Tag Archives: Balfour Declaration (1917)

Geen plaats voor Jezus volgende Joden in Nederlandse Kerk noch in Israël

Heel veel mensen nemen wel het woord ‘joods-christelijk’ in de mond zonder goed te weten waar ze het over hebben of zonder enige affiniteit te willen voelen met het Joodse volk of hun geloof.

Diverse politieke partijen, vaak juist niet-christelijke, willen nog weleens roepen dat de Europese beschaving joods-christelijke wortels heeft.

Die term ‘joods-christelijk’ mag ook nogal raar zijn wanneer men weet dat veel Christenen eeuwenlang Joden hebben onderdrukt, vervolgd en verketterd. Ook zijn er heel wat joden die niet veel van Christus en christenen moeten hebben. Ook voor de ware volgers van Jeshua of Jezus Christus (zoals hij door velen is gekend) is het dikwijls moeilijk om zich te vereenzelvigen met christenen of om zich er maar mee verwant te voelen, daar zij vinden dat de meerderheid van christenen Jezus verloochend door zijn ongelofelijke daad van overgave niet te willen erkennen en hem tot hun god te maken.

Men kan echter niet ontkennen dat Jeshua een bijzonder figuur was die van een enorme invloed is geweest op het gebeuren in Europa. Het valt niet te ontkennen dat de christelijke godsdienst de Europese geschiedenis diepgaand heeft beïnvloed. Hoe men het draait of keert is er ook heel wat gediscussieerd, gepalaverd maar ook gevochten rond die persoon Jeshua of Jezus, die ook de Christus wordt genoemd.

Ook al werd door de eeuwen heen er heel wat gedaan om het jodendom de mond te snoeren of te vernietigen, is het de enige geloofsgroep die zich als enige de repressie van andere godsdiensten heeft weten te overleven. Ontegensprekelijk moet men in dat Joodse geloof de wortels zien van het christendom en christenheid. De aartsvader Abraham, koning David uit wiens geslacht Jezus voortkwam, de schrijvers van de boekrollen en de vele profeten waren Joden. Zelfs het Nieuwe testament werd geschreven door Joden. De eerste volgelingen van Jeshua (de Jood Jezus) waren zoals hij ook Joden. Zonder hen was de beweging “De Weg” niet op gang gekomen en zou het Christendom niet ontstaan zijn.

Nederlandse kerkvaders zien echter niet graag een verbintenis met het Joodse geslacht. Er zijn ook meerdere Nederlanders die er iets op tegen hebben om te wijzen naar de term  ‘joods-christelijk’ omdat de twee onderdelen van de term namelijk ongelijk zijn. Voor hen slaat het woord ‘joods’ op een periode voor pakweg 100 na Christus, de term ‘christelijk’ op de overige 1900 jaar.

Daarmee wordt ‘joods’ antiek verklaard – een neiging die door heel de kerkgeschiedenis te vinden is. De contemporaine jood wordt daarmee niet in zijn waarde gelaten: hij is antiek, ouderwets, aanhanger van een achterhaalde godsdienst. Hij zelf is geen onderdeel van de term ‘joods-christelijk’, terwijl zijn identiteit daar wel genoemd is.

Ook wensen zij te benadrukken dat

Alles wat genoemd is aan joodse bronnen, Oude en Nieuwe Testament, worden in deze term door christenen geïnterpreteerd, ja zelfs van naam voorzien. Het Oude Testament heet alleen maar zo, omdat er een Nieuwe Testament bestaat in het christendom.

De Nederlandse gereformeerden vinden dat het jodendom hun Hebreeuwse geschriften op een geheel eigen wijze interpreteren en mits zij Jezus niet als God erkennen ook niet onder de zaligheid van God kunnen vallen. Door die typische Joodse interpretatie is in de term ‘joods-christelijk’ volgens hen dan ook geen ruimte.

Als dat namelijk wel zo zou zijn, zouden we in onze ‘joods-christelijke’ cultuur heel wat makkelijker omgaan met jongensbesnijdenis, met speciale voedingsvoorschriften, met het idee dat er geofferd zou kunnen worden, met sluiers of hoofddoekjes of pruiken, met noem maar op. Juist omdat het christendom het Oude Testament heel anders interpreteert en deze interpretatie al eeuwen als de enig geldende meeneemt, zijn deze joodse (en islamitische) instellingen vreemd aan de Europese cultuur. Kortom, ‘joods-christelijk’ is een term vanuit de macht, niet een term die gewaardeerd wordt door de minderheid. Het is een term die de werkelijkheid versluierd: het lijkt erop alsof ‘wij’ een meerderheid en een minderheid waarderen in Nederland, maar in werkelijkheid staan we op het standpunt van de meerderheid en sluiten we twee minderheden buiten. {Eveline van St}

