Category Archives: Sociale Aangelegenheden

Kinderziekenhuis in Koutiala hoeksteen van pediatrisch project van AZG

Kaart van KoutialaIn 2009 startte Artsen Zonder Grenzen een pediatrisch project in Koutiala, een gebied in de regio Sikasso ten zuidoosten van Mali.

KoutialaHun doel is om gratis en kwalitatieve kinderzorg te bieden aan kinderen jonger dan vijf jaar in een regio waar één op de tien kinderen hun eerste verjaardag niet haalt.

Het project had meteen succes bij de bevolking. Zodanig zelfs, dat ze bijna moeite hadden om nog alle kinderen in het ziekenhuis op te nemen. Dus werden de koppen bij mekaar gestoken om na te gaan hoe ze iedereen konden  blijven behandelen.

Het antwoord was simpel: we bouwen een nieuw kinderziekenhuis 😍.

De opening van het nieuwe ziekenhuis ligt nu al een paar maanden achter ons. Medewerkers en lokale bewoners zijn enorm trots dat zij over zo’n gebouw kunnen beschikken. Eindelijk kunnen ze werken in kwaliteitsvolle omstandigheden die in de regio redelijk uniek zijn.

U kan in AZG hun videoreeks van 4 afleveringen de bouw van het kinderziekenhuis mee volgen, van de eerste steen tot het spiksplinternieuwe, superfunctionele ziekenhuis!

Maar het project stopte niet zomaar bij de aflevering van het nieuwe gebouw; het  gaat verder. De teams ondersteunen daarom ook een dertigtal gezondheidscentra in de regio die de zorg dichter bij de mensen brengen. Door kinderen te behandelen voordat hun toestand verslechtert, hopen de teams van Artsen Zonder Grenzen dat deze kinderen niet in het ziekenhuis moeten worden opgenomen en – als dat toch nodig zou blijken – om ze vroeger te kunnen opnemen.

*

Laat Luca Putteman uit Gent je mee nemen naar Koutiala en Ana Olmedo, de coördinator van het bouwproject, je doorheen dit werfbezoek leiden, voordat Albert Essoun, het hoofd van het ziekenhuis, je graag rond leidt in het spiksplinternieuwe ziekenhuis. Maar kijk ook eens naar een van de nieuwe gezondheidscentra: Het nieuw kinderziekenhuis in Mali

 

Leave a comment

Filed under Aankondiging & Introductie, Activisme & Vredeswerk, Beelden van de wereld (Foto's & Video's), Gezondheid, Nederlandse teksten - Dutch writings, Nieuwsgebeurtenissen - Journaal, Sociale Aangelegenheden, Wereld aangelegenheden

Geert Mak – Grote Verwachtingen. In Europa. 1999-2019.

Kun je geschiedenis herkennen als je er middenin zit?

Persoonlijke verhalen vormen de basis van de nieuwe serie “In Europa”. Verhalen van ooggetuigen die – zonder dat ze het doorhadden – deel uitmaakten van historische gebeurtenissen, die achteraf als ‘sleutelmoment’ kunnen worden gezien.

Met recht en rede mag de te Vlaardingen geboren ex-redacteur van het weekblad de Groene Amsterdammer, en medewerker en stadsredacteur van NRC/Handelsblad, en buitenlandredacteur van de VPRO-radio, de lezers en kijkers in de Lage Landen begeesteren.

Nu zijn reeks ‘In Europa” op de Nationale Belgische Omroep loopt, is het de moeite meerdere boeken van Geert Mak onder de loep te nemen en te zien waarom hij in 2004 een eredoctoraat kreeg van zo wel de Open Universiteit Heerlen als van de Westfälische Wilhelmsuniversität in Münster voor zijn verdiensten op het gebied van geschiedschrijving.

Dat hij zijn lezers of de televisie kijkers aanzet tot het stellen van kritische vragen is één van zijn goede kenmerken, die aangeven dat hij niets opdringt maar verder wil aanzetten tot kritisch nadenken, evalueren en stappen ondernemen.

Grote verwachtingen: In Europa - 1999-2019

*

Te herinneren

  • Tijd = vriend + vijand van historicus.
  • verre verleden = een gegeven.
  • Verbindingen – oorzaak + gevolg
  • Hoe dichter de tijd de historicus nadert => hoe troebeler het zicht.
  • Feiten en gebeurtenissen > soepel beschrijven
  • consequenties > moeilijk te overzien.
  • ondergaan onze tijd
  • nieuwe eeuw vol voorspoed voor ons => afscheid nemen van treurnis van 20e eeuw
  • zaadjes al gepland > klimaat + terrorisme + stroom vluchtelingen + bankencrisis
  • Onze wereld = drastisch aan het veranderen
  • verbindingen van verleden naar heden
  • kinderen na 9/11 niet meer naar etnische afkomst keken.
  • Irak oorlog > Irakese inval 2003 ~=~  onbezonnen Russisch-Japanse oorlog van 1904.
  •  Westen viel  opnieuw van een voetstuk
  • val van de Muur = overwinning van liberalisme => ‘the end of history’ <= Europeanen in voormalige Oostblok – met name Polen + Hongaren = ineenstorting Sovjet-imperium = 1. nationalistisch feest= nieuw begin voor duizend en één nationale ambities.
  • veel Midden-Europese landen leefden tot 1918 onder het Oostenrijks-Hongaarse Rijk of onder de Ottomanen, daarna onder het nazi-imperium, na de Tweede Wereldoorlog onder de Sovjets.
  • Mak zoomt in op vluchtelingen > duizelingwekkende aantallen doden zien > maakt ze mens, geeft ze namen, leeftijden + reden van dood
  • Brexit > Britten beschouwden zichzelf sinds 1945 (…) als overwinnaars. (…)
  • triomfantelijke gevoelens kende rest van Europa nauwelijks.
  • oprichting van EU vr Verenigd Koninkrijk = belangrijk onderdeel van vredes- en verzoeningsproces + vooral handelsblok met verguld randje
  • bankencrisis > narcistische, op winst beluste managers
  • Nederland aantal zelfdodingen na 2008 v. 9 naar 11 per honderdduizend inwoners  gestegen
  • andere landen vanaf 2008 aantal zelfmoorden met duizenden gestegen <= Niet ondenkbaar crisis grote rol = psychologische gevolgen v. neoliberalisme > geweld vrije markt => leven v mens klein + futiel. 
  • hoe lang voordat vrije markt definitief bankroet raakt.
  • bestuurlijk Europa > politici = “westerse blindheid”.
  • massale opkomst v.h. populisme, overal in Europa.
  • Amsterdam kampt met uithollende gevolgen van de globalisering.
  • Friesland > Leeuwarden culturele hoofdstad van Europa > inbreng Friezen weinig ruimte.

