eigen gemeenschap en voor anderen. Jezus aanbad slechts één God, de God van Israël Die één is, en niet uit meerdere goden bestaat. Jezus predikte vrede en zaaide geen angst. Zijn wijze van mensen tot God te trekken berustte niet op hete paniek zaaien of om mensen de angst op het lijf te jagen met uitzinnige verhalen van eeuwige foltering of oneindige verbranding.

Het is fijn te merken dat bepaalde christenen er zich wel degelijk bewust van zijn van de belangrijkheid van het Heilige Land, Israël. Goed dat zij beseffen dat daar in Jeruzalem de hoofdstad zal gevestigd worden van het aardse Koninkrijk van God.  Maar nu doen bepaalde christenen alsof het aan hen gelegen is en alsof zij dat koninkrijk zullen gaan bezitten en dat verbondenheid met hun geloofsgroep als enige de toegang tot dat Koninkrijk van God zal kunnen waarmaken .

Getooid met Israëlische vlaggen, met enige regelmaat op vrijdagen zijn er nu christelijke predikers of moeten wij zeggen evangelischen, te vinden in de directe nabijheid van een aantal koosjere winkels in Buitenveldert. Ze komen muziek maken op vrijdagen, de dag dat het het drukst is bij de koosjere winkels. Na hun eerste optreden in september 2016 maakte de leider van de groep duidelijk dat zij waren gekomen met de Messias-boodschap.

Het mag dan wel zijn dat zij met heerlijke muziek de mensen mogen bekoren. Wij zijn er bewust van dat vele jongeren zich door de opgezweepte muziek mogen aangetrokken voelen. Er zijn dagen dat zij met 15 broeders en zusters in de Joodse wijk in Amsterdam muziek maken. Hierbij hopen zij alzo de mensen weer te bemoedigen en het licht van de Messias te laten schijnen.

Hun leider verwoordt zijn motto aldus:

Ik geloof dat de druk op Israël steeds meer toe gaat nemen, ook in Nederland. Juist in die druk kunnen we iets van de Messias laten zien. We zien ook steeds meer openheid onder het Joodse volk om te horen over de Messias. God is aan het werk en ik wil meegaan in dat waar Hij mee bezig is.

Het is wel degelijk zo dat er onder het Joodse Volk meer openheid begint te komen om naar broederlijkheid te streven en in te zien dat meerdere mensen als Volk van God zullen moeten komen samen te leven. Ook kunnen meerdere Joden tekenen zien dat het mogelijk kan zijn dat de Meshiach komende zal zijn. Hierdoor is de belangstelling voor de Messias bij sommige Joden toegenomen. Dezen moeten echter weten dat er helemaal geen reden is, wanneer zij die Messias zouden aanvaarden, om hun Joodse geloof ter zijde te leggen of om zich aan te sluiten bij een geloofsgroep die een Drie-eenheid aanbid. Voor die Joden die de Messias vinden en willen aanvaarden als hun redder staan er genoeg niet-trinitarische Christenen klaar om hen op te vangen. Wij kunnen slechts hopen dat die Joden die Jeshua of Jezus Christus als de Messias willen erkennen dan ook die christelijke geloofsgroepen zullen vinden die slechts één God aanbidden en geen Drie-eenheid. Voor hen mogen de Jeshua-isten een ideale groep zijn, die open staat voor zowel Joden als niet-Joden … voor allen die Jeshua willen erkennen als de Messias en volgens zijn leefregels willen leven.

 

+

Voorgaande

Voor Joden dezelfde positie als ieder volk

++

Aanvullend

  1. Schepper en Blogger God 11 Het Oude en Nieuwe Blog 1 Gericht op één mens
  2. Lam van God #2 Tegenover onschuldig dier een onschuldig man #1
  3. De wederkomst en de eindtijd #3 Let op de Vijgeboom
  4. De nacht is ver gevorderd 19 Studie 4 Wat te doen
  5. Israël en Gods koninkrijk hand in hand
  6. Nieuw boek over anti-joods geweld en consequenties van het Israëlisme
  7. Messiaans Pesach 2017 en verharde harten
  8. Jeshuaists or Followers of Jeshua