De Messiaans Joodse theoloog Mark S. Kinzer vraagt aandacht voor wat hij noemt een ‘bipolaire ecclesiologie’. Dat wil zeggen dat er binnen de kerk als lichaam van Christus ruimte zou moeten zijn voor een kerk uit de besnijdenis, die zich kan houden aan de Joodse wetten. Hierop vinden de Nederlandse christelijke theologen dat wij helemaal niet meer aan oude voorschriften moeten houden en dat zulk een keuze voor Joodse wetten dan zou getuigen van een niet erkenning van Jezus Christus zijn godheid en zijn positie als vernietiger van de Mozaïsche wetten. Meerdere Joden die Jeshua als hun Verlosser hebben aanvaard vinden dan wel dat zij als Joden die Jezus als de Messias volgen niet moeten ophouden zich als Joden te gedragen. De vele Messias belijdende rabbijnen vinden ook dat wij ons aan de Thora moeten houden en dat wij volledig in ons recht zijn om ons te blijven onderscheiden van de heidenen in hun levenswandel. Zo is ook de stelling van Kinzer. Daarmee hebben volgen hem deze Messiaanse Joden een dubbele taak. Enerzijds verbinden zij het lichaam van Christus met het Joodse volk, anderzijds vormen zij binnen het Joodse volk een levende verbinding met Jeshua of Jezus die de Messias is en met de kerk als zijn lichaam.

Kinzer geeft toe dat de stem van Messiasbelijdende Joden tot nog toe nauwelijks gehoord is in het nadenken over het “Joods-Christelijk” gebeuren. Kinzer biedt een handreiking aan zij die geloven dat Christus de diepste grond is onder het specifieke verbond van God met Israël.
Volgens hem zijn Joden en heidenen binnen het lichaam van Christus verbonden, omdat zij horen één te zijn in hem. De Joodse volgelingen van Jeshua zijn één in Christus, maar daardoor niet hetzelfde geworden. Meerdere Christenen begrijpen die “eenheid” niet en denken dat die “eenheid van Jezus met God” inhoudt dat Jezus God zou zijn. Maar zulk een gedachte maakt de woorden van Christus Jezus die vraagt dat wij één zouden worden met hem zoals hij één is met de Vader, voor die vele trinitarische christen zeer moeilijk, want dan zouden wij ook Jezus worden maar eveneens God worden of zijn. Dat maakt het voor die theologen in het christendom even verwerpelijk als sommige farizeeën het verwerpelijk vonden toen Jezus over die eenheid sprak, en zich dan volgens hen gelijk stelde met God. Volgens dat denken zouden Messiaanse Joden Jesjoeanen (Jesjoeaansen) of Jeshuaisten zich dan ook gelijk stellen met God. Maar niets is minder waar. Jeshuaisten als volgers van Jeshua beseffen dat Jeshua niet God is en dat het volgen van Jeshua en één worden met Jeshua helemaal niet inhoudt dat men aan God gelijk zou kunnen worden.
Wel geloven Jeshuaisten dat zij die Jeshua als de Messias willen aanvaarden onder de gemeenschap van Christus vallen. Maar Jeshuaisten geloven ook dat Jeshua de weg heeft geopend naar goyim en dat zo heidenen ook mede-erfgenamen mogen zijn, of mede-leden en mede-deelgenoten. Dat is volgens ons namelijk het mysterie van het evangelie.

Wij geloven dat Israël Gods uitverkoren volk is en dat kan misschien moeilijk liggen in de harten van vele “Christenen” en zeker van bepaalde Katholieke en protestantse theologen, die vinden dat enkel ‘godsgeleerden‘ het Woord van God kunnen verduidelijken en beslissen wie tot het Christendom mag of kan behoren. Velen van de theologen schijnen te vergeten (of niet te willen zien) dat de christelijke kerk is voort gekomen vanuit de Joodse sekte die de eerste christelijke gemeente vormde en ondenkbaar is zonder Israël. Met de Joden die Jezus als Messias belijden zouden zij zich in het geloof verbonden moeten voelen als broeders en zusters.

In 2017 trokken spanningen tussen Israëls rabbinaat en de liberale stromen in het Judaïsme, zowel in Israël als in het buitenland de aandacht door geschillen over religieus pluralisme. Maar een andere groep, die van de Messiaanse Joden, werd voortdurend geboycot door zowel het hoofdstroom van het wereld-Jodendom als Israël.

Zo nu en dan bereikt een verhaal de media over iemand die zichzelf als Jood ziet, waarvan de immigratie-aanvraag naar Israël, oftewel alya, geweigerd werd op grond van het feit dat hij of zij een Messiaanse Jood of Jeshuaist is.

Dit was zo bijvoorbeeld het geval met de Zweedse psychologe Rebecca Floer (64) en de dochter van een Holocaust-overlevende, die in november 2017 uit Israël werd gedeporteerd. Hoewel ze zichzelf niet als een Messiaanse Jodin definieert, gelooft zij in Jeshua, de naam die door Messiaanse gelovigen en Jeshuaisten voor Jezus wordt gebruikt. Maar Jeshuaisten geven zich niet graag uit als Messiaanse Joden, omdat bij die groepen heel wat trinitarische gelovigen zitten of Joden die een andere Messias belijden dan Jeshua.