Tonny Mollema

Tijd is de vriend en de vijand van de historicus. Vanuit de overzichtelijke zetel van het heden is al datgene wat in het verre verleden gebeurde een gegeven. Verbindingen dienen zich aan, oorzaak en gevolg vloeien feilloos in elkaar over en decennialange vraagstukken hebben in een paar pagina’s een antwoord gevonden. Hoe dichter echter de tijd de historicus nadert, hoe troebeler het zicht. Feiten en gebeurtenissen laten zich nog soepel beschrijven, maar consequenties zijn steeds moeilijk te overzien. Geert Mak zelf weet dit maar al te goed. Al vroeg in het boek beschrijft hij over de slimme geschiedenisstudent uit 2069 die over onze tijd zal gaan schrijven. Hij zou zo graag meekijken met hem. Wat schrijft hij over de tijd van nu? We ondergaan onze tijd, we doen wat we doen en de toekomst zal haar oordeel over ons vellen.

View original post 1,349 more words

1 Comment

Filed under Economische aangelegenheden, Geschiedenis, Levensstijl, Nederlandse teksten - Dutch writings, Politieke aangelegenheden, Re-Blogs and Great Blogs, Sociale Aangelegenheden, Wereld aangelegenheden

Breendonk het kamp van de waanzin

Op 9 september 2004, juist 60 jaar na de bevrijding van het kamp van Breendonk werd in Histories (Canvas) de reportage Breendonk, het kamp van de waanzin, uitgezonden waarin het gaat over leven maar belangrijker en meer over “overleven”.

Het kamp werd voorgedaan als een vakantiekolonie, maar dat was het allerminst.

Met de hand moesten de gevangenen 300 000 kubieke meter grond afgraven, waarbij even een rustpauze nemen niet bij behoorde. Voor elke 30 gedetineerden was er één bewaker waardoor dit kamp het meest gecontroleerde bleek te zijn, waarbij moeilijk aan de ogen van de bewakers kon ontsnapt worden. Nergens waren de fysieke en psychologische terreur zo geïndividualiseerd.

°°°

Onmiddellijk na de bezetting van België werden er her en der groepjes gevormd die het gezag van de Duitsers wensten te ondermijnen maar ook ervoor wensten te zorgen dat de nodige mensen beschermd konden worden, waarbij vooral de aandacht uit ging naar hier in nood zijnde vechters tegen de Duitse bezetter. Men kan niet negeren dat er vanaf het begin heel wat individueel verzet was, bijvoorbeeld van ambtenaren in overheidsdienst die weigerden mee te werken of de samenwerking met de bezetter saboteerden.

De collaborerende partijen in de gemeentebesturen waren voor sommigen een doorn in het oog. Zo verzamelden de stichters van de door Marcel De Mol, de koster van Tisselt, opgerichtte Zwarte Hand reeds in de zomer van 1940 inlichtingen omtrent Duitsgezinden in hun gemeenten. Na contact te hebben gehad met verzetsleden uit Brussel, begonnen ook zij ook pamfletten te maken die waren gericht tegen het gemeentebestuur dat bestond uit leden van het Vlaamsch Nationaal Verbond. Hun pamfletten kregen ze via de Brusselse Maria Moens. Ook kwamen er bepaalde vormen van weerstand, elk met een specifiek karakter en doel, die reeds tijdens de Eerste Wereldoorlog hun nut bewezen hadden: inlichtingen garing, clandestiene of sluik pers, hulp aan ondergedoken geallieerde soldaten en piloten met ontsnappingslijnen…

Naargelang de krijgskansen slechter werden en de verzetslieden actiever werden verslechterde de toestand in Breendonk nog meer. Men kan niet spreken van een professioneel georganiseerd orgaan. In vele gemeenten waren het eerder individuele en erg amateuristische sabotage-acties, tot na de invoering van de verplichte tewerkstelling, welk hen meer deed samenspannen en beter deed organiseren ook omdat het risico van de acties groter werd.  Doordat het gewapend verzet voor de bezetter en de collaboratie echt hinderlijk begon te worden verhoogde de wrevel van de Duitsgezinden en de bezetter.
Ook al mochten collaborerenden van verscheiden geestelijken horen dat zulk een samengaan met de Duitsers verkeerd was, gaf de Katholieke Kerk toch nog onvoldoende duidelijkheid wat aanschouwd moest worden als Vaderlandse plicht of burgerschap. Wat mocht namelijk het als juist aanschouwde gedrag zijn, wanneer er Vlamingen waren die er rotsvast van overtuigd waren dat zij het beste voor hadden met hun “land” (Vlaanderen).
In een herderlijke brief van 7 oktober 1940 schreven de bisschoppen het volgende:
‘Zonder twijfel is het noodzakelijk de bezettende autoriteit als een feitelijke macht te erkennenen er aan te gehoorzamen binnen de limieten van de internationale conventies, maar het Belgisch vaderland blijft bestaan, en al haar kinderen moeten haar trouw zijn en bijstand verlenen. Zorg er voor dat uw gedrag dus in alle omstandigheden correct en waardig is, zodat u zich in geweten niet hoeft te berouwen of te schamen!’
De Kerk trachtte zich dus zo goed mogelijk aan de nieuwe situatie aan te passen en heeft zich niet gewaagd een duidelijk standpunt in te nemen tegen de mensonwaardige toestanden waarvan zij duidelijk van op de hoogte moeten geweest zijn. De bezetter werd zoveel mogelijk ontzien, maar het VNV kon van in het begin niet op enige toegeeflijkheid rekenen. Voor Rex lagen de zaken enigszins anders. Tenslotte werd Rex door de kerkleiders als een katholieke ‘dissidentie’ beschouwd, die zij vóór de oorlog het liefst naar de katholieke schaapsstal hadden teruggeleid.
Toen op op 6 oktober 1942 de tewerkstelling in Duitsland werd ingevoerd heeft het episcopaat onmiddellijk de intrekking of op zijn minst de versoepeling van deze verordening gevraagd en zelfs de tussenkomst van het Vaticaan proberen te bekomen. Het antwoord was dat de Heilige Stoel geen invloed had bij de regering van het Derde Rijk. Begin 1943 leidde dit tot een open conflict tussen het Belgisch episcopaat en het MilitairBestuur.
Erg genoeg toen Vlaamse SS-ers het in Breendonk overnamen van de Duitsers overtrof hun wreedheid deze van de Duitsers.

De ontsnappingslijnen werden geleidelijk aan ook meer gebruikt om naast geallieerde piloten ook gewone burgers naar Engeland over te brengen en voor hulpverlening aan joden en onderduikers.

Yvonne Nèvejean directrice NWK tijdens WOII

Hertz Jospa (Rezina Bessarabia) en Hava Groisman alias Yvonne Jospa, stichters van het Joods Defensiecomité – le Comité de Défense des Juifs (CDJ)

Van de 66.651 joodse inwoners in België werden er 32.652 gedeporteerd. 34.000 wisten op de een of andere manier aan de Duitse handen te ontsnappen, in veel gevallen door welgezinde medeburgers. Zo konden daarvan een 25.000 in België onderduiken. Yvonne Nèvejean, directrice van het Oeuvre de l’Enfance of het Nationaal werk voor Kinderwelzijn, werd  benaderd door het Comité de Défence des Juifs en Belgique, het Joods Defensiecomité (CDJ) de belangrijkste Joodse ondergrondse organisatie van België (opgericht in 1942 door Hertz Jospa zijn vrouw Hava Groisman alias Yvonne Jospa), en gevraagd om Joodse kinderen te redden die gescheiden waren van hun ouders.