+++

Verder verwant

  1. Die Kerk (12) – Die Kerk in die Brief aan die Filippense
  2. Wat ik leerde van Luther

10 Comments

Filed under Activisme & Vredeswerk, Geestelijke aangelegenheden, Nederlandse teksten - Dutch writings, Nieuwsgebeurtenissen - Journaal, Religieuze aangelegenheden

Zingen over moeilijkheden en lijden ook noodzakelijk in kerkgemeenschap

Na de herdenking van 11 september moeten wij toch ook even na denken hoe het lijden ons leven beheerst maar ook hoe wij dit lijden in ons geloofsleven kunnen betrekken. Sommigen denken dat wij ons lijden niet in onze gezangen mogen opnemen. Er zijn kerkgemeenschappen die denken dat wij enkel lof liederen mogen zingen en dat er in die ‘praisesongs’ geen plaats is voor leed, lijden en pijn van onzentwege.

Gloria en Kyrie is een blog over muziek in de gemeente, waar Marc Volgers (1976) zijn interesse gaat uit naar muziek, theologie en programmeren. Het laatste doet hij in zijn dagelijks werk. Hij schrijft

In mijn gemeente speel ik electrisch gitaar en in mijn vrije tijd maak ik progressieve rockmuziek. In mijn gemeente ben ik ook coordinator podiumbedieningen, waar de muziekgroepen ook onder vallen. Hier kan ik ook iets van mijn theologisch ei in kwijt. Een paar jaar geleden ben ik afgestudeerd als HBO theoloog. Mijn verlangen is om meer diversiteit aan te brengen in de muziek die in evangelische gemeenten wordt gezongen. Daar worden voornamelijk lofprijs- en aanbiddingsliederen gezongen, terwijl ik geloof dat er zoveel meer is! {Over}

Daarin heeft hij groot gelijk.

Als je door moeilijke tijden heen gaat, moet je je pijn niet overschreeuwen met vrolijke liederen. Dan zien we ook bij de Psalmen dat lijden bezongen mag worden! Wat een verademing. {Over}

Die verademing ontgaat vele hedendaagse evangelische Christenen. Ook Marc Volgers verkeerde heel wat jaartjes binnen evangelische kringen waar hij ook wat minder leuke ervaringen had, en vond ook dat er meer is dan vrolijke aanbiddingsmuziek.

Naast Opwekking luisterde ik heimelijk naar Psalmen voor Nu. Wat ik daar toch hoorde! Wraakpsalmen. God die er niet lijkt te zijn. Ellende, verdriet. En dat schreef David en consorten gewoon op? En dat kun je dus gewoon zingen? {Mijn top 3 stokpaardjes}

Merkt hij op.

Psalm 1 in 1628 printing with tune, metrical v...

Psalm 1 in 1628 printing with tune, metrical version by Thomas Sternhold. (Photo credit: Wikipedia)

In onze gemeenschap in België zijn de Psalmen standaard lectuur. Dikwijls openen en sluiten wij met bedenkingen gebaseerd op de Psalmen of gebruiken één of meer volledige psalmen voor opening en sluiting van de dienst.

Zoals zovele evangelische en/of Pinkstergemeenten aanhangers vond Marc volgers de Psalmen stoffig, alhoewel hij ze toch las in de Bijbel, maar zingen deed hij ze niet. Volgens hem zijn ze ook niet met een orgel “vooruit te branden”, maar dan kent hij misschien niet de goede componisten.

Psalmen voor Nu deed me anders beseffen. Deze liederen zijn nog springlevend. Maar wat is er toch gebeurt met de Psalmen? Waarom zingen we ze niet? Ja, zeggen sommigen, in onze liederen zitten toch verwijzingen naar Bijbelteksten? Ja… maar dat is wel eclectisch… Waarom niet gewoon teksten in zijn geheel zingen? Zoals ze bedoeld zijn. {Mijn top 3 stokpaardjes}

Heftige Psalmen zingen in de kerk ziet hij nog niet gauw gebeuren.