In Israël is het probleem dat Jesjoeanen of Jeshuaisten niet aangesloten zijn bij de Joodse gemeenschap waardoor zij uit de boot vallen voor immigratie, aldus een hoge ‘aliya’-ambtenaar van het Agentschap, Yehuda Scharf {aan The Jerusalem Post}.

“Als iemand verklaart dat hij in Jezus gelooft, dan is hij geen Jood – hij gelooft niet in ons geloof,”

voegt hij eraan toe.

“Het is simpel. Een Jood, die naar Israël wil emigreren, zal naar Israël verhuizen als hij zijn Judaïsme kan aantonen. Indien hij zijn Jodendom niet kan bewijzen, dan is het een ander verhaal.”

De Wet op het recht van Terugkeer was door de Knesset in 1950 tot wet verheven. Om die wet te omzeilen zijn er heel wat gelovigen in Jeshua die zich in Israël ook aansluiten bij een gewone Joodse synagoge en daardoor met hun geheimhouding van hun geloof in Jeshua toch hun geloof kunnen belijden maar ook aanvaard worden als Jood.

Opmerkelijk is dat Mevrouw Floer al drie jaar deels in het noorden van Israël had gewoond op een hernieuwd toeristenvisum, werd haar paspoort inmiddels op de zwarte lijst geplaatst en kon haar advocaat haar enkel waarschuwen dat het moeilijk, zo niet onmogelijk, voor haar zal zijn om naar het land terug te keren.

Zowel in Israël als in de Joodse wereld, is er een bijna algehele verwerping van Messiaanse Joden of Joden, die in Jezus geloven zoals Jeshuaisten (of Jesjoeanen). Zij komen niet in aanmerking voor aliya, want terwijl ze zichzelf als Joden beschouwen, wordt niet geaccepteerd dat een Jood in Jeshua of Jezus kan geloven. In 1970 werd Amendement 4A van de Wet op het recht van Terugkeer aangenomen, waarin staat:

“De rechten van een Jood in het kader van deze wet en de rechten van een oleh (immigrant) onder de Nationaliteitswetgeving, 5712-1952, evenals de rechten van een oleh krachtens enige andere wet, zijn ook van toepassing op een kind en een kleinkind van een Jood, de echtgenote van een Jood, de echtgenote van een kind van een Jood en de echtgenote van een kleinkind van een Jood, met uitzondering van iemand, die een Jood was en vrijwillig zijn/haar religie heeft veranderd.”

Aldus oordeelde de Hoge Raad in 1989 dat het geloof van Messiaanse Joden in Jezus hen Christenen maakt en dat ze dus niet in aanmerking komen voor automatisch Israëlisch burgerschap, maar die beslissing werd evenwel opengelaten voor toekomstige veranderingen.

“De ‘seculaire test’ bestaat uit verschillende onderdelen en het is mogelijk om onderling de fundamenten van de Joodse godsdienst, de Hebreeuwse taal, de geschiedenis van het Joodse volk en de herbouw van de onafhankelijkheid in de staat, op te noemen. Het gewicht van deze elementen is in de loop van de tijd veranderd en zal in de toekomst veranderen. De seculier-liberale voorstelling is een dynamisch concept, dat verandert met het levenspad van het Joodse volk gedurende de geschiedenis,”

is er geschreven.

In april 2008 oordeelde het Hof dat verscheidene Messiaanse Joden in Israël recht hadden op Israëlisch burgerschap, omdat zij de afstammelingen waren van Joodse vaders of grootvaders, maar zelf nooit Joods geweest waren en zich dus niet hadden bekeerd.

“Je moet er een onderscheid tussen maken, of zij in aanmerking komen als Jood of als familielid van een Jood (amendement 4A),”

legt Prof. Barak Medina, hoogleraar staatsrecht van de Hebreeuwse Universiteit van Jeruzalem, uit. Medina merkt op, dat indien iemand zichzelf definieert als een Messiaanse Jood, hij niet verkiesbaar is op grond van zijn eigen verdienste, maar op grond van de verdienste van zijn Joodse familielid – zolang hij niet vrijwillig bekeerd is. Iemand die zich vrijwillig bekeerd heeft, benadrukt hij, wordt beschouwd als zijn recht op aliya te hebben opgegeven.

”Ik denk niet, dat deze benadering in de nabije toekomst gaat veranderen,”

zegt Medina.

Groot probleem bij de kijk naar Jeshua volgelingen of Messiaanse Joden is dat anderen bang zijn dat dit groepen zijn die anderen volstrekt willen bekeren tot hun geloof.