Nèvejean en haar medewerkers slaagden er zo in om 4.000 kinderen te redden door hen onder te brengen bij katholieke gezinnen en instellingen. Andere organisaties zoals het Rode Kruis, de Kerk en Winterhulp speelden ook een rol in de hulpverlening aan ondergedoken joodse families.

Youra Livchitz (avant 1943).jpg

De in Kiev geboren Yura Livchitz, met zijn oorlogsnaam Georges, woonde in Brussel met zijn moeder Rachel Livchitz en oudere broer, waar zij het linkse intellectuele milieu frequenteren dat wordt bezocht door Hertz Jospa en zijn vrouw Yvonne. Samen met zijn jeugdvriend Robert Leclercq organiseeert hij het Cercle du Libre Examen (Librex).In de Librex-kring ontmoette hij enkele vrienden en met Richard Altenhoff en Jean Burgers, die in 1942 de Groep G oprichtten broeden zij plannen uit om België van haar bezetters te bevrijden. Om de kost te verdienen, is Youra een vertegenwoordiger voor het Belgische farmaceutische bedrijf Pharmacobel.

Het Joods Verdedigingscomité en het Mobiel Korps van het of saboteerden de deportaties. Zo konden Yura Livschitz, jongere broer van Alexandre Livchitz, en Robert Maistriau op 19 april 1943, gewapend met een pistool en een lamp te Boortmeerbeek-Wespelaar het XXe konvooi doen stoppen. Ongeveer één op zeven van de 1.631 personen van dit konvooi wisten te ontsnappen. Livschitz en zijn broer werden aangehouden, opgesloten te Breendonk en terechtgesteld op de Nationale Schietbaan te Brussel.

Sommige verzetsgroepen werden gesticht op basis van een duidelijke politieke ideologie, andere ageerden uit zuivere vaderlandsliefde. Het Molotov-Ribbentroppact of niet-aanvalsverdrag tussen de Sovjet-Unie en Nazi-Duitsland leidde tot een grote controverse binnen de gehele communistische wereldbeweging en daarmee ook de KPB. In de beginfase van de Tweede Wereldoorlog hield de KPB zich op grond van het beleid van Moskou gedeisd. Maar toen door de Nazi’s het niet-aanvalspact tussen de Sovjetunie en nazi-Duitsland werd verbroken trad de communistische partij, de enige die een sociale revolutie nastreefde, in haar geheel in het verzet. Samen met andere groepen en gelijksgezinden richtte ze het Onafhankelijkheidsfront op, een pluralistische beweging. De nazi’s in België hadden deze ommekeer voorbereid en brachten onmiddellijk de KPB een zware slag toe met Operation Sonnenwende (Operatie Sonnenwende).  Vooral de parketten en gerechtelijke politie van Antwerpen en Luik hadden de Duitsers informatie verstrekt, naast wat die laatsten zelf in beslag hadden genomen. Spilfiguur was de Haupt-V-Mann van de Sipo-SD in België en Noord-Frankrijk Emiel Van Thielen alias Max Günther.
Over het hele land drongen de Duitsers op 22 en 23 juni binnen bij mandatarissen, militanten en sympathisanten van de KPB, die overigens buiten de wet werd gesteld. De arrestanten werden afgevoerd naar het Fort van Hoei en de Auffanglager Breendonk (of het Opvangkamp Breendonk). In aanwezigheid van Günther werden de communistische leiders gefolterd in de gruwelbunker van Breendonk.

Auffanglager Breendonk in Fort Breendonk – gang naar de martelkamer of hel

Martelkamer in Auffanglager Breendonk (Opvangkamp Breendonk)

Vele arrestanten zaten op het treinkonvooi dat op 22 september 256 politieke gevangenen naar Neuengamme deporteerde (107 uit Breendonk en 149 uit Hoei). Ook het naast het of opgerichte partizanenleger was een communistisch initiatief.

Het Belgisch Legioen (later het Geheim Leger) was een initiatief van koningsgezinde Belgische officieren die de orde wilden herstellen in een staat geleid door een sterke vorst, Leopold III. Toen dit niet mogelijk bleek, streed deze groep als een gehergroepeerd Belgisch leger tegen de bezetter.

De Nationale Koninklijke Beweging was gewonnen voor het toekennen van dictatoriale machten aan de koning. Ook de Belgische Nationale Beweging had ultraconservatieve bedoelingen. Neutrale vaderlandslievende groepen als de Witte Brigade en de Groep G wilden niet de Belgische staatsstructuur veranderen, maar wél het land bevrijden

In onderstaande video kan u een reconstructie vinden hoe het er aan toe ging in het “Kamp van de Waanzin” in het Fort van Breendonk

Waarschuwing bij deze video!

Een interessante en kritische beschouwing over deze uitzending is terug te vinden op https://wo2forum.nl/viewtopic.php?f=3…  waar o.a. wordt bekriticeerd:
… de kennis van zowel de tv-makers als van de gevangenen over de interne structuur was zeer matig tot slecht. Men bleef spreken over ,,SS’ers” terwijl de officieren duidelijk Sicherheitsdienst waren, met ondersteuning van regulier Wehrmacht-wachtpersoneel. Dat de WH hier bewaking uitoefende is wel opmerkelijk. Zoals je al opmerkte werd op dit punt amper aandacht gericht. Eén zin van een gevangene en dat was het. Ik ga hierover door in de voorlaatste alinea, maar in ,,de processen van Mechelen”, zoals vermeld in de uitzending, werd slechts één persoon ter dood veroordeeld (en gebracht) die met de SS te maken had, en dat was dan nog iemand van de Germaanse-SS. {Thomas op WO2 forum}
+
De commentaar gemaakt bij de opnames van het proces waren typisch voor de geest van die tijd. De huidige commentaar (“het belgisch gerecht doet zijn werk”) was een flater van jewelste: zelfs het kleinste kind weet de repressie- en epicuratiemachine de meest onbetrouwbare rechtspraak opleverde uit de hele belgische geschiedenis. Typisch is het geval van Ernest Claes. Lange tijd zonder reden of grond opgepakt en in de cel geworpen. Toen hij voor de rechter werd voorgeleid deed deze laatste zijn ,,strafdossier” open en er zat alleen een blanco pagina in. {Thomas op WO2 forum}

Leave a comment

Filed under Activisme & Vredeswerk, Beelden van de wereld (Foto's & Video's), Geschiedenis, Nederlandse teksten - Dutch writings, Politieke aangelegenheden, Sociale Aangelegenheden, Video, Wereld aangelegenheden

Neem een stap terug

 

“Soms moet je een stapje terug nemen
en beseffen wat belangrijk is in je leven,
waar je mee kunt leven, maar wat nog belangrijker is,
waar je niet zonder kunt leven.”
– livelifehappy.com

 

+

Engelse versie / English version: Take a step back

Originele versie / Original version on Suzette B’s Blog: take a step back

Leave a comment

Filed under Aanhalingen of Citaten, Beelden van de wereld (Foto's & Video's), Bezinningsteksten, Levensstijl, Nederlandse teksten - Dutch writings, Sociale Aangelegenheden, Voelen en Welzijn

Geen tijd meer voor uitstelgedrag

Jelmer Mommers in zijn boek “Hoe Gaan We Dit Uitleggen” mag dan al oplossingen brengen om de klimaatverandering te temperen, want we moeten er bewust van zijn dat we ze niet zullen kunnen stoppen. Maar zeker mogen wij ons hoofd niet in het zand steken en moeten we onze verantwoordelijkheid nemen om de na ons komende generaties een goed leefbaar klimaat te geven.