Maar in Opwekking – die toch vooral gezongen wordt bij Evangelischen – staan steeds meer liederen die ook het lijden benoemen. Het zijn er niet veel, maar toch. Binnen onze muziekteams gaan we nadenken over het repertoire. Vorig jaar met wisselend enthousiasme geëxperimenteerd met wat pittiger liederen. {Mijn top 3 stokpaardjes}

Bij evangelische gemeenschappen kan men misschien wel enkele fragmenten van psalmen vinden die over de levensvreugde gaat bij de ontdekking van de Grootmacht en de begeleiding van de Allerhoogste. Doch

In de versie van Opwekking ontbreken een aantal relevante elementen uit de Psalm. Wat overblijft is een toch wat lievig lied, waar het gaat om mij. Dat God mij kent. Aspecten als de duisternis waar we soms in zitten zijn er niet. Of het feit dat het soms ook best overweldigend kan zijn dat God ons overal vindt? Dat de “haat” verzen ontbreken begrijp ik nog wel.{Psalm 139}

Maar waarom? Waarom durven zij die verzen ook niet ten gehore brengen? Hij aanschouwt enkele verzen ‘haat verzen’ terwijl zij dat in werkelijkheid niet echt zijn, maar wel een beschouwing van de menselijke ziel, die met veel vragen zit en heen en weer geslingerd wordt. Wij hoeven niet bang te zijn om onze frustraties aan God kenbaar te maken. Hij zelf begrijpt ook niet waarom sommige delen worden weg gelaten in zijn gemeenschap.

Hij schrijft:

Nu is het wel te begrijpen dat we geen “haat” teksten zingen in de kerk. Maar wat ik écht niet begrijp waarom ervoor gekozen is het laatste deel van de Psalm weg te laten:

Doorgrond mij, God, en ken mijn hart,
peil mij, weet wat mij kwelt,
zie of ik geen verkeerde weg ga,
en leid mij over de weg die eeuwig is.

Sterker nog: in het origineel van dit lied hebben de schrijvers deze tekst wel als bridge opgenomen. Mijns inziens geven deze verzen de essentie van de Psalm weer. Waar de Opwekkingversie blijft hangen in het weten dat God altijd bij ons is, en ons kent, stelt de Psalmist – en Marcel en Lydia Zimmer in zijn navolging – zich duidelijk afhankelijk van God. {Psalm 139}

Bron: http://www.psalmenvoornu.nl/Ons inzien is juist dat afhankelijk opstellen een essentie van het menselijk wezen. Bij de aanvang der tijden heeft de mens zijn lot gekozen door zijn zelfrecht en zelfstandigheid op te roepen. Hier moet de mens nu de gevolgen van dragen. Maar het is niet omdat de mensheid vervreemd is van God dat wij die mensheid moeten blijven volgen. Integendeel, zijn wij opgeroepen om niet van de wereld te zijn maar te gaan behoren tot de wereld welke Jezus voor ons open gelegd heeft.

Wij mogen niet vergeten dat God onze hartetoestand kent. Hoe wij voelen en denken kunnen wij niet verbergen voor Hem. als wij werkelijk van God als onze hemelse Vader houden moeten wij niet verlegen zijn om Hem bij ons leven, bij ons voelen en zijn te betrekken.

Aan God kenbaar maken dat wij in nood zijn, of dat wij het niet meer zien zitten, is niet verkeerd. Hij is daar om ons te helpen. Onze mindere gevoelens kenbaar maken heeft niets te maken met “haat”, zoals wij misschien het gevoelen kunnen krijgen als wij de evangelisch persoon aan het woord horen.

Het melden van onze goede en slechte tijden, van geboorte tot de dood, geeft aan dat wij onze zwakte tegenover God willen kenbaar maken. Hierbij durven wij ook anderen kenbaar maken dat wij niet zonder God kunnen. Nog meer is het wanneer wij in onze dienst voor God zulke teksten aanhalen, laten wij blijken dat wij  niet zonder God willen leven.

Door dat lijden, de pijn, het zoeken en onze moeilijkheden samen te delen in gemeenschap, kunnen wij elkaar onze zwakte tonen, maar ook onze bereidheid om ons aan God over te geven en in Zijn Handen te leggen om ons te laten leiden naar beterschap.