Rabbijn David Rosen, adviseur voor interreligieuze zaken bij het Opperrabbinaat van Israël, die tevens fungeert als de directeur van het Departement van Interreligieuze Zaken van het Amerikaans Joodse Comité bij het kijken naar Jeshua belijdende Joden gaat een enorme vergissing aan te denken dat zij mensen zijn die zouden geloven dat Jezus één van de personen van de drie-eenheid van God is. Ware volgers van Jeshua geloven namelijk niet in de valse doctrine van de Drie-eenheid. Het is juist om die reden dat In Nederland en België kerkleiders zulke gelovige niet onder het christendom willen aanvaarden. Ook al zegt rabbijn David Rosen

“Ze kunnen dus zichzelf identificeren als etnisch Joodse Christenen of Joodse Christenen, als ze dat willen. Maar ze zijn Christelijk”

Kerkvader Hieronymus zei over Messiasbelijdende Joden.

„Terwijl ze verlangen zowel Joden als christenen te zijn, zijn ze geen van beiden.”

In de Jules Isaac Stichting (opgericht in 2015) vernoemd naar de Franse Joodse historicus Jules Isaac doen ze een poging om de ontwikkeling te bevorderen van een volwaardige christelijke theologie die volgens hen werkelijk vrij is van vervangingsdenken. Zulke vervangingstheologie staat voor het idee dat de kerk de plaats van het volk Israël zou hebben ingenomen. Voor hen zijn Jeshua volgende Joden al 1500 jaar lang volkomen buiten beeld en daarom vroegen zij zich op 23 maart af wat de belangrijke Messiaans Joodse theologen als Mark Kinzer de kerk te bieden hebben en hoe het komt dat deze gelovigen nu meer in het openbaar beginnen te komen.

Hen valt het op dat de sterke opkomst van het Messiaans Jodendom sinds de jaren zestig van de afgelopen eeuw zonder meer tot de meest opmerkelijke ontwikkelingen behoort van de laatste vijftig jaar. Bewust zijnde dat Messiaans Jodendom (Messianic Judaism) staat voor de internationale beweging van Joden die het geloof in Jezus niet in strijd zien met hun Joodse identiteit kijken zij wel op naar de reden om zulk een beweging of groep niet in het christendom te aanvaarden.

Men moet nagaan waarom vanaf de vierde eeuw voor deze Joodse Jezus gelovigen geen plaats meer binnen de Kerk bleek te zijn. Vanaf toen werden zij alleen nog slechts getolereerd wanneer ze volledig afstand deden van hun Joodse identiteit.

Als gevolg van deze kerkelijke maatregel waren Messiaanse Joden 1500 jaar lang volledig van het toneel verdwenen. Maar sinds de afgelopen eeuw zijn ze terug van weggeweest. Hun aantal wordt intussen geschat op 150.00 – 200.000. En dat aantal groeit gestaag, vooral in Israël en de Verenigde Staten. Het is fascinerend te zien, hoe de beweging waarmee de kerk 2000 jaar geleden begon, juist in onze tijd opnieuw groeit en bloeit. Redenen genoeg om een studiedag te wijden aan deze fascinerende en belangrijke ontwikkeling.

vond de Jules Isaac Stichting.

Jeroen Bol, voorzitter van de Jules Isaac Stichting, gaf in zijn lezing een historisch overzicht van het Messiaans Jodendom. Zoals de periode vóór de Reformatie gekenmerkt werd door sterke anti-Joodse trekken in kerk en theologie, is er volgens hem kort ná de Reformatie, met name in Engeland, sprake van een trendbreuk.

Théodore de Bèze (Theodorus Beza) in 1577

Het zijn de Engelse puriteinen geweest die in toenemende mate afstand begonnen te nemen van het anti-judaïsme in de theologie van de middeleeuwse rooms-katholieke kerk. Was de klassieke theologie tot dan toe doortrokken van wat men later de ‘teaching of contempt’ (‘catechese der verguizing’) is gaan noemen, bij de Engelse puriteinen zien we rond 1600 een ‘teaching of esteem’ ontstaan. Het begin van deze omslag wordt doorgaans gezien bij de kanttekening die Beza rond 1560 in de Geneva Bible plaatste bij Romeinen 11:25-26. Contra Calvijn die hij zojuist in Geeve had opgevolgd stelde Beza dat Israël hier niet staat voor de kerk maar voor het Joodse volk. In diezelfde periode rond 1560 doceerden de grote theologen Martin Bucer en Peter Martyr op grond van Romeinen 11 dat de kerk nog een toekomstige massale bekering van het Joodse volk staat te wachten. Steeds meer puriteinse theologen na hen brachten met name op grond van hun exegese van Rom.11:12-15 die toekomstige massale bekering in verband met een eveneens te verwachten massale wereldwijde opwekking van ongekende proporties. Ook de latere Humble Attempt van Jonathan Edwards moet helemaal in deze traditie gezien worden. Het is een bij uitstek optimistische theologie waarin een positieve (toekomstige) rol voor het Joodse volk is weggelegd. Dit staat in scherp contrast met het Middeleeuws scenario waarin de Joden doorgaans het bij uitstek voor altijd verdoemde volk waren.