Wij kunnen het niet nalaten stappen te ondernemen, anders zou dit getuigen hoe zelfzuchtig wij als individu wel durven zijn. Als maatschappij moeten wij samen verantwoorde stappen nemen om de opwarming van de aarde tegen te gaan. Dit vergt eerst en vooral politieke moed, waarna ook economische gevolgen onder ogen moeten gezien worden. Men kan niet ontkennen dat het algemeen een economische impact zal hebben voor meerdere jaren. Ook naar beroepen zal het een impact hebben. Er moet namelijk op landbouwgebied een hele herziening komen. Mensen moeten er toe komen om  minder vlees te eten en beter om te springen met het voedsel en voedselvoorraden. Het is hoog tijd dat ons consumptiegedrag ernstig onder de loep wordt genomen.

De Aarde en de toekomst van de mensheid liggen heden in onze handen. Er mag geen lafheid en geen egoïsme zijn. Elkeen moet tot het besef komen hoe kostbaar onze planeet is. Zij die niet willen zien moeten wij de ogen open doen. Er moet openlijk durven over gepraat worden. We mogen onze tijd niet passief ondergaan. Het kan makkelijk zijn om te zeggen

“We doen wat we doen en de toekomst zal haar oordeel over ons vellen.”

De vluchtelingen- en de bankencrisis van vorig decennium is niets in vergelijking met de groter wordende stroom van klimaatvluchtelingen, die nu al waar genomen kan worden en zal toenemen met de komende jaren.

Het neoliberalisme met haar geweld van de vrije markt heeft er voor gezorgd dat het leven van een mens klein en futiel werd, maar ook verstoord in zijn eigen achtertuin. De gehele technische revolutie ligt mee aan de oorzaak van wat we nu en in de komende jaren nog tegemoet moeten gaan zien, van hoger wordende temperaturen en aangroeiende woestijnen.

Sinds de technologische revolutie van de 19de eeuw hebben we generatie na generatie zien profiteren van vooruitgang. Nu echter is er een kantelpunt bereikt waarbij onze kinderen en kleinkinderen, het slechter hebben dan onze generatie. De globalisering en de overconsumptie laten zich voelen.

Erg genoeg zien we heel wat gepalaver en nodeloos heen en weer gepraat dat blijkbaar niet veel schijnt op te lossen. Men moet geen deskundige te zijn om in te zien dat we die vooropgestelde doelstelling uit het Parijse klimaatakkoord niet gaan halen. Zelfs met heel uitgebreide en  drastische maatregelen zal het moeilijk zijn door het niet eensgezind zijn van de geïndustrialiseerde landen en hun bewindsvoerders.

https://geengratislunch.files.wordpress.com/2017/02/krista102.jpg?w=365&h=365&crop=1

Krista Bruns bij het behalen van haar Phd bachelor diploma aan de Universiteit van Utrecht, waar na ze een premaster jaar in Econometrics aan de Erasmus Universiteit van Rotterdam volgde en een uitwisselingsemester aan de Universidad de Complutense in Madrid.

De 28 jarige Krista Bruns, sinds kort woonachtig in Den Haag en onlangs gepromoveerd in de Economie, en zich bij een ouderwetse blog verkiest te houden, wordt, zoals wij,  toch ook een beetje verdrietig als zij over de klimaatproblematiek nadenkt. Net als wij gelooft zij dat het nog niet te laat is en beseft ze dat het momentum en de noodzaak beiden aanwezig zijn. Ze drukt zelfs de hoop uit:

Wij kunnen de geschiedenis in gaan als de generatie die het tij van 200 jaar industrialisering en vervuiling deed keren. Hoe mooi zou dat zijn? {Geen tijd meer voor uitstelgedrag}

Zij durft ook te kijken naar het huidige menselijk (wan)gedrag, waarbij de politiek onze dagelijkse belevenissen wel (on)handig weet te verstoren.

Wel met een economische blik, niet gehinderd door wetenschappelijke conventies of al te veel jargon. {Blog}

dringt zij zich nu ook op in de bloggerswereld, met haar eigen persoonlijke standpunten, los van haar functie als beleidsmedewerker van het Nederlandse Ministerie van Financiën. Ze hoopt zo met haar stem ook iets te kunnen verwezenlijken. (Wat wij toch allemaal hopen, is het niet?)

Zij schrijft verder:

Wij kunnen de geschiedenis in gaan als de generatie die het tij van 200 jaar industrialisering en vervuiling deed keren. Hoe mooi zou dat zijn? {Geen tijd meer voor uitstelgedrag}

planetb

Met heet besef dat we te weinig doen en te laat stelt zij dat er geen tijd meer is voor uitstelgedrag.

Klimaatverandering is een probleem met mogelijk desastreuze gevolgen, maar deze ontwikkelen zich vergeleken met een mensenleven vrij langzaam en onzichtbaar. We hadden het dus pas door toen het al bijna te laat was, en zelfs nu we het weten doen we er weinig aan.

Dit innerlijke conflict, waarin we weten dat er iets aan de hand is, maar het gevoel hebben dat we er niks aan kunnen doen wordt cognitieve dissonantie genoemd. Het treedt op wanneer gedrag, emotie en cognitie (kennis) niet op één lijn liggen. Dit leidt bij mensen tot een groot intern ongemak, en als reactie daarop gaan we klimaatverandering negeren, bagatelliseren of ontkennen. {Geen tijd meer voor uitstelgedrag}

struisvogel

Ons hoofd nite in het zandsteken eist het durven aanzien van onze eigen invloed op wat er voort het ogenblik aan het gebeuren is.
Probleem is dat mensen die op de problemen willen wijzen of hun vinger uitsteken, wel meer dan eens als lastigaards worden aanschouwd. Onze met haatberichten en lelijke woorden vollopende brieven bussen bewijzen dat zelfs dagelijks.

Psychologe Florien Cramwinckel (zie video hieronder) toonde in haar onderzoek ook aan dat we mensen die sterk hun morele waardes proberen over te brengen vaak een beetje irritant vinden, omdat ze ons confronteren met onze eigen tekortkomingen op dat gebied. {Geen tijd meer voor uitstelgedrag}

Algemeen moeten we iedereen er toe komen om de hand in eigen boezem te steken.