Geconfronteerd geworden in het dagelijkse leven met moeilijkheden, merkt Marc Volgers verder op

Misschien nog wel belangrijker zijn mijn persoonlijke ervaringen. Een simpel voorbeeld: ik moest gitaar spelen tijdens een dienst, en hoorde vlak voor de dienst dat een van mijn kringleden (ik was ook kringleider) ernstig ziek was. Dat raakte me enorm. Maar wat stond er op het programma voor de dienst? Alleen maar vrolijke hallelujah liedjes. Ik moest echt even een knop omzetten. Maar besefte ook: dit hoeft zo niet te zijn. Dat gevoel werd alleen maar versterkt toen er allerlei problemen met de gezondheid van mijn kinderen kwamen (mijn vrouw schreef er onlangs over). Waarom vind ik in de Psalmen wel die ruimte voor de pijn, het verdriet, de boosheid, de twijfel en waarom stappen we er in onze liederen met zevenmijlslaarzen overheen? Waarom is er in de dienst geen ruimte voor deze kant van het leven? En dan bedoel ik niet een enkele mededeling of een kort gebed – waarna de gewone gang van zaken weer voort wordt gezet… {Drie drijfveren om ook over lijden te zingen in de kerk}

In de godsdienst moet er voor elke kant van het leven plaats zijn. Verdriet is een deel van het leven en verdient meer dan ook een plaats in de dienst.

Graag willen wij iedereen er aan herinneren dat als er in liederen enkele zinnen uit de bijbel worden aangehaald dat deze liederen daarom nog niet Bijbels zijn.

Volgers schrijft

Het citeren uit de Bijbel wil nog niet zeggen dat het Bijbels is. Als gekozen wordt voor bepaalde teksten, wp-1462379254687.jpgterwijl andere teksten genegeerd worden, is het op zijn minst eenzijdig Bijbelgebruik. Zo valt mij op dat er wel regelmatig uit de Psalmen geciteerd wordt, maar vooral de ‘positieve’ aspecten. Het gevaar bestaat dat er een vertekend godsbeeld ontstaat, een te rooskleurig beeld van het geloofsleven. De Bijbel is een rijk boek, laten we die dan ook zoveel mogelijk recht doen. {5 redenen om de evangelische liedcultuur niet te veranderen}

Elke kerkgemeenschap die ‘voorgekauwde” of “industriële” muziek wil gebruiken moet steeds hard opletten om geen tegen de Bijbel ingaande teksten te gebruiken. Op de markt is er een hoeveelheid van leuk lijkende muziekjes, waarbij de teksten heel meeslepend of opzwepend kunnen zijn. Maar als men goed naar de teksten luistert hoort men daar dikwijls dat Jezus daar als god wordt aanbeden. Zulk een door de drie-eenheidsdoctrine geleide liederen moeten wij natuurlijk zeer zeker mijden. Steeds hoort elk lied in samenspraak met Gods Woord te zijn. Maar dat weerhoudt ons niet om zowel vrolijke als minder vrolijke liederen ten gehore te brengen, alsook over wel en wee te zingen.

Als wij zingen voor God moet het steeds met overtuiging zijn en moet het volgens de regels van God zijn, overeenkomstig Zijn Woord.
Laat ons dat niet vergeten.

+

Voorgaande artikel over lijden: Wat verzet bergen? Vertrouwen!

Voorgaande artikel over moeilijkheden en geloofsleven:

Is ons ooit Dankbaar genoeg

Mensen van verschillende culturen, geloofs- en politieke overtuigingen broederlijk naast elkaar