schrijft Bol, die verder betoogt

Grote namen uit de tijd rond 1600 waren o.a. de puriteinse theologen Thomas Brightman en Hugh Broughton. Broughton was een groot geleerde op het gebied van het Hebreeuws en de geschriften van de rabbijnen. Hij was de eerste Engelsman die het plan opvatte om als zendeling onder de Joden in het Nabije Oosten te gaan werken. Hij stond ook in nauw contact met rabbijn Abraham Ruben van Constantinopel. Deze rabbijn had contact gezocht met Broughton omdat hij zijn hulp wilde bij het vertalen van het Nieuwe Testament in het Hebreeuws. De hele 17e eeuw wordt overigens in zowel Engeland, Holland en Duitsland gekenmerkt door een enorme belangstelling onder protestante theologen voor de studie van het Hebreeuws en van Joodse geschriften als de Talmud en de Mishna. Het Joodse volk stond, anders dan in de Middeleeuwen, voor het eerst in de geschiedenis van de kerk veel positiever op de radar in protestant West Europa.

In de 18 eeuw valt die intense aandacht voor de plaats van Israël terug, ze is dan veel minder prominent aanwezig. Maar het oude kerkelijke antijudaïsme wint niet opnieuw terrein in Engeland. Het is of het nieuwe denken over Israël even pas op de plaats maakt. De 18e eeuw is de eeuw van de grote internationale evangelical awakening. Een opwekking van een geografische en getalsmatige orde van grootte die tot dan ongeëvenaard was. Engeland, Wales, Schotland, Noord Ierland, Scandinavië, Duitsland en niet te vergeten het toen nog Engelse Noord Amerika, in al die landen was sprake van opwekking en kerkgroei. het was de geboortetijd van evangelicaal christendom.

De daarop volgende 19e eeuw wordt eveneens gekenmerkt door krachtige opwekkingen en verdere groei en ontwikkeling van de evangelicale beweging. Het is ook de eeuw van de grote doorbraken op het gebied van zending. Engeland is deze eeuw het brandpunt, maar ook piëtistisch Duitsland speelt een belangrijke rol. Het is in deze eeuw dat aandacht voor het Joodse volk weer volop in het middelpunt van de evangelicale agenda komt te staan. Zending onder de Joden en passie voor de in de Schrift voorzegde terugkeer van het Joodse volk naar Palestina, het was gemeengoed in het denken van vooral de calvinistische evangelicale christenen in het Engeland van de 19e eeuw. Sterk aanwezig was ook het bewustzijn dat de Joden met name van de hand van de Rooms Katholieke Kerk eeuwenlang onnoemelijk veel en verschrikkelijk onrecht was aangedaan. Deze evangelicale christenen wilden heel nadrukkelijk een heel ander gezicht van het christendom laten zien: werkelijke naastenliefde, daadwerkelijke hulp, opkomen voor gerechtigheid. In diezelfde 19e eeuw treffen we dit type opwekkingschristendom in Nederland aan in de kringen van het Reveil (Isaac Da Costa) en bij een beweging als het Heil des Volks (ds. Jan de Liefde). In Engeland was Lord Shaftesbury wel de bekendste onder hen. Andere bekende namen in Engeland zijn o.a. Charles Simeon en Robert Murray McCheyne. Uiteindelijk bleek dit geheel nieuwe protestante pro-Joodse christendom in Engeland zo sterk dat het zelfs in staat bleek de Balfour Declaration in het leven te roepen. En zo heeft het filosemitische Engelse evangelicale christendom aan de wieg gestaan van de huidige staat Israël

Als Jeroen Bol terugkijkt op vier eeuwen calvinistisch gestempeld opwekkingschristendom in de Engelstalige wereld valt er zijns inziens een lans te breken voor de idee dat deze grote opwekkingen mogelijk een bijzondere door God georkestreerde connectie hebben gehad met Gods plannen met het Joodse volk. Hij haalt aan

Zou het niet zo kunnen zijn dat de God van Israël de Reformatie en de daaruit voorkomende puriteinen en opwekkingsbewegingen mede in het leven heeft geroepen om een einde te maken aan de vreselijke dwaling van christelijk antijudaïsme en het lot van de Europese Joden positief te beïnvloeden?

En zou het niet zo kunnen zijn dat de God van Israël, die ook de Heer van de Kerk is, dit evangelicale christendom ook om die reden drie eeuwen lang zo onvoorstelbaar rijk heeft gezegend met enorme opwekkingen en doorbraken op het gebied van zending?

Hij vraagt zich af of God dit opwekkingschristendom destijds niet mede om die reden zo enorm sterk heeft gemaakt om zo een keer te brengen in het lot van Zijn uitverkoren volk Israël. Hij vraagt zich af

Sprak deze zelfde God al niet in Genesis 12 tot Abraham en over Abrahams hoofd ook tot de kerk der eeuwen:

“Ik zal zegenen wie u zegent en wie u vervloekt zal ik vervloeken”?