Ik denk dus dat we een stuk verder zouden komen als we een soort generaal pardon uitspreken … {Geen tijd meer voor uitstelgedrag}

Bruns denkt aan een wijs man die ooit zei:

Het beste tijdstip om te beginnen was 20 jaar geleden, het op-een-na beste tijdstip om te beginnen is vandaag. {Geen tijd meer voor uitstelgedrag}

Het is waar dat het geen zin heeft om te blijven zeuren over wat er in het verleden verkeerd gegaan is. Men moet de koe met de hoorns aanpakken wanneer dat geweldig dier langs komt.

De politici van vandaag zijn geen grote hulp. Vooral de populisten trachten met allerlei verzinsels de mensen te misleiden. Ze schamen zich niet om zelfs bevinden van erkende wetenschappers te negeren en nog erger, hun bevindingen in twijfel te trekken of als onzin af te schepen.

Betreft de klimaatskeptici schrijft Bruns:

Een derde reden dat we last hebben van uitstelgedrag is volgens mij dat klimaatwetenschappers, meer dan hun collega’s in andere vakgebieden, nog steeds vaak worden uitgemaakt voor een soort religieuze fanaten en dat hun resultaten in twijfel worden getrokken. Onderzoek proberen te reproduceren en falsificeren is nobel werk, maar in dit gebied gaat het er soms heftig aan toe met alternative facts en voor- en tegenstanders die zich beiden te sterk door hun eigen agenda laten leiden. {Geen tijd meer voor uitstelgedrag}

Het wordt hoog tijd dat het gewone volk hun leiders ter verantwoording roept, maar ook dat zij zelf gaan inzien dat we zogvuldiger moeten omspringen met het gebruik van gronden, zij het om landbouw er op te verrichten of om het te bebouwen met woonelementen (huizen of apartementen) die op een milieuvriendelijk wijze moeten onderhouden en verwarmd worden.

extinction wave

Al enkele jaren kunnen wij getuigen zijn van uitzonderlijke weersomstandigheden.

Het extremere weer zal ook niemand ontgaan zijn. 2017 was het jaar met de meeste bosbranden, het duurste orkaanseizoen als het gaat om schade, ijskappen die afbreken in een niet eerder gezien tempo. 2018 lijkt wat betreft temperaturen alle records te gaan breken, in Nederland althans. Zélfs als je van mening bent dat al deze processen zich voornamelijk buiten de schuld van mensen voltrekken, dan zou je in een wereld waarin we alles en iedereen proberen te controleren, toch zoveel mogelijk willen doen om dit proces tegen te gaan? {Geen tijd meer voor uitstelgedrag}

We kunnen slechts hopen dat er wel degelijk langzaamaan aan het besef begint te ontstaan dat er iets gedaan móet worden.

Een stijgende zeespiegel, extremere weersomstandigheden en het vernietigen van de natuurrijkdommen die in miljarden jaren zijn opgebouwd, zal ontegensprekelijk, leiden tot meer conflicten, oorlogen, migratiestromen, hongersnoden en economische crises.

paaseiland
Paaseiland, één van de door Diamond beschreven beschavingen die teniet zijn gegaan. Als ik dan toch nog een keer teveel CO2 ga uitstoten, dan wil ik hier wel heel graag heen.

 

Wat kun je doen?
Stap 1: informeer jezelf. Ik ben er van overtuigd dat deze verandering van inzichten van binnenuit moet komen. Het is niet erg als je vroeger dingen deed die je met de kennis van nu beter niet meer kunt doen. Maar ééns gelezen kun je het niet meer ontlezen. Doe wat met die kennis! Vroeger wist ik ook dat er vegetariërs bestonden. En dat vlees van dode dieren kwam. Maar ik besefte me nog niet de echte impact van vlees op het milieu, de bizarre manier waarop in de bio-industrie met dieren omgegaan werd. Hetzelfde geldt voor vliegen, een reisje naar een lekker warm eiland waar ik een paar jaar geleden geen seconde over twijfelde, wordt nu toch heel wat minder aantrekkelijk.

Leestips  
David McKay Sustainable Energy without the hot Air
Paul Collier Plundered Planet
Kate Raworth Doughnut Economics
Jared Diamond Collapse
Jorgen Randers et. al Limits to Growth
Tim Jackson Prosperity without Growth

Ik snap wel dat het lastig is om structuur en helderheid te scheppen in de enorme stroom van goede en foutieve informatie die er omtrent dit alomvattende probleem te vinden is. Dat iedereen moeite heeft om dit probleem te omvatten en de informatie te structureren blijkt wel uit het klimaatakkoord, waar na maandenlang nadenken door deskundigen uiteindelijk geen concrete maatregel in bleek te staan. Een helder boek was voor mij Sustainable energy without the hot air van David McKay. Het wordt ook wel het ‘Freakonomics’ van de klimaatproblematiek genoemd en het zet in heldere tabellen en figuren uiteen welk potentieel er nog is voor milieuvriendelijke energie-opwekking en hoeveel we zelf kunnen besparen op onze uitstoot. Op de website van McKay zijn ook leuke rekentools te vinden. De belangrijkste boodschap uit dit boek is: maak een plan wat onder de streep uitkomt. We kunnen leuk allemaal onze opladers uit het stopcontact halen als we ze niet nodig halen, onder het motto ‘alle beetjes helpen’, maar dit is alsnog maar een miniem percentage van ieders verbruik en uitstoot op een dag. Zelfs als we dit allemaal doen gaat het dus weinig zoden aan de dijk zetten: er zijn grote beetjes nodig. Kijk wat er echt een verschil maakt en ga hiermee aan de slag, ook al betekent dat soms afstand doen van verworven luxe.

Wat dan wel?
200 jaar economische ontwikkeling heeft ons een hoop welvaart en ontzettend veel gemak gebracht. Maar onder de ronkende motors van het kapitalisme is ook een feedback loop ingezet die zichzelf niet zal stoppen. Producenten geven weinig om negatieve externaliteiten en zijn op zoek naar de goedkoopste productiemethode om zoveel mogelijk spullen aan ons te verkopen. Wij als consumenten hebben weinig weet van waar die spullen vandaan komen en wat daar voor nodig is en blijven ze dus kopen, wat de producenten weer sterkt in hun verdienmodel.

Je energieverbruik binnen de 4 muren van je eigen huis is zeker belangrijk en makkelijk te sturen. Begin eens met elke maand de meterstanden opschrijven en experimenteer om te kijken wat daar veel invloed op heeft. Maar besef ook dat het grootste deel van onze uitstoot niet ontstaat binnen ons huis maar door de productie van goederen die wij aankopen. Volgens mij moeten we weer terug naar een cultuur van genoeg. Vraag je eens af of het nodig is om elke dag vlees te eten. Of om elk jaar een mooie vliegreis te maken. Laat die kaki-vruchten, hoe mooi ze er ook uitzien, eens liggen en koop lekkere stoofpeertjes in de winter. Repareer een kapot kledingstuk in plaats van voor een paar euro iets nieuws te kopen zonder je af te vragen hoe dat in godsnaam voor die prijs geproduceerd kan worden en vanuit Bangladesh hier naartoe verscheept. McKay rekent uit dat 60 van de ca. 195 kilowatt uur die een gemiddelde Westerling per dag nodig heeft komt van het produceren en verschepen van onze spullen.