++

Aanvullende lectuur

  1. Het begin van Jezus #2 Aller Begin
  2. In de hand #3 Vertrouwen in de Juiste
  3. Redding, vertrouwen en actie in Jezus #1 Bedekking Lijden
  4. Activiteiten in dit leven nagaan
  5. Omgaan met zorgen in ons leven
  6. Ingrijpende gebeurtenis en Gespannen kabel
  7. Fragiliteit en actie #7 Gebeurtenissen en Prioriteiten
  8. Doemdenkers en ons lijden
  9. Al of niet straf van God
  10. Oorzaak lijden en dood
  11. Is Lijden een straf van God #1 
  12. Is Lijden een straf van God #2
  13. Is Lijden een straf van God #3
  14. Waarom God lijden toe laat
  15. Staat God achter al het kwaad hier op aarde
  16. Wie brengt het Kwaad over ons
  17. Een prins en de dood
  18. Materialisme, “would be” leven en aspiraties #5
  19. Materialisme, “would be” leven en aspiraties #6
  20. Fundamentalisme en religie #1 Noorwegen
  21. Fundamentalisme en religie #6 Versplintering2015 het jaar dat ISIS duidelijk maakte dat het ook in Europa is – Vervolg 2
  22. Bepaal de aandrijving
  23. Vertrouwen, Geloof, Roepen en Toeschrijving aan Jehovah #5 Gebed #1 Luisteren naar de Souvereine Maker
  24. Vertrouwen, Geloof, Roepen en Toeschrijving aan Jehovah #10 Gebed #8 Voorwaarde
  25. Het gevaar van psalmen
  26. Psalmen naar kernwoord of thema
  27. Stichting Herziene Statenvertaling trekt Genesis en Psalmen terug
  28. Psalmmuziekproject
  29. Leo Vroman in herinnering
  30. Haspers psalmen
  31. Psalmen en gezangen in het Gronings
  32. Psalmen in Nieuwveense Berijming
  33. Geestelijke vorming tot heiligheid #4
  34. Het scheuren van de hemelkleren
  35. Wees niet bang van die proeven die God op u wenst af te sturen
  36. Herinner jezelf dat moeilijkheden en vertragingen vrijwel onmogelijk te voorspellen zijn
  37. Uw strijd ontwikkelt uw sterke punten
  38. Jubelen alhoewel ook droevig
  39. Geef je tranen aan God
  40. Praat een beetje met de Pottenbakker
  41. Een groot man verliest zijn zelf-bezit niet wanneer hij is getroffen
  42. De ziel heeft geen regenboog als de ogen niet tranen
  43. Wees blij dat de doornstruik rozen draagt
  44. Wacht niet op anderen voor een gezonde houding
  45. Het is niet proberen maar vertrouwen
  46. Roependen en vertrouwenden worden niet beschaamd
  47. Herinner vele zegeningen ook in moeilijke tijden

+++

Verdere teksten over “Lijden”

  1. Over Lijden En Geluk
  2. Grote rechtvaardige wijzen
  3. Het gaat niet altijd van een leien dakje
  4. Willen, maar niet kunnen..
  5. Verknald!
  6. me teen
  7. 35. Chronische Pijn & Fibromyalgie
  8. Fibro enzo
  9. Radeloos en klaar ermee
  10. Eindelijk!
  11. “Pijnverlichting-therapie”
  12. De Vierdaagse
  13. Chronische pijn bestrijden met CBD – interview Jack
  14. Laat het los!
  15. De Lucky Luke van de acupunctuur
  16. Vlog 7 Kracht
  17. Heemstede-Aerdenhout
  18. Donkere wolken
  19. Moment van besef
  20. Uitvouwen of laten liggen
  21. Ik mag van geluk spreken…
  22. Als ik ooit een dochter krijg
  23. Geluk
  24. Twijfel en angst
  25. Ergernis van de dag: pulk
  26. Even van me af schrijven
  27. Top 3 scheldmomenten
  28. Pesten
  29. Zelfverminking
  30. Zzzzssssslaapgebrek
  31. een ongeluk zit in een klein hoekje
  32. Een moeilijke toekomst
  33. Een nieuwe overwinning of een nieuw dieptepunt?
  34. Beloven, maar
  35. Even oversteken
  36. Twee duiven
  37. Het vervolg van het knieverhaal
  38. Opschudding
  39. Geen zin nergens in
  40. Where there is hatred
  41. Sarah en de kleur van het kardinalaat

+++

Verder aanverwant

  1. Mit Gott verschmelzen, ohne partielle Trennung
  2. Search me, O God * Erforsche mich, Gott
  3. The Lord is my Shepherd – Der Herr ist mein Hirte (German-Deutsch: Albrecht NT und Psalmen Bibel)
  4. The Armor of God – Die Rüstung des Gottes (German-Deutshc: Albrecht NT und Psalmen Bibel)
  5. Waar blijft je blog? En haat aan de afstand!!!
  6. Doe het lekker zelf!
  7. dweilen met de kraan open
  8. stuiterstenen
  9. it’s all about the money
  10. Bakfietsmoeders
  11. body and mind
  12. lentekriebels
  13. Absolute voorwaarde.
  14. Other side of the world ♪ KT Tunstall
  15. Laat de woorden maar komen!
  16. hallo dokter
  17. oud wijf

+++

Save

Save

2 Comments

Filed under Levensstijl, Nederlandse teksten - Dutch writings, Religieuze aangelegenheden, Voelen en Welzijn