Bergt dit alles voor de kerk van vandaag niet zowel een belofte als een waarschuwing in zich ? Ligt er niet nog steeds, of wellicht juist nu, een belofte van grote zegen voor een kerk die het Joodse volk en Israël werkelijk tot zegen zoekt te zijn?

Maar vandaag zien wij juist dat meerdere kerken helemaal geen zegen zien in dat Joodse Volk noch in Joodse volgelingen van Jezus (zoals Jeshuaisten) of Messiaanse Joden.

Michael Mulder, universitair docent Nieuwe Testament en Judaïca aan de Theologische Universiteit in Apeldoorn die tevens Kerk en Israël aan de CHE in Ede doceert en directeur is van het Centrum voor Israël Studies, sprak over de identiteit van Messiaanse Joden in Nederland en Israël,en vond dat zij helemaal niet thuis horen in de kerk in Nederland heel eenvoudig weg omdat zij noch Christen noch Jood zijn volgens hem.

Leave a comment

Filed under Geestelijke aangelegenheden, Juridische aangelegenheden, Levensstijl, Nederlandse teksten - Dutch writings, Nieuwsgebeurtenissen - Journaal, Politieke aangelegenheden, Religieuze aangelegenheden, Wereld aangelegenheden

Apocalyptic Extremism: No Longer a Laughing Matter

judenstaat

The American rabbi is convinced that many have been scratching their heads trying to figure out why on earth the government of Israel and writes in “Zionism’s Marriage of Convenience to Anti-Semitism” that so many staunch Zionists are just fine with the election of Donald Trump

– the darling of the anti-Semitic alt-right.

Zionism not being new he does find it having a

cozy, if somewhat Faustian relationship with anti-Semitism since its very origins.

He argues that

Theodor Herzl (born Benjamin Ze’ev Herzl) also known in Hebrew as חוֹזֵה הַמְדִינָה‎, Chozeh HaMedinah (lit. “Visionary of the State”) an Austro-Hungarian journalist, playwright, political activist, and writer who was one of the fathers of modern political Zionism. – in Basel, 1897

The founder of modern Zionism, Theodor Herzl never made a secret of his belief that his new movement would have to depend upon anti-Semitism and anti-Semites in order to create a Jewish state. In his pamphlet, “The Jewish State,” he suggested raising money for the effort by means of a “direct subscription,” adding that “not only poor Jews but also Christians who wanted to get rid of them would subscribe a small amount to this fund.”

Scholars such as Yehuda Bibas, Zvi Hirsch Kalischer and Judah Alkalai were already promoting Zionist ideas before him.

Herzl grew to believe that anti-semitism could not be defeated or cured, only avoided, and that the only way to avoid it was the establishment of a Jewish state where there would be place to co-operate with those anti-Semites he even thought could become their most dependable friends and allies. {his diary}

Russian imperial statesman Vyacheslav von Plehve, whose efforts to uphold autocratic principle, a police-bureaucratic government, minister of the interior and an infamous anti-Semite who encouraged the Kishinev pogroms on April 19 and 20, 1903, and a second, smaller riot that erupted in October 1905.

Herman S. Shapiro. “Kishinever shekhita, elegie” [Kishinev Massacre Elegy]. New York: Asna Goldberg, 1904. Irene Heskes Collection. The illustration in the center of this elegy depicts the April 1903 Kishinev massacre.

The most popular newspaper in Kishinev, the Russian-language anti-Semitic newspaper Бессарабец (Bessarabetz, meaning “Bessarabian“), published by Pavel Krushevan, regularly published articles with headlines such as “Death to the Jews!” and “Crusade against the Hated Race!” (referring to the Jews).

The Times published a forged dispatch by Vyacheslav von Plehve, the Minister of Interior, to the governor of Bessarabia, which supposedly gave orders not to stop the rioters.

Today it is again that same region in eastern Europe where again such hate against the Jews is growing and infecting the West of Europe, by mouth of the right wing neo fascist groups. As in the previous century Plehve’s would not have worried

as long as the Zionists encouraged emigration of Jews from Russia, the Russian authorities would not disturb them.

perhaps several living in the Balkan, East and West Europe would not mind giving them time to leave.

Rabbi Brant Rosen looks at British Foreign Secretary Arthur Balfour who is perhaps best remembered for his World War I statement (the Balfour Declaration) expressing official British approval of Zionism. Though he may be long been lionized as a Zionist hero, he wasn’t particularly well-known for his love for Jews or the Jewish people.

(see: 1917 Balfour Declaration, 1905 Aliens Act)

The rabbi writes:

Balfour spoke of the “undoubted evils which had fallen on the country from an alien immigration which was largely Jewish.” Balfour, like many Christians of his class, “did not believe that Jews could be assimilated into Gentile British society.”