Het lijkt misschien een opoffering, maar ik heb dat zelf helemaal nooit zo ervaren. Vlees eten mis ik helemaal niet, maar zelfs als je niet zonder kunt: smaakt het niet lekkerder als je het bewaart voor speciale gelegenheden? Wat vakanties betreft: natuurlijk zijn er plekken op de wereld die ik ooit nog wel eens wil zien. Hier ga ik voor sparen en dan ga ik alles eruit halen wat er in zit. Maar de afgelopen 2 jaar heb ik ook ervaren dat ‘staycations’ of vakanties dichtbij huis ontzettend relaxt zijn: je hebt geen lijstje van bezienswaardigheden die je moet afvinken, je bent vrij om te doen waar je zin in hebt en ook korte afstand van huis is er zo ontzettend veel moois te ontdekken!

schwarzwald
Het prachtige Zwarte Woud waar ik dit jaar op vakantie was

Wat kan de overheid doen?
Bij dit soort grote transities kijkt men vaak (terecht) als eerste naar nationale overheden en supranationale instituties. Met belastingen, subsidies en regulering hebben die grote middelen in handen om gedrag te beïnvloeden. De Nederlandse overheid heeft deze taak serieus genomen en gaat ambitieuzer dan de in het Parijsakkoord gemaakte afspraken aan de slag. Toch passen hier ook een paar kanttekeningen.

De eerste is dat belastingen vaak werken als het zwaard van Damocles: ze gaan vaak ten onder aan hun eigen succes en teveel instrumentalisme heeft ongewenste bijwerkingen. Kijk maar naar het verstorende effect van de verschillende bijtellingen voor hybride auto’s op de automarkt. ‘De vervuiler betaalt’ is een mooi principe, maar als dit betekent dat rijke vervuilers hun schade af kunnen kopen en dat het arme vervuilers verder de armoede in duwt schiet je er weinig mee op. Daarnaast zal een effectieve belasting op vervuiling uiteindelijk zijn eigen grondslag uithollen en daarmee niet meer het primaire doel van een belasting vervullen: geld ophalen om publieke middelen van te betalen.

Een tweede kanttekening is dat er momenteel erg macro gedacht wordt. In Parijs zijn stevige afspraken gemaakt. Daarnaast heeft de regering besloten dat de gaskraan in Groningen dicht moet. Als er echter geen vertaalslag gemaakt wordt naar wat dit voor een gemiddeld gezin betekent, zijn we niet dichter bij huis. Bij gelijkblijvende consumptie zullen we de energie dan gewoon uit het buitenland importeren. Schotel mensen het eerlijke plaatje voor: wat gebeurt er als we niets doen? Iedereen wil een leefbare wereld voor zijn kinderen. Wat is er voor nodig om dat te halen? Kan een gemiddeld gezin nog 2 keer per week vlees eten en eens in de 5 jaar een verre vliegreis maken? Als we die cijfers helder hebben, wordt de gedragsverandering ook makkelijker te bewerkstelligen.

Een derde overweging is wel dat dit soort veranderingen zich vaak eerst langzaam, en dan ineens snel en onvoorspelbaar voltrekken. Het is voor overheden lastig om in te schatten welke kant de technologie opgaat en in het verleden zijn hier ook grove fouten in gemaakt, door bijvoorbeeld flink te subsidiëren om een kritische massa te bereiken voor een technologie, die enkele jaren later ingehaald bleek te zijn door iets beters. We kunnen dus moeilijk op de realiteit vooruit lopen. De markt kan dit doorgaans beter inschatten, maar is nog niet altijd bereid om zich in te zetten en risico te nemen op het vlak van sociaal ondernemerschap. Al komt dit wel steeds meer op gang.

Tenslotte is er voor de transitie een grote investering nodig. Economisch gezien betekent investeren vaak geld lenen voor hoge startkosten, die later terug zullen worden verdiend. Dit geldt in brede zin ook voor veel milieuvriendelijke hervormingen, zoals het isoleren van huizen, het aanleggen van infrastructuur voor elektrisch rijden, het verbeteren van het internationale treinennetwerk en ga zo maar door. Ik ben van mening dat de huidige kapitaalmarkt massaal aan het investeren is in projecten waarvan de negatieve externe effecten nog niet in de prijs doorgekomen zijn. Wanneer deze kennishiaat in de markt omslaat, zou het ook wel eens snel kunnen gaan met private investeringen in duurzame projecten. Tot die tijd is het echter een medeplichtigheid van de overheid om te bedenken hoe dit eerlijk en kosteneffectief gefinancierd kan worden.

Eerlijk is hier een lastig begrip, want hoe spreid je de lasten over huidige en toekomstige generaties? Paul Collier heeft hier een heel inzichtelijk boek over geschreven, waarin hij betoogt hoe de romantici die het probleem ‘tegen elke kosten’ willen aanpakken en de ‘struisvogels’ die liever hun kop in het zand steken nader tot elkaar moeten komen. De crux is in Collier’s ogen dat we toekomstige generaties niet precies dezelfde natuurlijke omgeving hoeven terug te geven als degene die wij nu hebben, maar wel een wereld met exact dezelfde verdiencapaciteit als hoe wij hem aantroffen. Dit zou bijvoorbeeld kunnen door de opbrengsten van het delven van fossiele brandstoffen in een fonds te stoppen waarmee investeringen in duurzame ontwikkeling worden gefinancierd. Dit model is in Noorwegen gehanteerd, en daarmee hebben zij een buffer van 1 biljoen USD opgebouwd om publieke voorzieningen als pensioenen mee te financieren.

Wat ga je morgen doen?

Zoals ik eerder al schreef, er is een hoop informatie en die lijkt soms onmogelijk te doorgronden. Daardoor krijgen we het gevoel dat we er niks aan kunnen doen en steken we liever als struisvogels onze hoofden in het zand of doen we aan gevoelsmatige gewetensbestrijding zoals de tv niet op standby zetten. Toch ben ik ook hoopvol, het momentum is aanwezig en we bezitten meer technologie en kennis dan ooit tevoren.

Vandaag is t-0 en morgen komt wat mij betreft het algemeen klimaatpardon. Schud dus je schuldgevoel van je af, maar lees je in en analyseer welke grote beetjes jij zelf kunt bijdragen. En bovenal: vertel je omgeving wat je hebt geleerd. Niet als moralistische betweter, maar omdat we allemaal hetzelfde doel nastreven. Kennis is macht, en als wij als samenleving eisen dat het over is met de race naar de bodem op het gebied van massaproductie en vervuiling, dan moeten producenten en overheden wel luisteren. En net zoals wij tot kortgeleden niet beter wisten dan dat spullen en eten uit de supermarkt kwamen en dat je je daar verder niet druk om hoefde te maken, zo zullen onze kinderen en kleinkinderen niet beter weten dan dat het normaal is om lokaal in te kopen, niet meer spullen te kopen dan je nodig hebt en jezelf zonder uitstoot voort te bewegen. {Geen tijd meer voor uitstelgedrag}

Leave a comment

Filed under Ecologische aangelegenheden, Economische aangelegenheden, Gezondheid, Levensstijl, Natuur, Nederlandse teksten - Dutch writings, Nieuwsgebeurtenissen - Journaal, Politieke aangelegenheden, Sociale Aangelegenheden, Voelen en Welzijn, Wereld aangelegenheden

Hoe Gaan We Dit Uitleggen – Jelmer Mommers (boekbespreking)

*

Om te herinneren:

  • Gebeurtenissen van historische betekenis + van buitengewoon belang voor de mensheid = komen zelden uit het niets + zelden onaangekondigd.
  • In alledaagse werkelijkheid hangt alles nauw met elkaar samen + acties van individuen die de waarheid gezamenlijk bepalen.
  • Met wetenschap van nu = nauwelijks nog objectief kijken naar vroegere figuren zoals bijv. de jonge man die een monsterlijke Führer zou gaan worden.
  • Nauwelijks te geloven dat Trump president van de Verenigde Staten zou kunnen worden <= vergeten te luisteren naar de signalen die er zijn. > Geert Mak zei dat Trump = resultaat van onze eigen fascinatie met narcisme > leider niet los zien van tijdsgeest.
  • Trump met een positieve boodschap opwarming van de Aarde durft +  kan ontkennen of bagatelliseren
  • dankzij Al Gore + David Attenborough + BBC ongemakkelijke waarheid > opwarming van de Aarde + desastreuze impact van klimaatverandering op de natuur zichtbaar.
  • Klimaatverandering = hot issue.
  • wetenschappelijke waarheid staat wereldwijd ter discussie omdat mensen het er gewoon niet mee eens zijn.
  • En ze komen er mee weg! Ik ben vast niet de enige die zich aan de huidige tijdsgeest irriteert, maar ik moest voor het lezen van dit boek erkennen dat ik zelf deelgenoot ben. Ook ik kende de mogelijke gevolgen en de schrijnende situatie onvoldoende.
  • Jelmer Mommers zou best eens een van de mensen kunnen zijn die een noodlot zien aankomen. Hij stelt: we gaan een hittetijd tegemoet. > kunnen alleen de schade nog beperken.
  • in 1850 waarschuwden de eerste mensen al dat we voorzichtig met de natuur moesten omgaan, dat er een balans is tussen alles wat leeft en dat we daar respect voor zouden moeten hebben.
  • vervuilers weten al decennia hoeveel schade ze aanrichten.
  • In de jaren ’60 van vorige eeuw wisten oliemaatschappijen dat ze schade toebrachten aan het milieu.
  • Mommers toont maar weer eens dat het probleem van CO₂ in de atmosfeer ons eeuwenlang zal blijven achtervolgen.
  • 2 scenario’s voor situatie in 2050: Extreme weersomstandigheden van nu zullen ieder jaar intensiveren. => Nederland > regenseizoen kennen. + optimistisch scenario > technologische ontwikkelingen
  • Mommers biedt mogelijke oplossingen + nieuw verhaal nodig => duidelijk “nee” tegen de huidige, gevaarlijke weg. => + kiezen voor “het groene toekomstverhaal”. = oplossing zodat politieke speelveld niet kan worden gekaapt door ontkenning.

Tonny Mollema

Gebeurtenissen van historische betekenis en van buitengewoon belang voor de mensheid, of het nou immense rampen zijn of taferelen van uitzonderlijk geluk, komen zelden uit het niets. Zelden komen ze onaangekondigd. Er is altijd wel iemand die het noodlot ziet aankomen, iemand met een vooruitziende blik, iemand die de signalen oppikt. Het vervelende is dat we, als mensheid, diegene vaak pas naderhand kunnen aanwijzen. Of misschien treffender: durven aanwijzen. Er zijn voorbeelden te over, de een wezenlijker dan de ander: de kernramp van Chernobyl, de Watersnoodramp, de zaak Armstrong, de opkomst van het nationaal socialisme en de daaropvolgende Holocaust. Pas na afloop, als het kwaad geschied is, kan het hele verhaal geschreven worden, is het opeens duidelijk wie goed was en wie als de geschiedenisboeken ingaat als de schuldige.

View original post 1,549 more words

2 Comments

Filed under Ecologische aangelegenheden, Geschiedenis, Natuur, Nederlandse teksten - Dutch writings, Politieke aangelegenheden, Re-Blogs and Great Blogs, Sociale Aangelegenheden, Wereld aangelegenheden

Beste wensen voor 2020

Leef hard en goed en schoon en wild.

Kijk goed, voel beter. Wees niet bang.

Kies voor wat u blij maakt, wat het ook moge zijn.

Durf proberen wat te lastig lijkt. Leg de lat hoog genoeg.

Koester en laat u koesteren.

Geef anderen wat ze verdienen, en uzelf minstens ook.

Blijf hopen, willen, dromen, wensen.

Leave a comment

Filed under Aankondiging & Introductie, Activisme & Vredeswerk, Levensstijl, Nederlandse teksten - Dutch writings, Positieve gedachten, Sociale Aangelegenheden, Voelen en Welzijn

Laten we

Laten we graag zien omdat we dat kunnen, en leven – voluit en gretig – omdat wij dat mógen en het daarom dubbel zo goed moeten doen.
Laten we beter leren weten, niet meer morsen met de dagen die al die anderen, daar, zomaar, opeens zijn kwijtgeraakt.
Laten we geen engelen zijn, maar als het kan toch ook geen duivels.
Laten we mensen zijn. En helemaal onszelf worden, niet wie we denken dat anderen wilden dat we waren.
Laten we moed houden, durven wankelen en redden wat er te redden valt. Onszelf bijvoorbeeld, en mekaar.
Laten we stoppen met hopen en doen wat moet gebeuren om het te doen gebeuren, en mild zijn voor wie dat nog niet kan.
Laten we ze openlaten: onze deuren, onze armen, onze geesten. Laten we pantsers afleggen, en het en de andere tegemoet treden, telkens weer.
Laten we slapende honden keihard wakker maken. Blijven geloven in dromen die ook uitkomen. Veel verwachten, genoeg spijt hebben, in zeven sloten tegelijk lopen, alle dingen aankijken, ook dat wat ons verontrust.
Laten we minachting koesteren voor de hopeloosheid, weten wat we waard zijn, onszelf gunnen wat we verdienen, want dat is vaak meer dan we geneigd zijn te denken.
En laten we begrijpen wat de liefde is, onthouden dat dat alles is, of toch bijna.
Laten we durven.

Stiliste Griet op de Beeck

Leave a comment

Filed under Activisme & Vredeswerk, Bezinningsteksten, Gedichten - Poëzie, Kennis en Wijsheid, Levensstijl, Nederlandse teksten - Dutch writings, Positieve gedachten, Sociale Aangelegenheden, Voelen en Welzijn

Wonderen van de schepping: De eik

Major Oak, een zeer oude eik in Sherwood Forest, Engeland

De eerste melding van een eik in de Bijbel vinden wij in Genesis 35:8, als Jakob Debora, de voedster van Rebekka, onder een eik begraven heeft. Er had daar een plechtige rouw plaatsgevonden, want Debora had haar meesteres meer dan 80 jaar gediend (Genesis 24:59).