In this regard, it is worth noting that the sole Jewish member of British government, Edwin Montagu, strongly objected to the Balfour Declaration, submitting a memorandum to the British cabinet in August 1917 that resonates with haunting prescience today:

I wish to place on record my view that the policy of His Majesty’s Government is anti-Semitic and in result will prove a rallying ground for Anti-Semites in every country in the world…When the Jews are told that Palestine is their national home, every country will immediately desire to get rid of its Jewish citizens, and you will find a population in Palestine driving out its present inhabitants…

When the Jew has a national home, surely it follows that the impetus to deprive us of the rights of British citizenship must be enormously increased. Palestine will become the world’s Ghetto. Why should the Russian give the Jew equal rights? His national home is Palestine. Why does Lord Rothschild attach so much importance to the difference between British and foreign Jews? All Jews will be foreign Jews, inhabitants of the great country of Palestine.

He also looks at the most troubling example of Zionist association with anti-Semitism which occurred in 1933, when the Jewish Agency struck a deal with the Nazis’ Economic Ministry known as the Ha’avrah (Transfer) agreement.

Today we may wonder how it could come so far that the Zionist movement came to negotiate with Nazi Germany in order to facilitate the transfer of German Jews and their property to Palestine.

(see also an essay for Yad Vashem’s Shoah Resource Center, Israeli historian Y’faat Weiss pointing out that the Nazi regime’s participation in the agreement was motivated both by a fear of the boycott and its desire to rid Germany of its Jews.)

For the rabbi

it is not difficult to understand why, on a practical level, the Zionist movement would find a perverse kind of common cause with anti-Semitic regimes. As a form of ethnic nationalism, Zionism has always been dependent upon the maintenance of a demographic majority of Jews in the land. It makes sense that Zionists have been willing to deal with nations that were more than happy to rid themselves of their Jews in order that they maintain their own national ethnic homogeneity.

Would there be a big problem that there was taken a “Faustian bargain” like Brant Rosen calls it?

I would not think that Zionism from its origin has

necessarily fed off the existence of anti-Semites to justify the need for a Jewish state.

because normally every Jews and sincere Christian would know that God had promised a Holy Land to the descendants of Abraham. What I well can see is that several secular Jews saw a good opportunity to enlarge their power and to get some own state where they would be really their own boss.

Even more tragically, as Edwin Montagu predicted, Jewish ethnic nationalism did indeed result in a “population in Palestine driving out its inhabitants.”

I think one big problem is that Israel has too many secular politicians who allow the extremist fundamentalist Jews to take in the land of others and are not worrying about the respect human beings have to show to other creations of the Most High Elohim.

Our Christian believe that Jerusalem shall have to become the capital of the Holy Land and God’s Kingdom should be known to all lovers of God and to be a reality the world has to cope with. In the end God His Kingdom shall anyway establish.

Like rabbi Brant Rosen writes Millenarianism has taken on many forms, most of which were rooted in the belief that the physical restoration of the Jews to the land would be a necessary precursor to the apocalypse and the eventual second coming of the Messiah. This religious dogma, brought by a.o. English Puritan colonists but also by very liberal non-trinitarian Christians to North America, could evolve into previous century and present-day Christian and Jewish Zionism.

Clean-shaven man in his 60s, with gray hair, wearing glasses, dressed in a dark suit and blue tie, speaking from behind a dark, varnished wooden lectern, with his right arm outstretched.  The front of the lectern is emblazoned with the Great Seal of the United States.

John Charles Hagee, the 5th of 6 pastors in his family, all of whom were named John Hagee, dating back to the colonial era.

In his second article he looks a.o. at Pastor John Hagee, founder and senior pastor of Cornerstone Church, a charismatic megachurch in San Antonio, Texas. He also is the the CEO of his non-profit corporation, Global Evangelism Television (GETV) and founder and National Chairman of the Christian-Zionist organization Christians United for Israel (CUFI), incorporated on February 7, 2006, the largest coalition of Evangelical Zionists in the world.

Hagee, who believes the Bible commands Christians to support the State of Israel and the Jewish people, is one of those American ‘prophets’ and doom preachers who makes his apocalyptic religious views clear.

The rabbi also looks at Hagee’s 2005 book (and not 2007) Jerusalem Countdown: A Warning to the World, where Hagee interprets the Bible to predict that Russia and the Islamic states will invade Israel and will be destroyed by God. This will cause the antichrist, (for Hagee) the head of the European Union, to create a confrontation over Israel between China and the West, getting Israel to be covered in “a sea of human blood.” .

Hagee’s attack against Christian antisemitism in his book Jerusalem Countdown claimed that Adolf Hitler’s antisemitism derived especially from his Catholic background (calling Hitler “a spiritual leader in the Catholic Church”), and that the Catholic Church under Pope Pius XII encouraged Nazism instead of denouncing it (pp. 79–81)

[The book echoes predictions made in The Late, Great Planet Earth, the best-selling 1970 book co-authored by Hal Lindsey and Carole C. Carlson.]

Rabbi Rosen also looks at Hagee’s more recent book, “Four Blood Moons,” in which Hagee promotes the Blood moon prophecy, and states that a tetrad (a series of four consecutive lunar eclipses —coinciding on Jewish holidays — with six full moons in between, and no intervening partial lunar eclipses) which began with the April 2014 lunar eclipse is a sign of the end times as described in the Bible in the Book of Joel, Acts 2:20 and Revelation 6:12. The tetrad ended with the lunar eclipse on September 27-28, 2015. (see what Haggee wrote).