Terpentijnboom

Bloemen van de terebint of terpentijnboom Pistacia terebinthus

In de Bijbel worden drie Hebreeuwse woorden vertaald met ‘eik’, maar ook wel met ‘terebint’.
Uit de context moet men bepalen welke soort wordt bedoeld. In algemeenheid kan worden gezegd, dat eiken veel groter dan terebinten zijn en meer verspreid over het land Israël voorkomen. In tegenstelling tot de ceders van de Libanon (zie een voorgaand artikel) zijn slechts enkele van de vele soorten eikenbomen in het land Israël altijd groen. Toch zijn er bepaalde overeenkomsten: beide zijn ze groot en sterk, leven ze lang, en verschaffen ze door hun brede vorm veel schaduw. In de Bijbel worden zij vaak gebruikt als beeld van menselijke sterkte en trots. Soms worden zij in één adem genoemd met de ceders, b.v. in Amos 2:9:

“En toch heb Ik terwille van jullie de Amorieten uitgeroeid, die zo groot waren als ceders en zo sterk als eiken.”

Vanwege de hardheid van hun hout werden eiken gebruikt om er roeiriemen van te maken:

“Van eiken uit Basan waren je riemen”

staat in een beschrijving van de toenmalige heerlijkheid van Tyrus (Ezechiël 27:6).

De beste eikenbomen waren kennelijk in het gebied Basan te vinden, zo kunnen wij b.v. lezen in Jesaja 2:13. Basan was een streek ten oosten van de rivier de Jordaan, die vroeger aan Og, een van de overgebleven reuzen, behoorde. Nadat Israël onder Jozua Basan had veroverd, kreeg de halve stam Manasse het gebied als erfdeel (Jozua 13:29-31).

Ook voor minder verheven doeleinden werden eiken gebruikt. God maakte zijn volk het verwijt, dat zij op de bergtoppen offers aan de afgoden brachten in plaats van Hem te eren. Deze afgoderij vond plaats onder de schaduwrijke bomen, waaronder eiken (Hosea 4:13). Maar de afgodsbeelden zelf werden ook wel van eikenhout gemaakt, en daarvoor werden zelfs bomen gekweekt (Jesaja 44:14).

Mount Tabor Oak Tree Quercus Ithaburensis Estimated At 600 Years …

C.T

+

Voorgaande

Wonderen van de Schepping: de Ceder

1 Comment

Filed under Nature, Nederlandse teksten - Dutch writings, Religieuze aangelegenheden, Sociale Aangelegenheden, Wereld aangelegenheden

Praten over eenzaamheid

Met “Proef eenzaamheid” durft een televisie zender een zere plek in onze maatschappij bloot leggen. In deze meer en meer aan het materialisme gebonden maatschappij is de meerderheid van de mensen met zichzelf zo druk bezig dat hun oog niet meer op de ander valt. Zelfs in families vervaagt de band en als er met de een of ander iets verkeerd gaat gebeurt het meer dan eens dat een familielid afstand neemt van de anderen, al of niet door de verzorging die iemand nodig heeft.

Onze omgeving legt ons normen op maar durft ons ook in te palmen of op te eisen zodat wij minder in contact komen met anderen rondom ons of met familieleden verder af.

De Surinaamse Carla vertelt:

“Ik spreek mijn familie ook niet meer. Ik heb mijn ouders tot hun dood verzorgd, ook al waren ze niet altijd leuk voor me. Mijn broer zei:

‘Je bent gek dat je dat doet.’

Met hem heb ik geen contact meer. Hij gaf me vroeger altijd een pak rammel als ik thuiskwam. Met een stok. Mijn hersenen zijn beschadigd.”

Als wij naar eenzaam voelende mensen luisteren, horen wij vaak dat zij uit hun eenzaamheid wensen te ontsnappen door naar de beeldbuis of social media te grijpen, maar dat daardoor eigenlijk het eenzaamheidsgevoelen nog vergroot.

Carla kijkt ook “gewoon” naar tv en houdt er aan om te “Appen!” Ze zegt

“Ik app naar een heleboel mensen en die sturen mij dan weer een berichtje terug. Gewoon mooie tekstjes, woorden en gedichten. Ja, dat doe ik graag.”

Vraag is of dit wel die eenzaamheid weg neemt. Meerdere mensen die hun toevlucht zoeken tot sociale media (Facebook in het bijzonder) zien de virtuele wereld van de ander dikwijls als een werkelijke wereld aan en voelen zich daardoor minder geslaagd in het leven. Hierdoor worden zij nog meer neerwaarts gedrukt en voelen zich niet alleen nog meer eenzaam maar ook depressief doordat hun eigen ik het ware deuk heeft gekregen.

Het EO-blad visie laat zien dat bij Bosshardt in de Utrechtse wijk Zuilen, men er geen doekjes om windt.

Aan de grote tafel in de hoge, lichte ruimte zitten zo’n twintig mensen gezellig met elkaar te praten.

“Welkom hoor, wat mij betreft,”

roept een oudere vrouw. De rest knikt instemmend of mompelt wat.

Iedere woensdag gaan de buurtgenoten samen in gesprek onder leiding van Lotte, een studente humanistiek en Anne Tuk (52), coördinator van deze Leger des Heilslocatie. Anne heeft de eindverantwoordelijkheid voor alles wat hier gebeurt.

Om het ijs te breken, vertelt Lotte dat ze pas begonnen is aan een nieuw studiejaar. In de colleges die ze bezoekt, kent ze niet zo veel medestudenten.

“Ik bedenk me als de pauze nadert al wat ik ga doen als ik geen praatje kan maken met iemand. En ik voel me een beetje raar over mezelf.”

Daarbij durft ze de vraag stellen of de aanwezigen zulks herkennen. En dan komt de bekentenis van herkenning en kan een gesprek op gang komen om over dat heikel onderwerp te praten.

Eenzaamheid illustratie groep

Lees hier meer over: Bij Bosshardt Zuilen praten over eenzaamheid ‘Pats! Daar is het alleengevoel weer’

+

Voorgaand:

Proef Eenzaamheid

*

Proef Eenzaamheid

Meer leren over eenzaamheid? Kijk naar het nieuwe EO-programma Proef Eenzaamheid. Hierin stapt iemand met een druk sociaal leven in het leven van iemand die zich eenzaam voelt.

Zes afleveringen, vanaf woensdagavond 23 oktober, 22.25 uur, NPO 1

+++

Gerelateerd

  1. verliefd op dromen?
  2. Kwetsbaar en eenzaam?
  3. De weg kwijt (gedicht)
  4. Contact (gedicht)
  5. Soul
  6. Dutch review (GelezenOnline)

Leave a comment

Filed under Activisme & Vredeswerk, Levensstijl, Nederlandse teksten - Dutch writings, Sociale Aangelegenheden, Voelen en Welzijn