[In January 2014, Mike Moore, the then General Secretary of Christian Witness to Israel, wrote a lengthy article dismissing the claims of Biltz and Hagee. Moore’s view was that no significance can be drawn from the eclipses]

PressConf.jpg

David Brog, Executive Director of Christians United For Israel (CUFI), an American pro-Israel Christian organization

Further the rabbi looks at CUFI’s Jewish Executive Director, David Brog, who clearly serves to give cover to Christian Zionists, painting them as “mainstream” and not nearly as scary as their beliefs would indicate.

Steve Bannon at 2017 CPAC by Michael Vadon.jpg

Bannon at the 2017 CPAC

Next former naval officer, banker, radio host, research director, film producer and media executive, Breitbart editor Stephen Bannon, currently serving as assistant to the President and White House chief strategist in the Trump administration comes under the attention. His documentary “Destroying the Great Satan: The Rise of Islamic Facism (sic) in America” can give us an idea how his mind may be tormented by the fundamentalist evangelist teachings.

While most of the Jewish concern toward Bannon has primarily focused on his alt-right leanings and his personal comments about Jews, less attention has been given to his apocalyptic world view. Strongly influenced by generational theorists William Strauss and Neil Howe’s book “The Fourth Turning: What Cycles of History Tell Us About America’s Next Rendezvous with Destiny”  Bannon ascribes to the theory that American history has operated in four-stage cycles, moving from major crisis to awakening to major crisis.

+

Preceding article

What to do in the Face of Global Anti-semitism

+++

Further reading

  1. Zionism in Palestine
  2. The relationship between Ariel Sharon and the Rebbe (Rabbi Menachem Mendel Schneerson)
  3. Israel loves wars.
  4. Six Years Ago: The US-NATO-Israel Sponsored Al Qaeda Insurgency in Syria. Who Was Behind The 2011 “Protest Movement”?
  5. Abby Martin and Eran Efrati on Institutionalized Israeli War Crimes and Oppression of Palestinians
  6. From Washington to the Middle East, Should the World Brace for March 15?
  7. Steve Cohen’s ‘That’s Funny, You Don’t Look Anti-Semitic’
  8. Does Feminism Have Room for Zionists? – The New York Times
  9. Emily Shire’s Zionist Feminism
  10. From Washington to the Middle East, Should the World Brace for March 15? | James Perloff
  11. The false teachings of Zionism & dispensationalism
  12. How did the Talmudic “Noahide Laws” Become Part of American Law?
  13. A Liberal Zionism for the Trump Era
  14. The control-freakism of the CIA, UK and other western supposed “intelligence” organizations!
  15. Origin Of The Oppression Of Palestine By israel
  16. Canada offers tax deduction for promoting ethnic nationalism, war
  17. Will the Royal Family Celebrate 100 Years of Shame by Endorsing Israel?
  18. Pro-Palestinian activist: Zionism and feminism don’t go together
  19. What Linda Sarsour Said
  20. Zionism vs Islam – Which is More Dangerous?
  21. The Millet System & Minorities in Israel/Palestine
  22. The Charge of Replacement Theology is a Cover for Fuzzy Theology
  23. Alliel – A Window Into Tribal Arrogance
  24. “Many American left-liberal Jews believe that Israel only deserves to exist…if Israel serves as a ‘light unto the nations…’ and is ethically perfect”
  25. The Rise of Anti-Seminism
  26. What Type of Utopia Will Israel Be?
  27. Italian rabbis accuse biblical conference of fueling anti-Judaism
  28. On anti-Semitism, anti-Islam and fictitious alliances in U.S.
  29. US 2018 Budget Guarantees Foreign Assistance Only for Israel, State Dept. Says
  30. German newspaper backtracks after listing Netanyahu as a ‘crazy world leader’

+++

Shalom Rav

gettyimages-632915360-1280x720 photo credit: Getty Images

In my previous post, I explored how Zionism has historically fed off of anti-Semites and anti-Semitic regimes to justify the need for a Jewish state. In this post, I’d like to discuss a phenomenon that has even more ominous resonance for the current political moment: the willingness of political Zionists, Israeli politicians and right wing Israel advocates to court the support of Christian millenarians and apocalyptic extremists.

Some history: In the century after the Protestant reformation, the religious ideology of millenarianism began to spread throughout Europe. Millenarianism took many forms, most of which were rooted in the belief that the physical restoration of the Jews to the land would be a necessary precursor to the apocalypse and the eventual second coming of the Messiah. This religious dogma was eventually brought by English Puritan colonists to North America, where it evolved into present-day Christian Zionism.

It is safe to…

View original post 1,326 more words

9 Comments

Filed under History, Political affairs, Re-Blogs and Great Blogs, Religious affairs, World affairs